หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายกับดยุคโคลวิสและคุณยายของเขา คาไลอัสก็รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างในตัวเขาเอง เขาไม่ได้รู้สึกถึงความหวาดกลัวแสงแดดมากเท่าเมื่อก่อนแล้ว แม้จะไม่สามารถออกไปกลางแจ้งได้โดยตรง แต่เขาก็รู้สึกว่าความอ่อนแอที่เคยมีมันลดน้อยลงไป ราวกับพลังงานบางอย่างในตัวเขาถูกปลุกขึ้นมา "แปลกจัง" คาไลอัสพึมพำกับตัวเอง ขณะที่เขากำลังช่วยอิงดาวเก็บเกี่ยวผักในแปลงหลังบ้าน แสงแดดยามบ่ายที่ส่องลอดกิ่งไม้ลงมา เขาเกือบจะรู้สึกได้ถึงความอบอุ่น แทนที่จะเป็นความแสบร้อนอย่างที่เคยเป็น อิงดาวเหลือบมองเขา "คุณพูดอะไรหรือคะ?" "เปล่าหรอก" คาไลอัสยิ้ม "ข้าแค่รู้สึกว่า... วันนี้อากาศดีจัง" อิงดาวหัวเราะ "อากาศดีตลอดแหละค่ะ ถ้าไม่มีฝนตกหนักเหมือนวันแรกที่คุณมา" เธอมองเขาอย่างพิจารณา "แต่ช่วงนี้คุณดู... เปลี่ยนไปนะคะ" "เปลี่ยนไป?" คาไลอัสเลิกคิ้ว "เปลี่ยนไปในทางไหน?" "ก็... คุณดูสดใสขึ้น" อิงดาวอธิบาย "แล้วก็... คุณดูไม่ค่อยหงุดหงิดเหมือนเมื่อก่อนด้วย" คาไลอัสคิดตามที่อิงดาวพูด เขารู้สึกได้จริงๆ ว่าอารมณ์ของเขาดีขึ้นมาก เขาไม่ได้หมกมุ่นอยู่กับความทุกข์ทรมานจากการเป็นแวมไพร์อีกต่อไป "บางที... การได้อยู่ใกล้คุณ อาจจะทำให้ข้ามีความสุขก็ได้" เขาพูดพลางมองอิงดาวด้วยแววตาที่อ่อนโยน อิงดาวหน้าแดงเล็กน้อย เธอรีบก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ "คุณก็ด้วยค่ะ การมีคุณมาช่วยงานที่ฟาร์มก็ดีเหมือนกัน" แต่แล้ว ทันใดนั้น คาไลอัสก็ชะงัก เขาหันไปมองยังโรงนาเก่าแก่ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลนัก "เดี๋ยวนะ" เขากล่าว "ข้าลืมบางอย่างไป" "ลืมอะไรคะ?" อิงดาวถาม "มีบางอย่างที่ข้าอยากจะสำรวจให้แน่ใจ" คาไลอัสพูดพลางเดินตรงไปยังโรงนา "ข้าสงสัยว่า... อาจจะมีทางลงไปยังห้องใต้ดินซ่อนอยู่" "ห้องใต้ดิน?" อิงดาวเลิกคิ้ว "ในโรงนาเนี่ยนะคะ? หนูไม่เคยเห็นมาก่อนเลย" "อาจจะเป็นทางเข้าที่ถูกซ่อนไว้" คาไลอัสบอก "หลังจากที่คุณยายของข้าไป... ข้ารู้สึกว่ามีบางอย่างที่ท่านทิ้งไว้ให้ข้า" ทั้งสองคนเดินเข้าไปในโรงนา อากาศภายในโรงนาเต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้นและฝุ่นละออง แสงแดดที่ส่องผ่านช่องลมทำให้เห็นฝุ่นละอองที่ลอยอยู่ในอากาศเป็นสาย คาไลอัสเดินสำรวจไปรอบๆ เขาลูบไปตามผนังไม้เก่าๆ ที่ผุพังไปตามกาลเวลา เขาขยับกองฟางเก่าๆ ที่วางซ้อนกันอยู่หลายกอง "ข้าสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่นี่" เขากล่าว "มันไม่เหมือนพลังงานของโรงนาทั่วไป" อิงดาวเดินตามเขาไป เธอช่วยเขาย้ายกองฟางออกไป "แล้วคุณคิดว่ามันอยู่ตรงไหนคะ?" "ข้าไม่แน่ใจ" คาไลอัสตอบ "แต่ข้ารู้สึกว่ามันอยู่แถวๆ นี้" เขาเดินไปหยุดอยู่หน้าผนังด้านหนึ่ง ซึ่งดูเหมือนจะมั่นคงกว่าส่วนอื่นๆ "ผนังตรงนี้... ดูผิดปกติ" เขาใช้มือผลักผนังไม้อย่างแรง แต่ผนังก็ไม่ขยับ "ดูเหมือนว่ามันจะถูกล็อกไว้อย่างแน่นหนา" "ให้หนูช่วยไหมคะ?" อิงดาวอาสา "ไม่เป็นไร" คาไลอัสส่ายหน้า "ข้าจะลองใช้พลังของข้าดู" เขาหลับตาลง สมาธิทั้งหมดอยู่ที่ผนังตรงหน้า เขาค่อยๆ รวบรวมพลังงานสีดำที่คุ้นเคย ล้อมรอบมือของเขาให้กลายเป็นประกายสีเข้ม ก่อนจะออกแรงผลักไปที่ผนัง ทันใดนั้น! ผนังไม้ก็เกิดเสียงเอี๊ยดอ๊าดอย่างน่ากลัว ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นบันไดไม้เก่าๆ ที่ทอดลงไปสู่ความมืดเบื้องล่าง "เจอแล้ว!" คาไลอัสอุทานด้วยความดีใจ อิงดาวมองลงไปในความมืดด้วยความระแวง "ข้างล่างนั่น... มันมืดมากเลยนะคะ" "ไม่เป็นไร" คาไลอัสยิ้มให้เธอ "ข้าเป็นแวมไพร์ ข้ามองเห็นได้ในความมืด" เขาหันไปมองอิงดาว "เจ้าจะลงไปด้วยกันไหม?" อิงดาวลังเลเล็กน้อย "หนู... หนูไม่แน่ใจเลยค่ะ" "ไม่ต้องกลัว" คาไลอัสกล่าว "ข้าจะปกป้องเจ้าเอง" อิงดาวมองเข้าไปในดวงตาของคาไลอัส เธอมั่นใจในตัวเขามากขึ้นเรื่อยๆ "ก็ได้ค่ะ หนูจะไปด้วย" ทั้งสองคนค่อยๆ เดินลงบันไดไป ความมืดและความเย็นยะเยือกเริ่มโอบล้อมพวกเขา บันไดแต่ละขั้นดูเหมือนจะเก่าแก่และเปราะบาง ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยเสียงเอี๊ยดอ๊าดน่ากลัว เมื่อลงมาถึงชั้นล่างสุด พวกเขาก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องใต้ดินขนาดใหญ่ ที่เต็มไปด้วยฝุ่นและใยแมงมุม กลิ่นอับชื้นลอยคละคลุ้งไปทั่ว บรรยากาศภายในห้องดูเหมือนจะถูกทิ้งร้างมานานแสนนาน "ที่นี่... คงไม่มีใครเข้ามานานแล้ว" อิงดาวกล่าวพลางปัดใยแมงมุมออกจากเสื้อผ้า คาไลอัสสำรวจไปรอบๆ ห้อง เขาเห็นชั้นหนังสือเก่าแก่ที่เต็มไปด้วยหนังสือที่ผุกร่อนไปตามกาลเวลา โต๊ะทำงานไม้โบราณ และกล่องไม้ขนาดใหญ่ที่วางซ้อนกันอยู่หลายใบ "ข้าสงสัยว่า... ท่านยายของข้าจะทิ้งอะไรไว้ให้ข้าที่นี่" เขาเดินตรงไปยังกล่องไม้ใบใหญ่ใบหนึ่ง กล่องใบนั้นดูเก่าแก่กว่าใบอื่นๆ และมีลวดลายสลักที่ซับซ้อนอยู่บนฝา "นี่คงจะเป็นของที่ท่านยายเก็บไว้" เขากล่าว คาไลอัสค่อยๆ เปิดฝากล่องออก สิ่งที่อยู่ภายในทำให้เขากับอิงดาวต้องตกตะลึง ภายในกล่องนั้น เต็มไปด้วยวัตถุโบราณล้ำค่ามากมาย มีเครื่องประดับที่ทำจากทองคำและอัญมณีสีดำสนิท มีอาวุธที่ดูเหมือนจะเป็นของแวมไพร์โบราณ และที่สำคัญที่สุด... มีสมุดบันทึกเล่มหนึ่ง ที่ดูเก่าแก่และทรงพลังอย่างน่าประหลาด "นี่มันอะไรกันคะ?" อิงดาวถามด้วยความสงสัย คาไลอัสค่อยๆ หยิบสมุดบันทึกเล่มนั้นขึ้นมา เขาเปิดอ่านอย่างตั้งใจ "นี่คือ... บันทึกของบรรพบุรุษข้า" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น "บันทึกเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของอาณาจักรแวมไพร์... และเกี่ยวกับพลังที่แท้จริงของพวกเรา" เขาอ่านต่อไปเรื่อยๆ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปตามเนื้อหาที่ได้อ่าน บางครั้งก็ดูฉงนสนเท่ห์ บางครั้งก็ดูตกใจ และบางครั้งก็ดูเศร้าสร้อย "มีอะไรหรือคะ?" อิงดาวถามอย่างเป็นห่วง "บันทึกนี้... บอกเล่าเรื่องราวที่แตกต่างจากที่ข้าเคยรู้มา" คาไลอัสกล่าว "มันบอกว่า... พลังของแวมไพร์นั้นไม่ได้มีแค่ความมืดและความแข็งแกร่ง แต่ยังมีพลังอีกด้านหนึ่ง... พลังที่สามารถเชื่อมโยงกับธรรมชาติ... และสามารถต้านทานแสงแดดได้" "เป็นไปได้หรือคะ?" อิงดาวถามอย่างไม่เชื่อ "ข้าก็ไม่แน่ใจ" คาไลอัสตอบ "แต่... บันทึกนี้กล่าวถึงพิธีกรรมโบราณบางอย่าง ที่สามารถปลุกพลังที่หลับใหลนี้ขึ้นมาได้" เขาอ่านต่อไปเรื่อยๆ จนมาถึงหน้าสุดท้ายของบันทึก ที่มีข้อความเขียนไว้ด้วยลายมือที่ดูคุ้นเคย... ลายมือของคุณยายของเขา "ท่านยาย..." คาไลอัสพึมพำ "ท่านรู้เรื่องนี้มาตลอด" ข้อความสุดท้ายในบันทึกเขียนไว้ว่า: "คาไลอัส หลานรัก พลังที่แท้จริงของเจ้าถูกซ่อนเร้นอยู่ภายใน การเดินทางของเจ้าเพิ่งจะเริ่มต้น จงกล้าที่จะค้นหา และจงกล้าที่จะเผชิญหน้ากับความจริง" คาไลอัสปิดสมุดบันทึกลง เขารู้สึกถึงภาระที่หนักอึ้งในใจ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกถึงความหวังที่จุดประกายขึ้นมาใหม่ "ข้าคิดว่า... ข้าเจอสิ่งที่ข้าตามหาแล้ว" เขาหันไปมองอิงดาวด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ข้าต้องเรียนรู้ที่จะควบคุมพลังนี้... เพื่อที่จะได้อยู่ร่วมกับมนุษย์อย่างเจ้าได้อย่างแท้จริง" อิงดาวมองเขาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งดีใจที่เขาได้พบหนทาง และเป็นห่วงกับภารกิจที่ดูเหมือนจะยากลำบาก "หนูจะคอยให้กำลังใจคุณนะคะ" เธอกล่าว คาไลอัสยิ้ม "ขอบคุณนะ อิงดาว" เขาจับมือเธอไว้ "เจ้าคือแสงสว่างในชีวิตข้าจริงๆ"