"คุณภาคย์คะ" นภัสสรสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติอีกครั้ง "ดิฉันอ่านถึงช่วงที่แอเรียลและเมอร์ไลล่ากำลังมีความสุขกับ ‘สันติภาพ’ ที่เกิดขึ้น… แต่… จู่ๆ ก็มี ‘บางอย่าง’ เกิดขึ้นครับ" ภาคย์ที่กำลังพันเชือกกับไม้เสียบลูกชิ้นอย่างขะมักเขม้นเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกาย "อ๋อ! จุดหักมุม! ฉากที่ทำให้เรื่องราวพลิกผัน! เป็นช่วงเวลาที่ ‘ความสุข’ ที่ได้รับมา ต้องเผชิญหน้ากับ ‘ความจริง’ ที่ไม่คาดฝันครับ!" "ใช่ค่ะ… ในขณะที่ทุกคนกำลังเฉลิมฉลองอยู่… จู่ๆ ‘เงา’ ประหลาดก็ปรากฏขึ้นที่ขอบฟ้าครับ! มันไม่ใช่เงาของเมฆ หรือเงาของสิ่งปลูกสร้างใดๆ… แต่มันคือเงาที่ดูเหมือนจะ… ‘มีชีวิต’ ครับ!" นภัสสรอธิบายด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล ภาคย์พยักหน้า "ถูกต้องครับ! เงาประหลาดนั้น… มันคือ ‘มรดก’ ที่จอมมารทิ้งไว้ครับ! ไม่ใช่สมบัติเงินทอง หรือพลังอำนาจ… แต่มันคือ… ‘เมล็ดพันธุ์แห่งความมืด’ ที่เขาได้หว่านไว้ก่อนที่จะสลายไป! เมล็ดพันธุ์แห่งความเกลียดชัง, ความสิ้นหวัง, และความกลัว… ที่จะค่อยๆ ‘เติบโต’ และ ‘แพร่กระจาย’ ไปทั่วอาณาจักร ถ้าไม่มีใครหยุดยั้งมัน!" "เมล็ดพันธุ์แห่งความมืด? มันจะส่งผลกระทบอย่างไรบ้างคะ? จะทำให้ผู้คนกลับมาเกลียดชังกันอีกครั้งหรือคะ?" นภัสสรถามอย่างร้อนรน "ยิ่งกว่านั้นครับ!" ภาคย์ตอบ "เมล็ดพันธุ์แห่งความมืดนี้… ไม่ได้ส่งผลต่อจิตใจของผู้คนโดยตรง… แต่มันจะส่งผลต่อ ‘ธรรมชาติ’ และ ‘สิ่งมีชีวิต’ รอบตัว! สวนดอกไม้แห่งการให้อภัยที่เคยงดงาม… จะเริ่ม ‘เหี่ยวเฉา’… สัตว์ป่าที่เคยเชื่อง… จะเริ่ม ‘ดุร้าย’… และที่น่ากลัวที่สุด… มันจะเริ่ม ‘ดูดกลืน’ ‘พลังชีวิต’ จากทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัว! ทำให้โลกค่อยๆ มืดมนและแห้งแล้งลง!" "แย่แล้วค่ะ! แล้ว… แอเรียลกับเมอร์ไลล่าจะทำอย่างไรคะ? พวกเขาจะรู้ได้อย่างไรว่า ‘เงา’ นั้นคือ ‘เมล็ดพันธุ์แห่งความมืด’?" นภัสสรถาม "เรื่องนี้… เป็นจุดที่ ‘แอเรียล’ ต้องแสดงบทบาทของเขาครับ!" ภาคย์อธิบาย "ในฐานะอัศวินผู้ที่เคยเผชิญหน้ากับจอมมารมาโดยตรง… เขามี ‘สัมผัส’ บางอย่างที่สามารถรับรู้ถึง ‘พลังงาน’ ที่ไม่ปกติได้! เมื่อเขาเห็นเงาประหลาดนั้น… หัวใจของเขาก็เต้นแรงขึ้นมาทันที… เขารู้สึกถึง ‘ความเย็นยะเยือก’ และ ‘ความชั่วร้าย’ ที่แผ่ซ่านออกมา… ซึ่งมันช่างคล้ายคลึงกับ ‘พลัง’ ของจอมมารที่เขาเคยสัมผัส!" "แล้วเขาบอกเมอร์ไลล่าอย่างไรคะ?" นภัสสรถาม "แอเรียล… เขาเดินเข้าไปหาเมอร์ไลล่าที่กำลังยืนมองเงาประหลาดนั้นด้วยความตกตะลึง… แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น… 'เมอร์ไลล่า… ข้า… ข้ารู้สึกได้ถึงพลังงานที่คุ้นเคย… มันคือ… มันคือสิ่งที่จอมมารทิ้งไว้… พลังแห่งความมืด… ที่กำลังจะกลืนกินโลกของเรา…' " ภาคย์บรรยายฉากนั้นด้วยความรู้สึกที่จริงจัง "เมอร์ไลล่า… เธอคงจะตกใจมากเลยนะคะ" นภัสสรถอนหายใจ "แล้วเธอตอบกลับว่าอย่างไรคะ? เธอเชื่อแอเรียลทันทีเลยหรือเปล่า?" "แน่นอนครับ! เธอเชื่อใจแอเรียลอย่างไม่มีเงื่อนไข!" ภาคย์ย้ำ "เธอตอบกลับว่า… 'แอเรียล… หากท่านรู้สึกได้… ข้าก็เชื่อท่าน… แล้วเราจะทำอย่างไรกันดี? เราจะปล่อยให้ความมืดมิดกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างอย่างนั้นหรือ?' " "แล้วแอเรียล… เขาตัดสินใจทำอย่างไรคะ?" นภัสสรถามอย่างใจจดใจจ่อ "แอเรียล… เขา… เขาได้ตัดสินใจที่จะ ‘เผชิญหน้า’ กับมรดกที่จอมมารทิ้งไว้โดยตรงครับ!" ภาคย์กล่าว "เขาบอกเมอร์ไลล่าว่า… 'ข้าจะต้องไป… ข้าจะต้องทำลายเมล็ดพันธุ์แห่งความมืดนี้… ก่อนที่มันจะเติบโตเต็มที่… มิฉะนั้น… สันติภาพที่เราเพิ่งได้รับมา… จะไร้ความหมาย…' " "แต่… เขาจะไปคนเดียวได้อย่างไรคะ? มันอันตรายเกินไป!" นภัสสรค้าน "ใช่ครับ! และนั่นคือจุดที่เมอร์ไลล่าแสดงให้เห็นถึง ‘ความภักดี’ และ ‘ความรัก’ ที่มีต่อแอเรียล! เธอไม่ยอมให้เขาไปคนเดียว! เธอตอบกลับว่า… 'ไม่ค่ะแอเรียล… ท่านไม่ต้องไปคนเดียว… หากท่านต้องเผชิญหน้ากับความมืด… ข้าจะอยู่เคียงข้างท่าน… ในฐานะ ‘คู่ครอง’ ของท่าน… ข้าจะร่วมต่อสู้ไปกับท่าน…!' " ภาคย์เล่าฉากนั้นด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่น "โอ้โห… โรแมนติกและน่าประทับใจจริงๆ ค่ะ" นภัสสรถอนหายใจ "แล้ว… สุดท้ายแล้ว… พวกเขาจะสามารถทำลาย ‘เมล็ดพันธุ์แห่งความมืด’ นั้นได้สำเร็จหรือเปล่าคะ? แล้ว ‘เงา’ ที่เห็นนั้น… มันจะกลายเป็น ‘รูปเป็นร่าง’ ของอะไรกันแน่?" ภาคย์ยิ้มอย่างมีเลศนัย "นั่นคือ ‘ปริศนา’ ที่จะถูกเฉลยใน ‘ตอนต่อไป’ ครับ! แต่… ขอบอกใบ้เล็กน้อย… บางที… ‘ความลับ’ ของจอมมาร… อาจจะไม่ได้จบลงแค่ ‘สวนลับ’ หรือ ‘เมล็ดพันธุ์แห่งความมืด’… แต่อาจจะมี ‘ความลับ’ ที่ ‘ใหญ่กว่า’ นั้น… รอคอยการเปิดเผยอยู่ก็เป็นได้ครับ!"