ฝนเริ่มโปรยปรายลงมาอย่างหนัก บดบังทัศนวิสัยและทำให้บรรยากาศยิ่งดูมืดครึ้มและอึมครึม รถตำรวจหลายคันจอดซุ่มรอสัญญาณอยู่ตามจุดต่างๆ ที่กำหนดไว้รอบบริเวณสนามบิน ราม, สารวัตรกวิน, และธีระ อยู่ในรถคันหนึ่งที่จอดหลบอยู่หลังพุ่มไม้หนาทึบ “สายข่าวบอกว่าพวกมันจะใช้รถตู้สีดำในการขนย้าย” สารวัตรกวินกระซิบ “รถตู้จะออกจากบริเวณโกดังเก่าทางทิศตะวันออก” “ผมเห็นรถตู้คันนั้นแล้วครับ!” ธีระที่นั่งอยู่เบาะหลังชี้ไปที่รถตู้สีดำคันหนึ่งที่กำลังเคลื่อนตัวออกจากโกดังเก่า “มันกำลังจะเลี้ยวเข้าถนนหลัก!” “สัญญาณ!” สารวัตรกวินตะโกนผ่านวิทยุสื่อสาร สัญญาณถูกส่งออกไป รถตำรวจคันอื่นๆ ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากที่ซุ่ม เตรียมพร้อมที่จะเข้าสกัด “มันกำลังจะหนีไปทางไหน?” รามถาม “ตามที่คาดไว้ มันกำลังมุ่งหน้าไปทางเมือง” สารวัตรกวินตอบ “เราต้องสกัดมันก่อนที่จะถึงเขตชุมชน” รถตู้คันนั้นเร่งความเร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เม็ดฝนที่ตกลงมาทำให้ถนนลื่น และการขับขี่ด้วยความเร็วสูงในสภาพอากาศเช่นนี้ยิ่งเพิ่มความอันตราย “มันรู้ตัวแล้วว่าเรากำลังจะตามไป” รามกล่าว “แน่นอน” สารวัตรกวินตอบ “พวกมันคงมีสายตาคอยสอดส่องอยู่” รถตำรวจคันแรกพยายามจะตัดหน้า แต่รถตู้คันนั้นกลับหักเลี้ยวอย่างกะทันหัน หลบหลีกไปได้อย่างหวุดหวิด “พวกมันขับรถได้เก่งมาก” สารวัตรกวินพึมพำ “ผมก็เป็นนักบินครับสารวัตร” รามกล่าว “ผมพอจะประเมินสถานการณ์การขับขี่ได้” “ถ้าอย่างนั้น นายช่วยดูให้หน่อยว่าเรามีโอกาสจะสกัดมันได้ที่ไหนบ้าง” สารวัตรกวินขอความเห็น “ถนนเส้นนี้จะวกเข้าสู่ย่านอุตสาหกรรมอีกไม่กี่กิโลเมตรข้างหน้า” รามวิเคราะห์ “ตรงนั้นมีทางแยกเยอะ และอาจจะมีรถบรรทุกจอดอยู่ตามข้างทางเยอะ ถ้าเราใช้รถบรรทุกเป็นสิ่งกีดขวาง อาจจะพอทำให้พวกมันช้าลงได้” “ดี” สารวัตรกวินหันไปสั่งการผ่านวิทยุ “เตรียมพร้อมวางกำลังตามแผนที่นายแนะนำ ราม” การไล่ล่าดำเนินไปท่ามกลางสายฝนที่ตกหนักขึ้นเรื่อยๆ ทัศนวิสัยแย่ลงอย่างมาก รถตู้คันนั้นยังคงพยายามเร่งเครื่องหนีอย่างไม่ลดละ “พวกมันจะทำอะไรกับ ‘ของ’ ที่อยู่ในรถตู้กันแน่?” ธีระถามด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่น “ไม่ว่ามันจะเป็นอะไรก็ตาม” สารวัตรกวินตอบ “มันต้องเป็นสิ่งที่มีค่ามากๆ สำหรับพวกมัน ไม่อย่างนั้น พวกมันคงไม่เสี่ยงชีวิตหนีตายขนาดนี้” “หรือว่า…มันจะเป็นยาเสพติดล็อตใหญ่?” ธีระคาดเดา “อาจจะ” รามกล่าว “หรืออาจจะเป็นอาวุธสงคราม หรือแม้กระทั่งของผิดกฎหมายอื่นๆ ที่มีมูลค่าสูง” “สิ่งเดียวที่เราจะรู้แน่ชัด ก็ต่อเมื่อเราสามารถจับพวกมันได้” สารวัตรกวินกล่าว “พวกเราต้องไม่ยอมให้พวกมันหลุดมือไปเด็ดขาด” ขณะที่รถตู้คันนั้นกำลังจะเลี้ยวเข้าสู่ย่านอุตสาหกรรม รามก็เห็นรถบรรทุกขนาดใหญ่คันหนึ่งจอดอยู่ริมถนนพอดี “ตรงนั้นครับ!” รามชี้ “รถบรรทุกคันนั้น! ถ้าเราสามารถทำให้มันขวางถนนได้พอดี…” “ผมเห็นแล้ว” สารวัตรกวินตอบ “ผมจะประสานงานให้” สารวัตรกวินรีบติดต่อรถตำรวจคันที่อยู่ใกล้ที่สุด เพื่อให้ช่วยกันบังคับให้รถบรรทุกคันดังกล่าวขยับเข้ามาในเส้นทางของรถตู้ “พวกมันกำลังจะเข้ามาแล้ว!” ธีระร้องเตือน รถตู้คันนั้นเร่งความเร็วขึ้นอีก ราวกับจะรู้ว่ากำลังจะถูกสกัด “พวกมันไม่ยอมให้เราขวางง่ายๆ แน่” รามกล่าว “ต้องเสี่ยงแล้ว” สารวัตรกวินกล่าว “เราจะเปิดฉากยิงเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของคนขับ” “สารวัตร!” ธีระอุทาน “นี่คือทางเดียวที่เราจะหยุดพวกมันได้” สารวัตรกวินกล่าว “ถ้าปล่อยให้พวกมันไปถึงเขตชุมชน จะมีคนบริสุทธิ์ต้องเดือดร้อน” รถตำรวจสองคันที่อยู่ใกล้ที่สุด ค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าประชิดรถตู้คันนั้น สารวัตรกวินให้สัญญาณ มือของเขากำแน่นที่ปืนพก “ปล่อยพวกมันไปก่อน” สารวัตรกวินสั่ง “เราจะรอให้พวกมันเข้ามาในระยะที่เหมาะสม” รถตู้คันนั้นหักหลบรถบรรทุกที่เริ่มขยับเข้ามาอย่างเฉียดฉิว แต่มันก็เสียหลักไปเล็กน้อย “ตอนนี้แหละ!” สารวัตรกวินตะโกน “ยิง!” เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวหลายนัดถูกยิงใส่ยางรถตู้คันนั้น แต่ด้วยสภาพถนนที่เปียกและแรงส่งของรถ ทำให้รถตู้ยังคงวิ่งต่อไปได้ แม้จะเสียหลักไปมากกว่าเดิม “ยางหลังข้างซ้ายถูกยิง!” รามตะโกน “แต่พวกมันยังไปต่อได้!” รถตู้คันนั้นเริ่มส่ายไปมาอย่างรุนแรง คนขับพยายามควบคุมรถอย่างเต็มที่ แต่สายฝนและสภาพถนนที่เลวร้ายก็เป็นอุปสรรคสำคัญ “พวกมันกำลังจะเสียการควบคุม!” สารวัตรกวินเห็นแววตาของราม “ราม นายลอง…?” “ผมจะลองดูครับ!” รามตอบตกลงทันที รามตัดสินใจปลดเข็มขัดนิรภัย เขาเห็นว่ารถยนต์ที่พวกเขานั่งอยู่มีช่องว่างระหว่างรถตู้และรถตำรวจอีกคันหนึ่ง “สารวัตร! ผมจะลองเข้าไปใกล้ๆ แล้วเข้าไปในรถตู้!” รามกล่าว “บ้าไปแล้วราม!” สารวัตรกวินร้องห้าม “ผมทำได้ครับ!” รามยืนยัน “ผมต้องลอง!” รามเปิดประตูรถ และกระโดดออกจากรถที่กำลังวิ่งอยู่ เขาใช้ทักษะการทรงตัวที่ฝึกฝนมาอย่างดี ไถลตัวไปตามพื้นถนนที่เปียกชุ่ม มุ่งหน้าไปยังรถตู้คันนั้น “ราม!” ธีระร้องเสียงหลง สารวัตรกวินได้แต่กำหมัดแน่น ปล่อยให้รามเข้าไปเสี่ยงอันตราย รามเข้าประชิดตัวรถตู้ได้สำเร็จ เขาใช้มือคว้าที่จับประตูหลัง และพยายามเปิดมันออก “อ๊าก!” เสียงคนขับรถตู้ร้องด้วยความตกใจ รามใช้แรงทั้งหมดที่มี ดึงประตูหลังให้เปิดออก ร่างของเขากระเด็นเข้าไปในรถตู้ท่ามกลางความมืดและเสียงฝนที่ดังหนัก “เป็นไงบ้างราม!” สารวัตรกวินตะโกนผ่านวิทยุ “ผมเข้ามาได้แล้วครับ!” เสียงรามตอบกลับมา “แต่…มันไม่ใช่แค่ยาเสพติด!” “หมายความว่าไง?” สารวัตรกวินถาม “มีกล่องจำนวนมากอยู่ในนี้…และมีกลิ่นอะไรบางอย่างที่…ฉุนมาก!” รามตอบ “กลิ่นฉุน?” สารวัตรกวินนึกถึงคำบอกเล่าของธีระ “กลิ่นเหมือนน้ำหอม?” “ไม่…มันแรงกว่านั้น!” รามตอบ “เหมือนสารเคมี…เหมือนกับที่ธีระเคยพูดถึง! พวกมันกำลังขนสารเคมีอันตราย!” ทันใดนั้นเอง รถตู้คันนั้นก็เสียการควบคุมอย่างสมบูรณ์ มันพุ่งเข้าชนกับแผงกั้นริมถนนอย่างรุนแรง เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว รามที่อยู่ในรถตู้ ถูกแรงกระแทกเหวี่ยงกระเด็นไป “ราม!” สารวัตรกวินตะโกนอย่างสิ้นหวัง แต่แล้ว เขาก็ได้ยินเสียงรามตอบกลับมาอย่างแผ่วเบา “ผม…ผมไม่เป็นไรครับสารวัตร…แต่…กล่องพวกนี้…มันกำลังจะระเบิด!”