ดยุคโคลวิสปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับแวมไพร์อีกสองตน บรรยากาศรอบตัวพลันหนาวเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด แวมไพร์ทั้งสองตนนั้นมีรัศมีที่แผ่ออกมาแตกต่างจากคาไลอัสอย่างสิ้นเชิง พวกเขาดูแข็งแกร่ง ดุดัน และเต็มไปด้วยความอันตราย ดวงตาของพวกเขาเป็นประกายสีแดงเข้มราวกับโลหิตที่กระหาย "คาไลอัส" เสียงทุ้มต่ำของดยุคโคลวิสดังขึ้น ราวกับน้ำแข็งที่บดขยี้ "ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะมาซ่อนตัวอยู่ในที่แบบนี้" คาไลอัสยืนตัวแข็งทื่อ เขาพยายามรวบรวมสติและพลังทั้งหมดที่มี "โคลวิส" เขาเรียกชื่อดยุคอย่างแผ่วเบา "เจ้ามาทำอะไรที่นี่?" "มาตามหาเจ้าสิ" โคลวิสยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน "เจ้าหนีการแต่งตั้งเป็นดยุคต่อไปของตระกูลเราไปนานเกินไปแล้วนะ" อิงดาวที่ยืนอยู่ข้างคาไลอัส รู้สึกได้ถึงความตึงเครียดที่แผ่ซ่านไปทั่ว เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่สีหน้าของคาไลอัสบอกชัดเจนว่านี่คือสถานการณ์ที่อันตราย "ข้าไม่สนใจตำแหน่งพวกนั้นอีกต่อไปแล้ว" คาไลอัสตอบเสียงหนักแน่น "ข้ามีความสุขกับการใช้ชีวิตอยู่ที่นี่" "ความสุข?" โคลวิสหัวเราะเสียงดัง "เจ้าหนุ่มน้อย เจ้ากำลังพูดถึงอะไรกัน? เจ้าคือเจ้าชายแห่งแวมไพร์! เจ้าไม่สามารถหนีจากโชคชะตาของเจ้าไปได้ตลอดหรอก" แวมไพร์อีกสองตนก้าวเข้ามาใกล้ พวกเขาจ้องมองคาไลอัสด้วยสายตาที่ราวกับจะเผาไหม้ "พวกข้าได้รับคำสั่งจากท่านพ่อให้มาพาเจ้ากลับ" หนึ่งในนั้นกล่าว เสียงของเขาแหบพร่าและเย็นชา "ท่านพ่อ?" คาไลอัสเลิกคิ้ว "ท่านพ่อของข้า..." "ท่านกำลังจะสิ้นพระชนม์" โคลวิสแทรกขึ้น "และก่อนที่พระองค์จะสิ้นพระชนม์ พระองค์ทรงต้องการเห็นเจ้ากลับไปรับตำแหน่งดยุค" ข่าวนี้ทำให้คาไลอัสชะงัก เขาไม่เคยคิดว่าสถานการณ์จะเป็นเช่นนี้ "ท่านพ่อป่วยหนักหรือ?" "ใช่" โคลวิสตอบ "และมีเพียงเจ้าเท่านั้นที่จะสามารถรักษาอำนาจของตระกูลเราไว้ได้" อิงดาวมองคาไลอัสด้วยความเป็นห่วง เธอไม่รู้ว่าเรื่องราวของเขาซับซ้อนเพียงใด แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความกดดันที่ถาโถมเข้าใส่เขา "ข้า... ข้าต้องคิดดูก่อน" คาไลอัสกล่าวอย่างอึดอัด "ไม่มีเวลาให้คิดแล้ว" โคลวิสกล่าว "เจ้าต้องไปกับเราเดี๋ยวนี้" ทันใดนั้น แวมไพร์ตนหนึ่งก็พุ่งเข้าใส่คาไลอัสอย่างรวดเร็ว แต่คาไลอัสก็ตอบสนองได้อย่างรวดเร็วเช่นกัน พลังงานบางอย่างที่เขาฝึกฝนมาเริ่มแสดงผล เขาผลักแวมไพร์ตนนั้นออกไปได้อย่างง่ายดาย "เจ้า... พลังของเจ้าเพิ่มขึ้น!" โคลวิสอุทานด้วยความตกใจ "ข้าบอกแล้วไงว่าข้ามีความสุขที่นี่" คาไลอัสกล่าวอย่างมั่นใจ "และข้าจะไม่ยอมให้ใครมาพรากมันไปจากข้า" อิงดาวรีบเข้าไปยืนข้างคาไลอัส "คุณจะทำอะไรก็ทำไปเถอะค่ะ แต่ถ้าใครคิดจะทำร้ายเขา หนูไม่ยอมแน่!" เธอประกาศก้อง โคลวิสหัวเราะอีกครั้ง "เด็กสาวชาวไร่ผู้น่ารัก เจ้าคิดว่าเจ้าจะทำอะไรได้?" "หนูอาจจะทำอะไรไม่ได้มาก" อิงดาวตอบ "แต่หนูจะสู้จนถึงที่สุด" คาไลอัสหันไปมองอิงดาวด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง เขาไม่เคยคิดว่าจะมีใครยอมยืนหยัดเคียงข้างเขาเช่นนี้ "อิงดาว..." "ข้าไม่ต้องการให้เจ้ามาทำร้ายหญิงสาวผู้นี้" คาไลอัสกล่าวกับโคลวิส "ปล่อยเธอไป แล้วข้าจะไปกับเจ้า" "ไม่!" อิงดาวโวยวาย "หนูไม่ทิ้งคุณไปไหนทั้งนั้น" "คาไลอัส" โคลวิสกล่าวเสียงเย็น "เจ้าคงจะลืมไปแล้วสินะ ว่าพลังของเจ้ายังไม่สมบูรณ์ เจ้าไม่สามารถต่อสู้กับพวกเราได้นาน" คาไลอัสรู้ดีว่าโคลวิสพูดถูก แม้ว่าเขาจะรู้สึกถึงพลังที่เพิ่มขึ้น แต่เขาก็ยังไม่แข็งแกร่งพอที่จะต่อกรกับแวมไพร์ชั้นสูงสองตนและดยุคโคลวิส "ถ้าอย่างนั้น..." คาไลอัสคิดอย่างรวดเร็ว "ข้าจะยอมไปกับพวกเจ้า... แต่มีข้อแม้" "เจ้ากล้าต่อรองกับข้าหรือ?" โคลวิสเลิกคิ้ว "ใช่" คาไลอัสตอบ "ถ้าข้าสามารถแสดงให้พวกเจ้าเห็นว่าข้าสามารถควบคุมพลังของข้าได้... เจ้าจะปล่อยอิงดาวไป และจะไม่แตะต้องฟาร์มแห่งนี้อีก" โคลวิสครุ่นคิด เขาไม่เข้าใจว่าคาไลอัสจะแสดงอะไรให้เห็น แต่เขาก็รู้สึกถึงความมั่นใจบางอย่างในตัวคาไลอัส "ตกลง" เขาตอบ "แต่ถ้าเจ้าทำไม่ได้... เจ้ากับเด็กสาวคนนี้จะต้องไปกับข้า" คาไลอัสพยักหน้า เขามองอิงดาว "รอข้าที่นี่นะ" เขาเดินนำโคลวิสและแวมไพร์อีกสองตนเข้าไปในโรงนา คาไลอัสรู้ดีว่านี่คือโอกาสเดียวของเขา โอกาสที่จะปกป้องอิงดาวและชีวิตที่เขาสร้างขึ้นมา เขาต้องทำทุกอย่างเพื่อคว้าโอกาสนี้ไว้ให้ได้ ขณะที่คาไลอัสกำลังวางแผนการเผชิญหน้าในโรงนา อิงดาวก็รีบวิ่งเข้าไปในบ้าน เธอหยิบสมุดบันทึกโบราณที่คาไลอัสเคยค้นพบออกมาอย่างรวดเร็ว เธอเปิดอ่านอย่างตั้งใจ เธอจำได้ว่าในนั้นมีเรื่องราวเกี่ยวกับพลังของแวมไพร์ และพิธีกรรมบางอย่างที่คาไลอัสเคยกล่าวถึง "ต้องมีอะไรสักอย่างที่ช่วยเขาได้" เธอกระซิบกับตัวเอง ขณะที่ดวงตาไล่อ่านตัวอักษรโบราณอย่างรวดเร็ว