คืนนั้น บรรยากาศในฟาร์มของอิงดาวเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย คาไลอัสกำลังจะจากไป เขาต้องกลับไปยังอาณาจักรแวมไพร์เพื่อพบกับพระบิดาที่กำลังประชวร และเพื่อรับตำแหน่งดยุคตามที่โคลวิสได้กล่าวไว้ "ข้าไม่รู้ว่าข้าจะต้องไปนานแค่ไหน" คาไลอัสกล่าว ขณะที่เขากำลังเก็บสัมภาระเล็กน้อยในกระเป๋าที่อิงดาวเตรียมไว้ให้ "ไม่เป็นไรค่ะ" อิงดาวพยายามยิ้ม "คุณบอกว่าจะกลับมา" "แน่นอน" คาไลอัสตอบ "ข้าสัญญา" เขามองไปรอบๆ ฟาร์มที่กลายเป็นบ้านหลังที่สองของเขา "ข้าจะคิดถึงที่นี่... คิดถึงเสียงไก่ขันตอนเช้า คิดถึงกลิ่นดินหลังฝนตก... และคิดถึงคุณ" อิงดาวหน้าแดงเล็กน้อย "คุณก็เหมือนกันค่ะ" "ข้าได้เรียนรู้อะไรมากมายจากการอยู่ที่นี่" คาไลอัสกล่าว "ข้าได้เรียนรู้ที่จะมองโลกในมุมที่ต่างออกไป ได้เรียนรู้ถึงความหมายของมิตรภาพ... และความรัก" เขาหยุดเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ "ข้าไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตของข้าจะพลิกผันได้ถึงเพียงนี้" "บางครั้ง... สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นได้เสมอค่ะ" อิงดาวตอบ "ถ้าข้าเป็นดยุคแล้ว..." คาไลอัสเริ่มพูด "ข้าจะพยายามเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง ข้าจะไม่ยอมให้ตระกูลของเรายังคงยึดติดกับความขัดแย้งเก่าๆ อีกต่อไป" "หนูเชื่อในตัวคุณค่ะ" อิงดาวกล่าว คาไลอัสเดินเข้าไปหาอิงดาว เขายื่นมือออกไปสัมผัสแก้มของเธอเบาๆ "ถ้าไม่มีคุณ... ข้าคงไม่สามารถผ่านพ้นเรื่องราวทั้งหมดมาได้" "คุณก็เหมือนกันค่ะ" อิงดาวซบหน้าลงบนมือของเขา ทันใดนั้น เสียงรถม้าก็ดังขึ้นจากระยะไกล เป็นรถม้าคันเดิมที่เคยพาโคลวิสมา "ถึงเวลาแล้วสินะ" คาไลอัสกล่าวเสียงแผ่วเบา เขาผละออกจากอิงดาว และเดินไปที่หน้าบ้านเพื่อพบกับโคลวิสที่มารับ "พร้อมแล้วหรือยัง เจ้าชาย?" โคลวิสถาม "พร้อมแล้ว" คาไลอัสตอบ เขากลับมามองอิงดาวเป็นครั้งสุดท้าย "ดูแลตัวเองนะ" "คุณก็เหมือนกันค่ะ" อิงดาวตอบ พลางโบกมือลา คาไลอัสขึ้นรถม้าไปกับโคลวิส ปล่อยให้อิงดาวยืนมองรถม้าค่อยๆ แล่นหายไปในความมืด เมื่อรถม้าเคลื่อนตัวออกไป คาไลอัสก็หันไปมองโคลวิส "ข้าสงสัยว่า... ท่านพ่อของข้าจะรับได้ไหม... กับสิ่งที่ข้าเป็นในตอนนี้" คาไลอัสกล่าว "นั่นคือสิ่งที่เจ้าต้องพิสูจน์" โคลวิสตอบ "การเป็นดยุคไม่ใช่เรื่องง่าย เจ้าต้องแสดงให้ทุกคนเห็นว่าเจ้าคู่ควร" "ข้าจะทำ" คาไลอัสกล่าวอย่างมุ่งมั่น ขณะที่รถม้ากำลังจะเข้าสู่เขตป่าทึบ จู่ๆ รถม้าก็หยุดกะทันหัน "เกิดอะไรขึ้น?" คาไลอัสถาม โคลวิสชะเงาหน้าออกไปนอกหน้าต่าง "ดูเหมือนว่า... เราจะมีปัญหา" "ปัญหาอะไร?" คาไลอัสถาม "บางสิ่ง... หรือบางคน... ได้วางกับดักไว้ที่นี่" โคลวิสกล่าว "และดูเหมือนว่า... พวกมันจะไม่ใช่แวมไพร์" คาไลอัสรู้สึกถึงความผิดปกติ "ไม่ใช่แวมไพร์? แล้วเป็นอะไร?" ทันใดนั้นเอง หอกเล่มหนึ่งก็พุ่งทะลุผ่านหน้าต่างรถม้าเข้ามาอย่างรวดเร็ว มันเสียบเข้าที่ไหล่ของโคลวิสอย่างจัง "อ๊าก!" โคลวิสร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด "อะไรกัน!" คาไลอัสอุทาน ร่างของมนุษย์กลุ่มหนึ่งปรากฏตัวขึ้นรอบๆ รถม้า พวกเขาถืออาวุธที่ดูคล้ายกับของนักล่า "มนุษย์!" คาไลอัสตะโกน "พวกเจ้ากล้าดียังไง!" "เราจับเจ้าได้แล้ว เจ้าชายแวมไพร์!" หนึ่งในมนุษย์เหล่านั้นตะโกนกลับมา "เจ้าหนีไปไหนไม่รอดอีกแล้ว!" คาไลอัสรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาต่อสู้กับมนุษย์พวกนี้ เขาต้องหาทางหนีออกไปให้ได้ "โคลวิส! เจ้ายังไหวไหม?" คาไลอัสถาม "ไหว!" โคลวิสกัดฟันตอบ "แต่เราต้องรีบไปจากที่นี่!" คาไลอัสตัดสินใจ เขาเปิดประตูรถม้าออกไปเผชิญหน้ากับเหล่านักล่า เขารู้ว่าพลังของเขาเริ่มแข็งแกร่งขึ้น แต่เขาก็ยังไม่แน่ใจว่าจะรับมือกับมนุษย์กลุ่มนี้ได้หรือไม่ "ข้าจะสร้างความไขว้เขวให้" คาไลอัสบอกโคลวิส "เจ้าพาตัวเองไปให้ถึงปราสาทให้เร็วที่สุด" "แล้วเจ้าล่ะ?" โคลวิสถาม "ข้าจะตามไป" คาไลอัสตอบ "แต่ข้าต้องจัดการเรื่องนี้ก่อน" เขาหันไปเผชิญหน้ากับเหล่านักล่าด้วยสายตาที่แน่วแน่ "ถ้าพวกเจ้าต้องการตัวข้า... ก็มาเอาเลย!" คาไลอัสปล่อยพลังงานแสงที่เขาควบคุมได้ออกมา มันส่องสว่างจนเหล่านักล่าต้องหยีตา เขารู้ว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเดินทางที่ยากลำบากยิ่งกว่าเดิม แต่เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกอุปสรรคเพื่อปกป้องตัวเอง และเพื่อกลับไปหาอิงดาวอีกครั้ง