แสงสีม่วงเข้มข้นสาดส่องออกมาจากมือของหญิงชรา ราวกับจะกลืนกินทุกสรรพสิ่งรอบกาย รถม้าโบราณที่ดยุคโคลวิสภาคภูมิใจ บัดนี้กำลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เกือบจะแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ม้าสองตัวที่เคยสง่างาม บัดนี้กำลังดิ้นรนด้วยความเจ็บปวด ร้องโหยหวนราวกับถูกไฟนรกเผาผลาญ ยิ่งกว่านั้นคือบรรยากาศรอบกายที่เย็นยะเยือกจนรู้สึกได้ถึงกระดูก ทุกอย่างดูเหมือนจะหยุดนิ่ง มีเพียงแสงสีม่วงที่กระเพื่อมไหวอย่างบ้าคลั่ง "อะ... อะไรกัน! ท่านใช้พลังอะไร!" ดยุคโคลวิสอุทานด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ดวงตาสีแดงก่ำเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนหวาดกลัว เขาไม่เคยพบเจอพลังในลักษณะนี้มาก่อน มันไม่ใช่พลังดิบของแวมไพร์ ไม่ใช่พลังแห่งความมืดที่เขาคุ้นเคย แต่มันเป็นพลังที่ลึกลับ ทรงอานุภาพ และดูเก่าแก่กว่าที่เขาเคยจินตนาการ "พลังที่เจ้าไม่มีวันเข้าใจ" หญิงชราตอบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น แต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดขาด "พลังแห่งการปกป้อง" เธอกล่าวเน้นคำสุดท้าย "พลังที่ข้าจะใช้เพื่อปกป้องหลานชายของข้าจากพวกอันธพาลอย่างพวกเจ้า" อิงดาวที่ยืนอยู่ห่างออกไปเล็กน้อยถึงกับอ้าปากค้าง เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ หญิงชราที่เพิ่งปรากฏตัวออกมาจากโรงนามีพลังพิเศษงั้นหรือ? พลังที่สามารถทำให้รถม้าของแวมไพร์ที่ดูน่าเกรงขาม สั่นสะเทือนราวกับจะปลิวหายไปในอากาศได้แบบนี้? หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นและหวาดกลัวปะปนกันไป เธอค่อยๆ ก้าวถอยหลังไปอีกเล็กน้อย พยายามทำตัวให้เล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้ คาไลอัสเองก็ตกตะลึงไม่แพ้กัน เขาจ้องมองคุณยายของตนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจและความรู้สึกผิด เขาไม่เคยรู้เลยว่าคุณยายของเขามีพลังพิเศษขนาดนี้ "ท่านยาย... ท่านแข็งแกร่งมาก" เขากล่าวอย่างตะลึงงัน "แน่นอน" หญิงชราตอบพลางหันมายิ้มให้เขา "ยายเป็นมนุษย์นะ หลานรัก พลังของมนุษย์นั้นยิ่งใหญ่กว่าที่พวกเจ้าจะจินตนาการได้ โดยเฉพาะเมื่อมันถูกขับเคลื่อนด้วยความรักและความปรารถนาที่จะปกป้อง" เธอหันกลับไปเผชิญหน้ากับดยุคโคลวิสอีกครั้ง "และในฐานะที่ข้าเป็นยายของคาไลอัส ข้าไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายหลานของข้า" แสงสีม่วงยังคงแผ่ขยายออกไปเรื่อยๆ จนคล้ายกับจะกลืนกินดยุคโคลวิสไปทั้งคน แต่แล้ว จู่ๆ พลังนั้นก็เริ่มอ่อนกำลังลง รถม้าที่เคยสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงก็เริ่มสงบนิ่ง ม้าทั้งสองตัวหยุดร้องโหยหวน หายใจหอบเหนื่อย แสงสีม่วงสลายไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัด ดยุคโคลวิสค่อยๆ ก้าวถอยหลัง เขาใบหน้าซีดเผือดกว่าเดิม ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ "เป็นไปได้อย่างไร... เป็นไปได้อย่างไรที่มนุษย์ธรรมดาจะมีพลังขนาดนี้" เขาพึมพำ "ข้าไม่ได้ธรรมดา" หญิงชราตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "และเจ้าเองก็ไม่ใช่แวมไพร์ธรรมดาเช่นกัน ข้าสัมผัสได้ถึงพลังโบราณบางอย่างในตัวเจ้า" ดยุคโคลวิสชะงักไปเล็กน้อย เขามองหญิงชราด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป จากที่เคยเต็มไปด้วยความดูถูก ตอนนี้กลับมีแววของความสงสัยและความเกรงขามปะปนอยู่ "ท่าน... รู้เรื่องของพวกเรา?" "ข้ารู้มากพอที่จะรู้ว่าเจ้าไม่ควรมายุ่งกับหลานชายของข้า" หญิงชราตอบ "เขาต้องการอยู่ที่นี่" "แต่เขาคือเจ้าชายแห่งอาณาจักรแวมไพร์!" ดยุคโคลวิสเผลออุทานออกมา "เขาไม่สามารถอยู่ที่นี่กับมนุษย์ธรรมดาได้! มันเป็นการเสื่อมเสียเกียรติ!" "เกียรติ?" หญิงชราแค่นเสียง "เจ้าพูดถึงเกียรติงั้นหรือ? ในขณะที่เจ้าพยายามจะลากหลานชายของข้าไปอย่างผิดกฎหมายเช่นนี้? เจ้าคิดว่าสิ่งที่เจ้าทำมันมีเกียรติงั้นหรือ?" คาไลอัสได้ยินดังนั้นก็รู้สึกดีใจที่ได้ยินคุณยายของเขาปกป้องเขา แต่เขาก็อดรู้สึกผิดไม่ได้ที่ทำให้คุณยายต้องมาอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ "ท่านยายครับ ปล่อยให้ผมจัดการเถอะครับ" "ไม่ได้" หญิงชราส่ายหน้า "นี่คือเรื่องของครอบครัวเรา เจ้าไม่ต้องกังวล" เธอกลับไปเผชิญหน้ากับดยุคโคลวิสอีกครั้ง "ข้าจะให้โอกาสเจ้า" "โอกาสอะไร?" ดยุคโคลวิสถามด้วยน้ำเสียงไม่ไว้วางใจ "ข้าจะให้โอกาสเจ้ากลับไป" หญิงชรากล่าว "โดยไม่เสียหน้ามากเกินไป" "ข้าไม่เข้าใจ" ดยุคโคลวิสยังคงงุนงง "ข้าจะให้เจ้า 'สัญญา' บางอย่าง" หญิงชราพูดช้าๆ "เจ้าจะพาหลานชายของข้ากลับไปยังอาณาจักรของเจ้าได้ในอนาคต แต่ต้องเป็นเมื่อเขาพร้อมเท่านั้น และในระหว่างนี้ เจ้าจะต้องไม่เข้ามายุ่งวุ่นวายกับเขาอีก" "เป็นไปไม่ได้!" ดยุคโคลวิสปฏิเสธทันควัน "ข้าไม่สามารถทำเช่นนั้นได้! หน้าที่ของข้าคือการนำเจ้าชายกลับคืนสู่อาณาจักร!" "หน้าที่ของเจ้าคือการทำตามคำสั่งของข้าในตอนนี้" หญิงชรากล่าวเสียงเฉียบขาด "เจ้าจะกลับไปมือเปล่า หรือเจ้าจะกลับไปด้วยการเผชิญหน้ากับพลังที่เจ้าไม่สามารถต้านทานได้ เลือกเอา" ดยุคโคลวิสยืนนิ่ง ดวงตาของเขาสบกับดวงตาของหญิงชราที่เต็มไปด้วยประกายแห่งอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธ เขาเห็นความตั้งใจจริงในดวงตาคู่นั้น และเขารู้สึกได้ถึงพลังที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในหญิงชราผู้นี้ ซึ่งไม่ใช่พลังที่จะสามารถต่อกรได้ง่ายๆ เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจ "ข้า... ข้าจะรับข้อเสนอนี้" ดยุคโคลวิสกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความจำใจ "แต่เจ้าต้องจำไว้ ว่านี่เป็นเพียงการผัดเวลาเท่านั้น" "ข้าจำเสมอ" หญิงชราตอบ "และเมื่อถึงเวลานั้น ข้าจะมาดูแลเรื่องนี้เอง" ดยุคโคลวิสพยักหน้ารับ เขาหันไปมองคาไลอัสด้วยสายตาที่ยังคงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ "ข้าจะกลับไปก่อน" เขากล่าว "แต่เจ้าอย่าคิดว่าจะหนีข้าพ้น" ว่าแล้ว เขาก็หมุนตัวกลับไปยังรถม้าของเขา ม้าทั้งสองตัวดูเหมือนจะดีใจที่ได้ออกห่างจากพลังงานอันน่าสะพรึงกลัวนั้น พวกมันออกวิ่งไปตามทางอย่างรวดเร็ว หายลับไปในความมืด เมื่อรถม้าของดยุคโคลวิสหายลับไปแล้ว ความตึงเครียดก็ค่อยๆ คลี่คลายลง อิงดาวที่ยืนอึ้งมาตลอด ค่อยๆ ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก "คุณยาย..." คาไลอัสเดินเข้าไปหาหญิงชราอีกครั้ง คราวนี้เขาโผเข้ากอดเธออย่างเต็มแรง "ขอบคุณครับ" หญิงชราลูบหลังหลานชายเบาๆ "ไม่เป็นไรนะ หลานรัก" เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ยายมาถึงก็เพราะรู้ว่าเจ้ากำลังมีปัญหา" "แล้ว... ท่านจะอยู่ที่นี่กับผมหรือครับ?" คาไลอัสถามด้วยความหวัง หญิงชราส่ายหน้า "ยายไม่สามารถอยู่ที่นี่ถาวรได้" เธอตอบ "ยายมีภารกิจอื่นที่ต้องทำ แต่ยายจะแวะมาหาเจ้าบ่อยๆ แน่นอน" "จริงหรือครับ?" ดวงตาของคาไลอัสเป็นประกาย "จริงสิ" หญิงชราหัวเราะ "แล้วก็... ข้าฝากฝังเจ้าไว้กับสาวน้อยคนนี้ด้วยนะ" เธอผายมือไปยังอิงดาวที่ยังคงยืนงงอยู่ อิงดาวสะดุ้งเล็กน้อย เธอไม่คิดว่าตัวเองจะถูกกล่าวถึงในบทสนทนาของสองแวมไพร์ "เขาคือคนดี" หญิงชรากล่าวเสริม "และเขาต้องการการดูแลเอาใจใส่" คาไลอัสหันไปมองอิงดาวด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนกว่าที่เคย "ขอบคุณมากครับท่านยาย" "เอาล่ะ ได้เวลาที่ข้าต้องไปแล้ว" หญิงชรากล่าว "ดูแลตัวเองนะ หลานรัก" ทันใดนั้น ร่างของหญิงชราก็เริ่มสลายกลายเป็นละอองแสงสีม่วงจางๆ ค่อยๆ ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า หายวับไปในความมืดอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่า และความรู้สึกประหลาดใจที่ยังคงค้างอยู่ในใจของทุกคน "ท่านยาย..." คาไลอัสพึมพำ เขาเผลอไปจับที่อกของตัวเอง ราวกับจะสัมผัสถึงการจากไปของท่านยาย อิงดาวค่อยๆ เดินเข้าไปหาคาไลอัส "คุณ... คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?" เธอถามด้วยความเป็นห่วง คาไลอัสหันมามองอิงดาว ดวงตาของเขาดูเศร้าสร้อย แต่ก็มีความอบอุ่นฉายอยู่ "ข้าไม่เป็นไร" เขาตอบ "เพียงแต่... ข้าคิดถึงท่านยายของข้า" "ท่านยายของคุณ... ดูเป็นคนใจดีนะคะ" อิงดาวกล่าว "แต่ก็ดูน่ากลัวไปพร้อมๆ กัน" คาไลอัสหัวเราะเบาๆ "ท่านยายของข้าเป็นแบบนั้นแหละ" เขาตอบ "ท่านเป็นมนุษย์ที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่ข้าเคยรู้จัก" "แล้ว... เรื่องเมื่อกี้มันคืออะไรคะ?" อิงดาวถามต่อ "ท่านดยุคนั่น... เขาเป็นใคร? แล้วทำไมท่านยายถึงมีพลังขนาดนั้น?" คาไลอัสถอนหายใจยาว "มันเป็นเรื่องซับซ้อนน่ะ" เขาตอบ "เรื่องของอาณาจักรแวมไพร์ และเรื่องของครอบครัวข้า" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง "แต่สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้ คือข้าปลอดภัย และข้าจะอยู่ที่นี่ต่อไป" อิงดาวพยักหน้า "ฉันดีใจที่คุณปลอดภัยค่ะ" เธอยิ้มให้เขา "และฉันก็ดีใจที่คุณจะอยู่ที่นี่ต่อไป" บรรยากาศรอบตัวดูผ่อนคลายขึ้น แต่ในใจของคาไลอัสยังคงมีเรื่องให้คิดมากมาย การปรากฏตัวของคุณยาย และคำพูดของดยุคโคลวิส ทำให้เขารู้สึกถึงความกดดันที่เพิ่มขึ้น เขาต้องเตรียมพร้อมสำหรับอะไรบางอย่างที่กำลังจะมาถึง