ภายในหอคอยแห่งขนมปังขิง อากาศเย็นยะเยือกและเงียบสงัดอย่างน่าประหลาด วินและภีมเดินไปตามทางเดินแคบๆ ที่สร้างจากขนมปังขิงขัดเงา ผนังด้านข้างประดับไปด้วยลวดลายที่แกะสลักอย่างประณีต แสดงถึงเรื่องราวในอดีตของอาณาจักรขนมหวาน “บรรยากาศมันวังเวงชะมัดเลยว่ะ” ภีมกระซิบ พลางกวาดตามองไปรอบๆ “เหมือนหลุดเข้ามาในสุสานขนมปังเลย” “สงสัยที่นี่จะเป็นที่เก็บสมบัติ หรืออาจจะเป็นที่ขังอะไรบางอย่าง” วินตอบ เขากระชับถุงน้ำตาลในมือแน่น แม้จะรู้ว่ามันอาจไม่มีประโยชน์มากนักในสถานการณ์นี้ก็ตาม พวกเขาเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ ทางเดินเริ่มกว้างขึ้น จนกระทั่งมาถึงห้องโถงขนาดใหญ่ เพดานสูงลิบประดับด้วยโคมไฟที่ทำจากลูกกวาดเรืองแสง ส่องสว่างให้เห็นใจกลางห้องที่เต็มไปด้วยสิ่งก่อสร้างประหลาด ตรงกลางห้องโถงนั้น มีแท่นหินขนาดใหญ่วางอยู่ บนแท่นนั้นมีสิ่งที่คล้ายกับผลึกแก้วใสขนาดเท่าหัวแม่มือ ส่องแสงระยิบระยับอ่อนๆ อยู่ภายในผลึกนั้น มีเกลียวพลังงานสีทองหมุนวนอย่างช้าๆ “นั่นไง! ‘แก่นแท้แห่งพลังขนมหวาน’!” วินอุทาน “ดูเหมือนว่า… ‘คำสาปแห่งความเงียบ’… ของ… ‘หนอนหนังสือ’… จะยังทำงานอยู่นะ…” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากเงามืดด้านหนึ่งของห้อง วินและภีมสะดุ้งโหยง หันไปมองตามเสียง พบร่างสูงใหญ่ รูปร่างคล้ายตุ๊กตาขนมปังขิง แต่มีขนาดมหึมา ใบหน้าของมันบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ ดวงตาสีแดงฉานจ้องเขม็งมาที่พวกเขา “ใคร… เจ้า… ถึงกล้า… มา… รบกวน… การ… ‘พักผ่อน’… ของข้า!” ร่างนั้นกล่าว เสียงของมันแหบแห้งราวกับกระดาษทราย “เรามาเพื่อ… ‘หยุดยั้ง’… เจ้า!” วินตะโกนตอบอย่างไม่เกรงกลัว “หยุดยั้ง? ฮ่า ฮ่า ฮ่า!” ร่างนั้นหัวเราะเสียงดัง “เจ้า… เด็กน้อย… เจ้าคิดว่า… จะหยุดยั้ง… ‘ราชาขนมปังขิง’… ได้อย่างนั้นรึ!” “เจ้าเป็น ‘ราชาขนมปังขิง’ จริงๆ เหรอ?” ภีมถามอย่างไม่เชื่อสายตา “แต่… เธอบอกว่า… เจ้าถูก ‘เนรเทศ’… และ… ถูก ‘หลอกใช้’… โดย… ‘กองทัพขนมปังขิง’…” “ฟรุตตี้… เป็น… ‘คนทรยศ’…!” ‘ราชาขนมปังขิง’ ตะโกน “นาง… ทำงาน… ให้กับ… ‘ศัตรู’… ของข้า… นาง… ต้องการจะ… ‘ขโมย’… ‘แก่นแท้’… ไป… เพื่อ… ‘ทำลาย’… อาณาจักร… ของข้า!” “ไม่จริง! ฟรุตตี้ไม่ได้เป็นคนทรยศ!” วินโต้กลับ “เธอพยายามจะปกป้องอาณาจักรนี้ต่างหาก!” “ปกป้อง?” ‘ราชาขนมปังขิง’ เยาะเย้ย “อาณาจักรนี้… จะมี… ‘ความสงบสุข’… ได้… ก็ต่อเมื่อ… ข้า… ได้ครอบครอง… ‘แก่นแท้’… และ… ‘กำจัด’… พวก… ‘อ่อนแอ’… ทั้งหลาย!” ทันใดนั้น ‘ราชาขนมปังขิง’ ก็ยกแขนขึ้น พลังงานสีแดงเข้มก็พวยพุ่งออกมาจากฝ่ามือของมัน พุ่งเข้าใส่แท่นหินที่วาง ‘แก่นแท้’ อยู่ “แย่แล้ว! มันกำลังจะทำลายผนึก!” วินร้อง “ไม่ทันแล้ว!” ‘ราชาขนมปังขิง’ ร้องเสียงดัง พลังงานสีแดงเข้มปะทะเข้ากับผลึกใส ทำให้ผลึกสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แสงสีทองภายในเริ่มเปล่งประกายเจิดจ้าขึ้นเรื่อยๆ จนยากจะมอง “ข้า… จะ… ‘ปลดปล่อย’… พลัง… ที่แท้จริง… ของข้า!” ‘ราชาขนมปังขิง’ ตะโกน “และ… ข้า… จะ… ‘พิชิต’… ทุกสิ่ง!” วินและภีมถอยหลังไปเล็กน้อย พวกเขารู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่แผ่กระจายออกมาจาก ‘แก่นแท้’ “ต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว!” ภีมกล่าว “ถ้ามันปลดปล่อยพลังออกมาหมด… เราคงไม่เหลืออะไรแน่!” “แต่… เราจะทำยังไง?” วินถามอย่างสิ้นหวัง “เราสู้มันไม่ได้แน่ๆ!” “บางที… เราอาจจะต้อง… ‘ใช้’… ‘แก่นแท้’… เอง!” ภีมกล่าวอย่างฉับพลัน “ถ้าเราเอาชนะมันไม่ได้… เราก็ต้อง… ‘เปลี่ยนข้าง’… ไปใช้พลังของมัน!” “บ้าไปแล้ว! นั่นมันอันตรายเกินไป!” วินปฏิเสธ “ฟรุตตี้บอกเองว่ามันอันตรายมาก!” “แต่มันอาจจะเป็นทางเดียวที่เราจะรอด!” ภีมยืนกราน “ลองคิดดูสิ… ถ้าเราใช้พลังของมัน… เราอาจจะ… ‘ผนึก’… มัน… กลับเข้าไป… เหมือนที่… ‘หนอนหนังสือ’… เคยทำ…” วินลังเล เขาไม่แน่ใจว่าภีมพูดถูกหรือไม่ การใช้พลังของ ‘แก่นแท้’ เป็นสิ่งที่เสี่ยงอันตรายอย่างยิ่ง แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็เห็นความมุ่งมั่นในแววตาของเพื่อน “แต่… เราจะควบคุมมันได้ยังไง?” วินถาม “บางที… จิตใจที่บริสุทธิ์… และ… ความมุ่งมั่น… ที่จะปกป้อง… อาจจะเป็น… ‘กุญแจ’… ก็ได้…” ภีมกล่าว “เหมือนที่… ‘ฟรุตตี้’… เคยบอก… ว่า… ‘ประตู’… ของหอคอย… เปิดออก… ด้วย… ‘จิตใจที่บริสุทธิ์’… นี่ก็อาจจะ… เหมือนกัน…” ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังถกเถียงกัน ‘ราชาขนมปังขิง’ ก็สำเร็จการปลดผนึก ‘แก่นแท้’ ได้สำเร็จ แสงสีทองสว่างวาบไปทั่วห้องโถง ปะทะเข้ากับดวงตาของวินและภีม พลังงานอันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจาก ‘แก่นแท้’ ทำให้พวกเขารู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะถูกฉีกออก ‘ราชาขนมปังขิง’ ยืนอยู่หน้า ‘แก่นแท้’ ที่ส่องแสงเจิดจ้า มันหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ฮ่า ฮ่า ฮ่า! ในที่สุด! พลังที่แท้จริง… ของข้า… ได้กลับคืนมาแล้ว!” ร่างของ ‘ราชาขนมปังขิง’ เริ่มเปลี่ยนแปลงไป ผิวหนังขนมปังขิงของมันส่องประกายสีทองราวกับทองคำ ร่างกายของมันแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า “ดูนั่นสิ! มันกลายร่างแล้ว!” ภีมอุทานด้วยความตกใจ “เราต้องรีบตัดสินใจแล้ว!” วินกล่าว “ไม่ว่าจะเลือกทางไหน… เราต้องทำ!” วินและภีมมองหน้ากันอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีความลังเลอีกต่อไป พวกเขารู้ดีว่านี่คือโอกาสสุดท้าย “เอาวะ! ลุย!” ภีมตะโกน ทั้งสองคนวิ่งตรงไปยังแท่นหิน ที่ซึ่ง ‘แก่นแท้แห่งพลังขนมหวาน’ กำลังส่องแสงเจิดจ้า