การนัดหมายเพื่อพบปะกับอรุณรัศมีถูกกำหนดขึ้นในอีกสองวันถัดมา ณ ร้านกาแฟหรูใจกลางเมือง ฟ้าใสเตรียมตัวมาอย่างดี เธอสวมชุดที่ดูเป็นคุณหนูแสนอ่อนหวาน แต่แฝงไปด้วยความเฉลียวฉลาด ขณะที่ธามก็มาในชุดสูทสุดเนี้ยบ ดูสง่างามและเป็นมืออาชีพ เมื่ออรุณรัศมีปรากฏตัว ฟ้าใสสัมผัสได้ถึงรัศมีบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ แม้จะพยายามทำตัวให้ดูเป็นมิตร แต่อรุณรัศมีก็ยังคงมีความเยือกเย็นแฝงอยู่ "สวัสดีค่ะคุณธาม คุณหนู" อรุณรัศมีทักทายด้วยรอยยิ้มบางๆ "สวัสดีครับคุณอรุณรัศมี" ธามกล่าว "ยินดีที่ได้พบอีกครั้ง" "ค่ะ" อรุณรัศมีกล่าว "ฉันดีใจที่ได้ตอบตกลงรับบทเมขลาค่ะ ฉันตั้งตารอคอยที่จะได้ร่วมงานกับพวกคุณ" "เราก็เช่นกันครับ" ธามกล่าว "ผมเชื่อว่าคุณจะถ่ายทอดบทบาทเมขลาออกมาได้อย่างยอดเยี่ยม" ฟ้าใสยิ้มอย่างเป็นมิตร "ดิฉันก็ตื่นเต้นมากค่ะที่จะได้เห็นคุณอรุณรัศมีในบทบาทนี้" บทสนทนาเริ่มต้นขึ้นอย่างราบรื่น ธามและฟ้าใสถามถึงความคาดหวังของอรุณรัศมีที่มีต่อบทบาท และสอบถามถึงแนวทางการแสดงที่เธอสนใจ อรุณรัศมีตอบคำถามอย่างใจเย็นและมีเหตุผล แต่ฟ้าใสสัมผัสได้ว่า เธอพยายามควบคุมบทสนทนาให้อยู่ในทิศทางที่เธอต้องการ "ฉันหวังว่าพวกคุณจะเข้าใจนะคะ" อรุณรัศมีกล่าว "ว่าบทเมขลาเป็นบทที่ท้าทายมากสำหรับฉัน" "เราเข้าใจดีครับ" ธามตอบ "และเราก็มั่นใจในความสามารถของคุณ" "ขอบคุณค่ะ" อรุณรัศมีกล่าว "แต่ก็ยังมีบางประเด็นที่ฉันยังกังวลอยู่" ฟ้าใสเลิกคิ้วเล็กน้อย "มีเรื่องอะไรคะ" "คือเรื่องบท 'ดารา' ของคุณหนูฟ้าใสค่ะ" อรุณรัศมีกล่าว "ฉันได้ยินมาว่า บทนี้ยังไม่เป็นทางการ 100% ใช่ไหมคะ" ฟ้าใสรู้สึกเหมือนโดนสวนกลับอย่างจัง เธอเหลือบมองธามอย่างรวดเร็ว ซึ่งธามก็พยักหน้ารับเล็กน้อย เป็นสัญญาณว่าเธอต้องเล่นตามแผน "อ๋อ เรื่องนั้นนะคะ" ฟ้าใสแสร้งทำเป็นนึก "ก็... มีการเปลี่ยนแปลงนิดหน่อยค่ะ" อรุณรัศมียิ้มมุมปาก "เปลี่ยนแปลงอย่างไรคะ" "คือ... ทางผู้บริหารกำลังพิจารณาบทบาทของดาราใหม่ค่ะ" ฟ้าใสกล่าว "เพราะมีนักแสดงที่มีชื่อเสียงหลายท่านให้ความสนใจในบทนี้" อรุณรัศมีพยักหน้าช้าๆ "อย่างนี้นี่เอง" "แต่ไม่ต้องห่วงนะคะ" ฟ้าใสรีบพูดต่อ "ดิฉันกำลังพยายามอย่างเต็มที่ค่ะ" "แน่นอนครับ" ธามเสริม "คุณหนูเป็นคนสำคัญของโปรเจกต์นี้" อรุณรัศมีมองทั้งสองคนด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "ฉันเข้าใจค่ะ" เธอเว้นจังหวะ "แต่ถ้าบทดาราของคุณหนูไม่แน่นอน ดิฉันก็อาจจะต้องพิจารณาบทเมขลาอีกครั้งค่ะ" ฟ้าใสกลั้นหายใจ เธอรู้ว่านี่คือจังหวะสำคัญ "ทำไมล่ะคะ" ฟ้าใสถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้ดูใสซื่อ "บทเมขลาของเธอมั่นคงแล้วไม่ใช่เหรอคะ" "ฉันรับบทเมขลาโดยมีเงื่อนไขว่า บทดาราของคุณหนูต้องสมเหตุสมผลและมีความสำคัญเพียงพอ" อรุณรัศมีกล่าว "ถ้าบทของคุณหนูถูกลดทอนความสำคัญลงไป ฉันก็ไม่แน่ใจว่ามันจะส่งผลกระทบต่อภาพรวมของหนังอย่างไร" ธามยิ้มเล็กน้อย "ผมว่าคุณอรุณรัศมีกำลังกังวลเรื่องความลงตัวของภาพยนตร์มากกว่าเรื่องส่วนตัวนะครับ" "ใช่ค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "ฉันเป็นมืออาชีพค่ะ ฉันอยากให้หนังออกมาดีที่สุด" ฟ้าใสรู้สึกทึ่งกับความสามารถในการแสดงของอรุณรัศมี เธอชื่นชมในความเป็นมืออาชีพของเธอ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสัยในเจตนาที่แท้จริง "ดิฉันเข้าใจค่ะ" ฟ้าใสกล่าว "แต่คุณธามก็ยืนยันแล้วว่าบทของดิฉันมั่นคง" "ผมยืนยันเช่นนั้นครับ" ธามกล่าว "และเราก็กำลังจะประกาศอย่างเป็นทางการในเร็วๆ นี้" อรุณรัศมีจิบกาแฟช้าๆ "ถ้าอย่างนั้นก็ดีค่ะ" เธอวางแก้วลง "ฉันจะรอการประกาศอย่างเป็นทางการนะคะ" บทสนทนาดำเนินต่อไปอีกพักใหญ่ แต่ความตึงเครียดก็ยังคงแฝงอยู่ ฟ้าใสรู้สึกว่าเธอกำลังเล่นเกมที่ซับซ้อนเกินกว่าที่คิดไว้ อรุณรัศมีกำลังใช้สถานการณ์นี้ต่อรอง และเธอเองก็ต้องพยายามรักษาบทบาทของคุณหนูให้แนบเนียนที่สุด ขณะเดียวกันก็ต้องคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของอรุณรัศมีอย่างไม่คลาดสายตา