"คุณภาคย์ครับ" นภัสสรสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติอีกครั้ง "ผมกำลังอ่านถึง ‘บทสรุป’ ของเรื่องราวทั้งหมด หลังจากที่เซอร์ลอเรียลได้เผชิญหน้ากับจอมมารและค้นพบความลับสุดท้ายของเขา" ภาคย์ที่กำลังพับกระดาษเป็นรูปเรือใบโบราณเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกาย "อ๋อ! บทสรุป! ฉากปิดม่านอันยิ่งใหญ่! เป็นช่วงเวลาที่ทุกอย่างคลี่คลาย และแสดงให้เห็นถึง ‘ความหมาย’ ที่แท้จริงของเรื่องราวทั้งหมดครับ!" "ครับ… ผมรู้สึกได้ถึงความสงบที่กลับคืนมา" นภัสสรกดเสียงต่ำ "แต่… หลังจากที่จอมมารได้สลายไปในละอองแสง และสวนลับถูกเปิดเผย… โลกของ ‘แอเรียล’ (ชื่อที่แท้จริงของเซอร์ลอเรียล) เป็นอย่างไรบ้างครับ? มีการเปลี่ยนแปลงอะไรเกิดขึ้นอย่างเป็นรูปธรรมบ้าง?" ภาคย์พยักหน้า "แน่นอนครับ! การเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจนที่สุดก็คือ… ‘ปราสาทของจอมมาร’ ที่เคยเป็นสัญลักษณ์ของความมืดและความหวาดกลัว ได้กลายเป็น ‘ป้อมปราการแห่งสันติภาพ’ ไปโดยปริยาย! สวนดอกไม้แห่งการให้อภัยที่เบ่งบานสะพรั่ง ได้แผ่กระจายความงดงามและความสงบสุขไปทั่วอาณาเขต! ผู้คนที่เคยอยู่ภายใต้เงาแห่งความกลัว ก็เริ่มที่จะกลับมายิ้มแย้มอีกครั้ง" "แล้ว… ตัวของเซอร์ลอเรียลล่ะครับ? หรือ… ‘แอเรียล’ หลังจากที่เขาได้ผ่านประสบการณ์ทั้งหมดนี้มาแล้ว เขาเปลี่ยนแปลงไปอย่างไร? เขายังคงเป็นอัศวินผู้แข็งแกร่ง หรือว่ามีอะไรที่ ‘อ่อนโยน’ มากขึ้น?" นภัสสรถาม "แอเรียล… ได้กลายเป็น ‘ผู้ปกครอง’ ที่แท้จริงของอาณาจักรครับ!" ภาคย์อธิบายอย่างภาคภูมิใจ "เขาไม่ได้เป็นเพียงอัศวินที่เก่งกาจในการต่อสู้เท่านั้น แต่เขายังเป็นผู้ที่เข้าใจถึง ‘ความเจ็บปวด’ ของผู้อื่น! เขาได้นำบทเรียนจากการให้อภัยจอมมาร มาใช้ในการปกครองอาณาจักร! เขาไม่เคยตัดสินใครด้วยความเกลียดชัง แต่จะพยายามทำความเข้าใจถึง ‘เบื้องหลัง’ ของทุกการกระทำ!" "ครับ… ผมว่าการเปลี่ยนแปลงนี้เป็นสิ่งที่ ‘สำคัญ’ ที่สุดเลยครับ" นภัสสรกล่าว "การที่เขาได้เรียนรู้ที่จะมองผู้อื่นด้วย ‘ความเห็นอกเห็นใจ’ และ ‘ความเข้าใจ’ แทนที่จะเป็นความเกลียดชัง" ภาคย์ยิ้ม "ถูกต้องครับ! และที่สำคัญ… แอเรียลไม่ได้ ‘ลืม’ อดีตของเขาไปนะครับ! เขายังคงจดจำความเจ็บปวดที่เขาเคยได้รับ แต่เขาไม่ปล่อยให้ความเจ็บปวดนั้นมาครอบงำจิตใจอีกต่อไป! เขาใช้มันเป็น ‘เครื่องเตือนใจ’ ให้ตระหนักถึงคุณค่าของการให้อภัย และความสำคัญของการอยู่ร่วมกันอย่างสันติ!" "แล้ว… ‘นางเงือกน้อย’ ล่ะครับ? เธอมีบทบาทในตอนจบอย่างไร? ต้นฉบับบอกเป็นนัยๆ ว่าเธอคือ ‘รางวัล’ หรือ ‘กำลังใจ’ ให้กับเซอร์ลอเรียล" นภัสสรถามอย่างสังเกต ภาคย์หัวเราะเบาๆ "อ๋อ! นางเงือกน้อย… เธอคือ ‘สัญลักษณ์’ ของความหวัง และ ‘ผู้เติมเต็ม’ จิตใจของแอเรียลครับ! หลังจากที่สงครามสิ้นสุดลง แอเรียลได้เดินทางไปยัง ‘มหาสมุทรแห่งความทรงจำ’ สถานที่ที่เขาเคยพบเจอนางเงือกน้อยครั้งแรก! และที่นั่น… เขาได้พบกับเธออีกครั้ง!" "แล้ว… ความสัมพันธ์ของทั้งสองเป็นอย่างไรต่อไปครับ?" นภัสสรถามด้วยความอยากรู้ "ความสัมพันธ์ของพวกเขา… ได้ก้าวข้ามผ่าน ‘ขอบเขต’ ของความเป็นมนุษย์และนางเงือกไปแล้วครับ!" ภาคย์ตอบ "แอเรียลไม่ได้มองเธอเป็นเพียง ‘นางเงือก’ อีกต่อไป แต่เป็น ‘เพื่อน’ ที่เข้าใจเขาอย่างแท้จริง! และนางเงือกน้อยเอง ก็ได้เห็นถึง ‘การเติบโต’ และ ‘ความเปลี่ยนแปลง’ ของแอเรียล! เธอได้เห็นว่าเขาไม่ใช่เด็กหนุ่มผู้สิ้นหวังอีกต่อไป แต่เป็นผู้นำที่เข้มแข็งและเปี่ยมด้วยเมตตาธรรม!" "ผมว่า… การที่พวกเขาได้พบกันอีกครั้ง และสามารถ ‘สื่อสาร’ กันได้อย่างเข้าใจกัน เป็นการปิดฉากเรื่องราวได้อย่าง ‘สวยงาม’ ครับ" นภัสสรกล่าว "มันแสดงให้เห็นว่า… แม้จะแตกต่างกันแค่ไหน แต่ถ้ามีความเข้าใจและความปรารถนาดีต่อกัน ก็สามารถสร้างความสัมพันธ์ที่งดงามได้" "ใช่แล้วครับ!" ภาคย์เห็นด้วย "และที่สำคัญ… ‘กระจกเงาแห่งความทรงจำ’ ที่แอเรียลพกติดตัวมาตลอด ได้กลายเป็น ‘เครื่องเตือนใจ’ ให้เขาระลึกถึง ‘คุณค่า’ ของทุกสิ่งที่เขาเคยประสบมา! ไม่ว่าจะดีหรือร้าย มันล้วนหล่อหลอมให้เขาเป็นเขาในวันนี้! และ ‘ดอกไม้แห่งการให้อภัย’ ที่เคยบานสะพรั่งในสวนของจอมมาร ก็ได้กลายเป็น ‘เมล็ดพันธุ์’ แห่งความหวัง ที่จะถูกหว่านกระจายไปทั่วอาณาจักร!" "แล้ว… มีการกล่าวถึง ‘อนาคต’ ของอาณาจักรแอเรียลบ้างไหมครับ? ว่าจะพัฒนาต่อไปอย่างไร?" นภัสสรถาม "มีการกล่าวถึงครับ!" ภาคย์ตอบ "แอเรียลได้สัญญากับประชาชนของเขาว่า จะสร้างอาณาจักรที่ ‘ทุกคน’ รู้สึกปลอดภัย และ ‘ทุกคน’ ได้รับการยอมรับ! เขาจะส่งเสริมการเรียนรู้ และการแบ่งปัน! และที่สำคัญ… จะไม่มีใครต้องทนทุกข์ทรมานจากความแค้น หรือความเจ็บปวดอีกต่อไป! สวนดอกไม้แห่งการให้อภัยจะยังคงอยู่ เป็นเครื่องเตือนใจ และเป็นแหล่งพลังงานแห่งความสุขของอาณาจักร!" "ผมชอบประโยคที่ว่า ‘ทุกคนรู้สึกปลอดภัย และทุกคนได้รับการยอมรับ’ ครับ" นภัสสรกล่าว "มันสะท้อนให้เห็นถึง ‘อุดมคติ’ ที่ยิ่งใหญ่ของตัวละครเอกได้อย่างชัดเจน" "นั่นคือเป้าหมายของผมเลยครับ!" ภาคย์ยิ้ม "ผมต้องการให้ผู้อ่านรู้สึก ‘อบอุ่น’ และ ‘มีความหวัง’ หลังจากอ่านตอนจบ! ไม่ใช่เพียงแค่เรื่องราวแฟนตาซีที่สนุกสนาน แต่เป็นเรื่องราวที่สามารถ ‘สร้างแรงบันดาลใจ’ ให้กับผู้คนในชีวิตจริงได้ด้วย!" "ผมว่า… ทำได้ดีมากเลยครับ" นภัสสรกล่าว "ผมรู้สึกว่าเรื่องราวทั้งหมดมัน ‘ลงตัว’ แล้ว ทั้งตัวละคร, โครงเรื่อง, และ ‘ข้อคิด’ ที่แฝงอยู่… เหลือเพียงการปรับสำนวนบางส่วนให้ ‘สละสลวย’ มากขึ้น และตรวจสอบความถูกต้องของ ‘การใช้คำ’ ในบางจุดเท่านั้น" "เยี่ยมเลยครับ!" ภาคย์กล่าวอย่างโล่งอก "ผมรู้สึกดีใจมากที่คุณนภัสสรรักตอนจบนี้! ผมตั้งใจใส่ ‘หัวใจ’ ของเรื่องราวลงไปในบทสรุปนี้จริงๆ ครับ! และผมเชื่อว่าผู้อ่านจะต้องได้รับ ‘ความรู้สึก’ ที่ดีกลับไปอย่างแน่นอน!" "ครับ… ผมเชื่ออย่างนั้นเช่นกัน" นภัสสรสรุป "ตอนนี้… ผมคิดว่าเราได้ ‘ต้นฉบับ’ ที่สมบูรณ์แล้วครับ"