"บัตเตอร์! เกิดอะไรขึ้น?" วลาดิเมียร์รีบวิ่งไปที่หน้าต่าง เปิดมันออกอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล บัตเตอร์ยืนอยู่ข้างนอก ชายที่เคยแข็งแรง บัดนี้ดูซีดเซียวและเหนื่อยอ่อน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยเปื้อนและรอยกรีดเล็กๆ "ท่านชาย! ข้า...ข้าตามหาท่านมาทั้งคืน! ข้า...ข้าเจอเรื่องร้ายแรงขอรับ!" "เรื่องร้ายแรง? อะไร?" วลาดิเมียร์เร่งถาม "ปราสาทของเราขอรับท่านชาย! มัน...มันกำลังจะถูกทำลาย!" บัตเตอร์กล่าวเสียงสั่น "กลุ่มมนุษย์...พวกชาวบ้าน...พวกเขาบุกเข้ามา! พวกเขาทำลายข้าวของ...เผาทำลายทุกอย่าง! พวกเขาบอกว่า...พวกเขาจะกำจัดรังปีศาจแห่งนี้ให้สิ้นซาก!" วลาดิเมียร์อึ้งไป เขาไม่เคยคิดว่าพวกชาวบ้านจะกล้าบุกเข้ามาที่ปราสาทของเขาถึงเพียงนี้ "เป็นไปได้อย่างไร? พวกเขา...พวกเขาไม่กลัวอย่างนั้นหรือ?" "ความกลัวของพวกเขามันถูกแทนที่ด้วยความโกรธแค้นขอรับท่านชาย! พวกเขาเชื่อว่าปราสาทนี้เป็นต้นเหตุของความโชคร้ายทั้งหลายในหมู่บ้านของพวกเขา! พวกเขา...พวกเขาจะเผาปราสาทให้เป็นเถ้าถ่าน!" บัตเตอร์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง มะลิที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ ก็ตกใจไม่แพ้กัน "ท่านชาย...พวกชาวบ้าน...พวกเขาทำอย่างนั้นจริงๆ เหรอคะ?" วลาดิเมียร์หันไปมองมะลิ "ข้า...ข้าไม่รู้" เขาตอบ "แต่ดูเหมือนว่า...เราคงจะต้องรีบไปที่นั่น" "แต่...ท่านชาย...ท่านยังอ่อนแออยู่!" บัตเตอร์ร้องเตือน "แล้ว...แล้วยังมีท่านเคานต์อัลเบิร์ตอีก! ถ้าท่านไปตอนนี้...ท่านอาจจะเป็นอันตราย!" "ข้า...ข้าไม่สามารถปล่อยให้ปราสาทของข้า...ถูกทำลายไปได้" วลาดิเมียร์กล่าวเสียงเด็ดเดี่ยว "และข้า...ข้าไม่อยากให้พวกเจ้า...ต้องเดือดร้อนไปด้วย" "แต่ท่านชาย..." บัตเตอร์ยังคงพยายามห้าม "อย่าห้ามข้าเลย บัตเตอร์" วลาดิเมียร์กล่าว "ข้าจะไป...แล้วเจ้า...เจ้าอยู่กับมะลิ...ดูแลนางด้วย" "ไม่ค่ะ!" มะลิรีบแทรกขึ้น "ฉันจะไปกับท่านชายค่ะ!" "มะลิ! ไม่ได้นะ!" วลาดิเมียร์รีบปฏิเสธ "มันอันตรายเกินไป!" "ฉันไม่กลัวค่ะ!" มะลิยืนยัน "ฉันอยากจะช่วยท่าน! แล้ว...แล้วฉันก็อยากจะไปดูทุ่งทานตะวันของฉันด้วย" วลาดิเมียร์มองไปที่มะลิ เขาเห็นความมุ่งมั่นในดวงตาของเธอ เขาไม่อยากให้เธอต้องตกอยู่ในอันตราย แต่เขาก็รู้ว่าเธอไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่ายๆ "ถ้าเจ้าอยากจะไป...ข้าก็จะไปด้วย" วลาดิเมียร์กล่าว "แต่เจ้าต้องทำตามที่ข้าบอกทุกอย่างนะ" "ค่ะ!" มะลิตอบรับด้วยรอยยิ้ม หลังจากเตรียมตัวกันเสร็จ วลาดิเมียร์ มะลิ และบัตเตอร์ ก็ออกเดินทางไปยังปราสาทแวมไพร์ บรรยากาศยามเช้าเต็มไปด้วยแสงแดดอันอบอุ่น แต่ในใจของวลาดิเมียร์กลับเต็มไปด้วยความกังวล เมื่อพวกเขาเดินทางมาถึงเนินเขาที่มองเห็นปราสาทแวมไพร์ วลาดิเมียร์ก็ถึงกับนิ่งอึ้ง ภาพที่ปรากฏต่อหน้าเขาช่างน่าตกใจยิ่งนัก ปราสาทที่เคยเป็นที่พึ่งสุดท้ายของเขา บัดนี้กำลังถูกกลุ่มชาวบ้านจำนวนมากรุมล้อม พวกเขากำลังใช้ค้อน ทุบกำแพง ใช้ขวาน ฟันประตู และใช้ไฟ เผาทำลายอาคารต่างๆ ควันสีดำลอยคละคลุ้งไปทั่วท้องฟ้า "ไม่นะ!" วลาดิเมียร์ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด "ท่านชาย!" บัตเตอร์รีบเข้ามาประคองเขา "ทำไม...ทำไมพวกเขาถึงทำเช่นนี้...?" มะลิถามเสียงสั่น "พวกเขาคิดว่าเราคือปีศาจ" วลาดิเมียร์ตอบเสียงแหบพร่า "พวกเขาเชื่อว่าการทำลายปราสาทแห่งนี้...จะทำให้ความโชคร้ายของพวกเขาหมดไป" "แต่...มันไม่จริงนี่คะ!" มะลิกล่าว "ท่านชายไม่ได้เป็นปีศาจ..." "สำหรับพวกเขา...เราก็คือปีศาจ" วลาดิเมียร์กล่าว "ความเกลียดชังและความกลัว...มันบดบังทุกสิ่ง" ขณะที่พวกเขากำลังยืนมองภาพอันน่าสลดใจอยู่นั้นเอง จู่ๆ ร่างสีดำทะมึนก็ปรากฏขึ้นบนฟ้า ร่างนั้นร่อนลงมาอย่างรวดเร็ว และหยุดอยู่ตรงหน้าของวลาดิเมียร์ "ท่านเคานต์อัลเบิร์ต!" วลาดิเมียร์อุทาน อัลเบิร์ตหันมามองวลาดิเมียร์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "ข้าบอกเจ้าแล้ว...วลาดิเมียร์...ว่าเจ้าจะไม่มีวันปลอดภัย...ตราบใดที่เจ้ายังคงเกี่ยวข้องกับมนุษย์" "ท่าน...ท่านจะทำอะไร?" วลาดิเมียร์ถาม "ข้าจะทำให้แน่ใจว่า...เจ้าจะไม่ก่อปัญหาอีกต่อไป" อัลเบิร์ตกล่าว "และข้าจะกำจัดพวกมนุษย์โง่เขลาพวกนี้...ให้สิ้นซาก" "ไม่นะ!" วลาดิเมียร์รีบตะโกน "ท่านอย่าทำเช่นนั้น!" "เหตุใดข้าจะต้องไม่ทำ?" อัลเบิร์ตถาม "พวกมนุษย์พวกนี้...มันก็แค่แมลง...ที่ควรจะถูกเหยียบย่ำ" "แต่...พวกเขาคือผู้บริสุทธิ์!" วลาดิเมียร์กล่าว "ผู้บริสุทธิ์อย่างนั้นหรือ?" อัลเบิร์ตหัวเราะ "พวกเขากำลังจะทำลายปราสาทของเจ้า...ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เจ้าเคยมี! เจ้ายังจะปกป้องพวกเขาอีกหรือ?" วลาดิเมียร์ยืนนิ่ง เขารู้ว่าอัลเบิร์ตพูดถูก แต่เขาก็ไม่สามารถยอมรับให้เกิดการสังหารหมู่ได้ "ข้า...ข้าจะปกป้องพวกเขา" วลาดิเมียร์กล่าวเสียงเด็ดเดี่ยว อัลเบิร์ตมองวลาดิเมียร์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจระคนรำคาญ "เจ้า...เจ้าจะสู้กับข้าอย่างนั้นหรือ? เจ้าอ่อนแอเกินไป...วลาดิเมียร์" "ข้า...ข้าอาจจะอ่อนแอ...แต่ข้าก็มีสิ่งที่ข้าต้องปกป้อง" วลาดิเมียร์กล่าว "และถ้าท่านคิดจะทำร้ายพวกเขา...ท่านก็ต้องผ่านข้าไปก่อน" อัลเบิร์ตหัวเราะเยาะ "ได้...ข้าจะทำให้เจ้าเห็น...ว่าเจ้าไร้ค่าเพียงใด" อัลเบิร์ตพุ่งเข้าใส่วลาดิเมียร์อย่างรวดเร็ว วลาดิเมียร์พยายามจะป้องกันตัวเอง แต่เขาก็อ่อนแรงเกินไป ในขณะที่อัลเบิร์ตกำลังจะคว้าคอของวลาดิเมียร์ มะลิก็พลันตะโกนขึ้นสุดเสียง "หยุดนะ!" อีกครั้ง...ร่างของมะลิก็พลันเปล่งแสงสีทองสว่างจ้าออกมา แสงนั้นส่องสว่างไปทั่วบริเวณ ทำให้ร่างของอัลเบิร์ตต้องถอยร่นด้วยความตกใจ "แสงแห่งนักล่าแวมไพร์อีกแล้ว!" อัลเบิร์ตอุทานด้วยความตกใจ "ข้าบอกเจ้าแล้ว...อัลเบิร์ต...ว่าอย่าได้มายุ่งกับเด็กสาวคนนี้" วลาดิเมียร์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ อัลเบิร์ตมองมะลิด้วยความหวาดระแวง "เจ้า...เจ้ามันตัวปัญหาจริงๆ!" "ท่านเคานต์!" วลาดิเมียร์กล่าว "ถ้าท่านยังคิดจะทำลายล้าง...ถ้าท่านยังคิดจะสังหาร...ข้าจะสู้กับท่าน...จนถึงที่สุด!" อัลเบิร์ตมองวลาดิเมียร์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น "ได้! ข้าจะทำให้เจ้าเสียใจ...ที่ต่อต้านข้า!" อัลเบิร์ตพุ่งเข้าใส่วลาดิเมียร์อีกครั้ง แต่วลาดิเมียร์ก็ไม่ยอมถอย เขายืนหยัดเผชิญหน้ากับอัลเบิร์ต แม้ว่าร่างกายของเขาจะสั่นเทา ในขณะที่ทั้งสองกำลังต่อสู้กัน มะลิก็รีบวิ่งไปยังทุ่งนาที่อยู่ไม่ไกลนัก "ข้า...ข้าจะไปหาทุ่งทานตะวัน!" เธอพึมพำกับตัวเอง "บางที...มันอาจจะมีอะไรบางอย่างที่ช่วยเราได้..." วลาดิเมียร์ต่อสู้กับอัลเบิร์ตอย่างสุดกำลัง เขารู้ว่าเขาไม่สามารถเอาชนะอัลเบิร์ตได้ด้วยพละกำลังเพียงอย่างเดียว แต่เขาก็ต้องทำทุกวิถีทางเพื่อปกป้องมะลิ และพวกชาวบ้าน ขณะที่เขากำลังจะหมดแรง วลาดิเมียร์ก็พลันนึกถึงคำพูดของมะลิ...เกี่ยวกับทุ่งทานตะวัน "มะลิ...ทุ่งทานตะวัน..." เขากระซิบ ในขณะเดียวกัน มะลิก็วิ่งมาถึงทุ่งนาแห่งหนึ่ง ทุ่งนามีดอกทานตะวันบานสะพรั่งเต็มไปหมด ดอกทานตะวันเหล่านั้นกำลังหันหน้าตามแสงอาทิตย์อย่างพร้อมเพรียง "สวยจัง..." มะลิอุทาน ทันใดนั้นเอง ดอกทานตะวันดอกหนึ่งก็พลันมีสีสันที่แตกต่างจากดอกอื่นๆ มันมีสีทองสว่างไสวราวกับแสงอาทิตย์ "ดอกทานตะวันสีทอง?" มะลิสงสัย เธอไม่เคยเห็นดอกทานตะวันแบบนี้มาก่อน มะลิรีบเดินเข้าไปหาดอกทานตะวันสีทองนั้น เมื่อเธอเข้าใกล้ เธอก็พลันรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ซ่านออกมาจากดอกไม้นั้น "นี่มัน...พลังอะไรกันนะ...?" มะลิถาม ทันใดนั้นเอง...ดอกทานตะวันสีทองก็พลันส่องแสงสว่างจ้าออกมา แสงนั้นสว่างยิ่งกว่าแสงของนักล่าแวมไพร์เสียอีก แสงนั้นส่องทะลุออกไปนอกทุ่งนา...ตรงไปยังที่ที่วลาดิเมียร์กำลังต่อสู้อยู่กับอัลเบิร์ต แสงสีทองจากดอกทานตะวันสาดส่องไปทั่วบริเวณ ทำให้ร่างของอัลเบิร์ตต้องถอยร่นด้วยความตกใจ "แสงแห่ง...แห่งผู้พิทักษ์...!" อัลเบิร์ตอุทานด้วยความตกตะลึง วลาดิเมียร์มองไปยังแสงนั้นด้วยความประหลาดใจ เขาเห็นมะลิยืนอยู่ท่ามกลางทุ่งทานตะวันสีทอง "มะลิ...เจ้า...เจ้าทำได้อย่างไร?" วลาดิเมียร์ถาม "ฉัน...ฉันก็ไม่รู้ค่ะ" มะลิตอบ "แต่...ฉันรู้สึกว่า...ดอกทานตะวันดอกนี้...มันต้องการให้ฉันทำแบบนี้..." อัลเบิร์ตมองมะลิด้วยความโกรธแค้น "เจ้า...เจ้ามันตัวปัญหาจริงๆ! ข้าจะไม่มีวันปล่อยเจ้าไป!" อัลเบิร์ตพุ่งเข้าใส่มะลิ แต่ก่อนที่เขาจะเข้าถึงตัวเธอ วลาดิเมียร์ก็พลันพุ่งเข้าไปขวางหน้าเธอไว้ "ท่าน...ท่านต้องผ่านข้าไปก่อน!" วลาดิเมียร์กล่าว ในขณะที่วลาดิเมียร์กำลังจะต่อสู้กับอัลเบิร์ตอีกครั้ง จู่ๆ ก็มีเสียงดังมาจากทิศทางของปราสาทแวมไพร์ "หยุดนะ! พวกเจ้ากำลังทำอะไรกัน!" วลาดิเมียร์และอัลเบิร์ตหันไปมองตามเสียง พร้อมกับมะลิ... ที่นั่น...ท่ามกลางควันไฟและซากปรักหักพัง...วลาดิเมียร์เห็นร่างของกลุ่มชาวบ้าน...ที่ยืนนิ่งงัน...มองดูภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง... และท่ามกลางกลุ่มชาวบ้านเหล่านั้น...วลาดิเมียร์ก็เห็น...ร่างของผู้นำหมู่บ้าน...ชายชราผู้เป็นที่เคารพนับถือ... แต่สิ่งที่ทำให้วลาดิเมียร์ตกใจยิ่งกว่านั้น...คือ...ร่างของท่านเคานต์อัลเบิร์ต...ที่กำลังถูกจับกุม...โดยกลุ่มทหาร...ที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน...