ทันทีที่เข้าไปในเขตโรงงานร้าง สารวัตรกวิน ชานนท์ และธีระ ก็พบกับความโกลาหล เครื่องบินเล็กของรามตกอยู่กลางลานกว้าง ซากเครื่องบินแหลกละเอียดและกำลังลุกไหม้เป็นเปลวเพลิง ชายฉกรรจ์หลายสิบคนกระจายกำลังกันอยู่ทั่วบริเวณ แต่ส่วนใหญ่กำลังมุ่งความสนใจไปที่การขนย้ายยาเสพติดและเตรียมการกับท่อส่งน้ำมัน "ดูเหมือนว่า 'เหยี่ยว' จะไม่คาดคิดว่าเราจะเข้ามาเร็วขนาดนี้" สารวัตรกวินวิเคราะห์อย่างรวดเร็ว "แต่พวกมันก็มีกำลังพลมากพอสมควร" "แล้วรามล่ะครับ?" ธีระถาม เสียงสั่นเครือ มองไปยังซากเครื่องบินที่กำลังลุกไหม้ "เราต้องหาให้เจอ" ชานนท์กล่าว "ถึงแม้เครื่องบินจะพังขนาดนั้น แต่ถ้าเขามีสติ เขาก็อาจจะคลานหนีออกไปได้" "ผมจะพาพวกคุณไปทางอ้อม" สารวัตรกวินออกคำสั่ง "เราจะใช้โครงสร้างของโรงงานเป็นที่กำบังเพื่อเข้าไปใกล้จุดที่พวกมันกำลังวางระเบิดท่อส่งน้ำมัน" ทั้งสามคนเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ ซ่อนตัวไปตามเงามืดของเครื่องจักรเก่าๆ และกำแพงที่ผุพัง พวกเขาสามารถมองเห็นชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งกำลังทำงานอยู่รอบๆ โครงสร้างท่อส่งน้ำมันขนาดใหญ่ มีการวางวัตถุระเบิดจำนวนมากไว้ตามข้อต่อต่างๆ "พวกมันกำลังจะระเบิดท่อส่งน้ำมันทั้งหมด" ชานนท์กระซิบ "ดูจากจำนวนวัตถุระเบิดแล้ว ถ้ามันระเบิดขึ้นมา พลังทำลายล้างจะมหาศาลมาก" "เราต้องหยุดพวกมันให้ได้" สารวัตรกวินกล่าว "แต่เรามีกำลังน้อยเกินไป เราต้องหาทางสร้างความสับสนก่อน" ในขณะที่กำลังวางแผน ชานนท์ก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าใบกันน้ำที่คลุมเครื่องจักรเก่าๆ ไว้ "สารวัตรครับ!" เขากระซิة "นั่นมัน... เรือ! เรือลำเล็กๆ ซ่อนอยู่ใต้ผ้าใบ" สารวัตรกวินมองตามที่ชานนท์ชี้ ท่ามกลางความโกลาหล พวกเขาเห็นเรือเล็กที่ถูกลากเข้ามาซ่อนไว้ เป็นเรือที่ดูเหมือนจะใช้สำหรับการขนส่งยาเสพติดทางน้ำ "น่าจะเป็นทางที่ 'เหยี่ยว' ใช้ขนส่งยาเสพติด" สารวัตรกวินคาดเดา "และดูเหมือนว่ามันจะใช้เป็นทางหลบหนีด้วย" "แล้วถ้าเรา...?" ธีระเริ่มต้นพูด "คุณคิดจะใช้เรือลำนั้น?" สารวัตรกวินถาม "ผมคิดว่าเราน่าจะใช้มันเพื่อสร้างความปั่นป่วน" ธีระกล่าว "เราสามารถขับเรือออกไปที่แม่น้ำใกล้ๆ แล้วยิงสัญญาณเตือน หรืออาจจะใช้มันเป็นที่กำบังในการเข้าถึงจุดที่พวกมันกำลังวางระเบิด" "เป็นความคิดที่ดี" สารวัตรกวินยอมรับ "แต่เราต้องแยกกัน" "ผมจะไปกับธีระ" ชานนท์เสนอ "เราจะพยายามเข้าถึงเรือ และเตรียมพร้อมสำหรับการหลบหนี หรือใช้มันเป็นอาวุธ" "ส่วนผม..." สารวัตรกวินมองไปยังจุดที่กำลังจะวางระเบิด "ผมจะหาทางเข้าไปใกล้ที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อหยุดยั้งการจุดชนวน" "แต่สารวัตร..." ธีระคัดค้าน "มันอันตรายเกินไป" "ผมรู้" สารวัตรกวินตอบ "แต่ผมคือสารวัตร ผมต้องเป็นคนนำ" "แล้วราม...?" ธีระถามด้วยน้ำเสียงกังวล "เราจะพยายามหาเขา" สารวัตรกวินกล่าว "หลังจากเราจัดการกับเรื่องนี้เสร็จแล้ว" ชานนท์และธีระแยกตัวออกไปอย่างเงียบเชียบ พวกเขาพยายามหลบหลีกสายตาของกลุ่มคนงาน พลางมุ่งหน้าไปยังบริเวณที่ซ่อนเรือเล็กไว้ ส่วนสารวัตรกวิน เขาก็เริ่มเคลื่อนที่ไปยังอีกทิศทางหนึ่ง เพื่อหาทางเข้าถึงใจกลางของโรงงาน ขณะที่ชานนท์กับธีระกำลังคลานเข้าไปใกล้เรือเล็ก จู่ๆ ก็มีเสียงปืนดังขึ้นมาจากทิศทางของซากเครื่องบินของราม "นั่นเสียงอะไร?" ธีระถาม "ผมไม่แน่ใจ" ชานนท์ตอบ "แต่ดูเหมือนว่าจะมีคนกำลังต่อสู้กันอยู่ที่นั่น" ทั้งสองคนแอบมองไปยังบริเวณซากเครื่องบินที่กำลังลุกไหม้ พวกเขาเห็นเงาตะคุ่มๆ สองเงา กำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด เงาหนึ่งดูแข็งแรงและปราดเปรียว ส่วนอีกเงาหนึ่งดูช้ากว่าเล็กน้อย แต่ก็ยังคงอันตราย "นั่นมัน..." ธีระอุทาน "ผมว่าผมรู้จักเงาพวกนั้น..." "เป็นไปได้ยังไง?" ชานนท์ถาม "เงาที่แข็งแรงกว่า... ผมว่ามันคือ 'เหยี่ยว'!" ธีระพูดด้วยความตกใจ "ส่วนอีกเงา... ผมว่ามันคือราม! เขาไม่ตาย! เขารอด!" ชานนท์มองไปที่ธีระอย่างไม่เชื่อสายตา "เป็นไปไม่ได้! เครื่องบินของเขาระเบิดไปแล้ว!" "แต่คุณก็เห็นเองนี่!" ธีระยืนยัน "เขาต้องรอดมาได้! เขาต้องหนีออกมาจากเครื่องบินก่อนที่มันจะระเบิด!" ทั้งสองคนมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจและความหวัง แต่ขณะเดียวกัน เสียงปืนก็ดังขึ้นอีกครั้ง และตามมาด้วยเสียงตะโกนด้วยความเจ็บปวด "ผมว่าเราต้องไปช่วยราม!" ธีระกล่าวอย่างไม่ลังเล "แต่แผนของเรา..." ชานนท์ท้วง "เราต้องรีบไปที่เรือ" "แผนสามารถปรับเปลี่ยนได้" ธีระกล่าว "ถ้าเราเสียรามไปอีกคน เราจะรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต" ชานนท์พยักหน้าเห็นด้วย เขาเข้าใจความรู้สึกของธีระ รามคือเพื่อนของพวกเขา และเขาไม่สามารถปล่อยให้เพื่อนต้องตกอยู่ในอันตรายได้ "โอเค" ชานนท์กล่าว "เราจะไปช่วยรามก่อน แต่เราต้องรีบที่สุด" ทั้งสองคนเปลี่ยนเส้นทางทันที มุ่งหน้าไปยังทิศทางของซากเครื่องบินที่กำลังลุกไหม้ พวกเขาพยายามเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วและใช้สิ่งกำบังเท่าที่จะหาได้ ในขณะเดียวกัน สารวัตรกวินก็กำลังเผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่อันตรายไม่แพ้กัน เขาแอบมองจากที่กำบัง เห็นชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งกำลังทำงานอยู่กับวัตถุระเบิดที่ติดอยู่กับท่อส่งน้ำมัน "ต้องรีบแล้ว" เขากล่าวกับตัวเอง "ก่อนที่พวกมันจะจุดชนวน" เขากำลังจะพุ่งออกไป แต่จู่ๆ เสียงเครื่องยนต์ของรถบรรทุกก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงตะโกนของผู้คุม "เฮ้! มีใครบางคนกำลังจะเข้าไปใกล้ท่อส่งน้ำมัน!" สารวัตรกวินรู้ตัวว่าถูกจับได้ เขาตัดสินใจไม่ลังเลที่จะเผชิญหน้า เขาพุ่งออกจากที่กำบัง พร้อมกับยิงปืนเข้าใส่กลุ่มคนงาน "หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" เขากล่าวเสียงดัง เสียงปืนดังสนั่นไปทั่วบริเวณ โรงงานร้างที่เคยเงียบสงัด กลับกลายเป็นสมรภูมิขนาดย่อม สารวัตรกวินต่อสู้กับกลุ่มคนงานอย่างดุเดือด เขาพยายามเข้าถึงจุดที่จะหยุดยั้งการจุดชนวนระเบิด แต่จำนวนของศัตรูก็มีมากเกินไป "ขอความช่วยเหลือ! ที่นี่มีการต่อสู้!" เขากระจายเสียงผ่านวิทยุสื่อสาร "กำลังจะมีการระเบิดท่อส่งน้ำมัน! ขอทีมสนับสนุนด่วน!" ในขณะที่สารวัตรกวินกำลังต่อสู้อย่างสุดกำลัง ชานนท์กับธีระก็กำลังเร่งฝีเท้าไปยังบริเวณซากเครื่องบิน พวกเขาเห็นภาพที่ทำให้หัวใจของธีระบีบรัดแน่น ราม! เขากำลังยืนเผชิญหน้ากับ "เหยี่ยว" ตัวต่อตัว! แม้จะบาดเจ็บ แต่ก็ยังคงต่อสู้อย่างไม่ยอมแพ้!