ภาคย์วางปากกาลงอย่างช้าๆ เขามองไปยังหน้ากระดาษที่เต็มไปด้วยตัวอักษร สีหน้าของเขาฉายแววแห่งความพึงพอใจและความหวัง " ‘บทนี้’… มัน… ‘รู้สึก’… ‘ดี’… นะครับ… คุณนภัสสร… " ภาคย์กล่าว นภัสสรลืมตาขึ้นจากภวังค์ "หมายถึง… ‘เรื่องราว’… ของ… ‘แอเรียล’… และ… ‘เมอร์ไลล่า’… ที่คุณภาคย์… ‘เพิ่งจะ’… ‘เขียน’… เสร็จ… ใช่ไหมคะ?" "ใช่ครับ… " ภาคย์ตอบ "ผม… ‘รู้สึก’… ว่า… ‘เรา’… ‘ได้’… ‘ก้าวข้าม’… ‘กำแพง’… แห่ง… ‘ความเข้าใจผิด’… และ… ‘อคติ’… ไปได้แล้ว… " "ดิฉัน… ก็… ‘รู้สึก’… เหมือนกันค่ะ… คุณภาคย์… " นภัสสรกล่าว " ‘บทสรุป’… ของ… ‘เรื่องราว’… ที่คุณภาคย์… ‘เขียน’… มัน… ‘สมบูรณ์’… และ… ‘สวยงาม’… มาก… " " ‘สมบูรณ์’… ใน… ‘แบบ’… ของมัน… ครับ… " ภาคย์เน้นย้ำ " ‘ความเพี้ยน’… ของ… ‘แอเรียล’… มัน… ‘ไม่ได้’… ‘หายไป’… แต่มัน… ‘กลายเป็น’… ‘เสน่ห์’… ที่… ‘ทำให้’… ‘เมอร์ไลล่า’… ‘ตกหลุมรัก’… " "และ… ‘ความเนี้ยบ’… ของ… ‘เมอร์ไลล่า’… มัน… ‘ก็’… ‘ไม่ได้’… ‘ทำให้’… ‘เธอ’… ‘เย็นชา’… แต่มัน… ‘กลายเป็น’… ‘ความมั่นคง’… ที่… ‘แอเรียล’… ‘ต้องการ’… " นภัสสรถามเสริม "ถูกต้องครับ! 'คุณ' 'เข้าใจ' 'แก่นแท้' ของ 'เรื่องราว' นี้อย่างแท้จริงแล้วครับ คุณนภัสสร" ภาคย์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความชื่นชม "ขอบคุณค่ะ คุณภาคย์" นภัสสรตอบ "ทั้งหมดนี้… ก็เพราะ… 'คุณ' เป็น 'บรรณาธิการ' ที่ 'ยอดเยี่ยม' ที่สุด" ภาคย์ยิ้ม "และคุณ… ก็เป็น 'นักเขียน' ที่ 'น่าทึ่ง' ที่สุดเช่นกันครับ" บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความเข้าใจ ทั้งสองคนมองหน้ากันด้วยรอยยิ้มที่สื่อถึงความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นอย่างลึกซึ้ง "แล้ว… 'เรื่องราว' ต่อไป… ที่คุณภาคย์จะ 'เขียน'… จะเป็นอย่างไร… ต่อไปคะ?" นภัสสรถาม ภาคย์หยิบต้นฉบับของนภัสสรขึ้นมาอีกครั้ง "ผมคิดว่า… เราควรจะ… 'กลับไป'… ที่… 'จุดเริ่มต้น'… ของ… 'เรื่องราว'… ของคุณ… อีกครั้ง… " "จุดเริ่มต้น… ของดิฉัน… หรือคะ?" นภัสสรเลิกคิ้ว "ใช่ครับ… 'จุดเริ่มต้น'… ที่… 'เต็มไปด้วย'… 'ความสับสน'… และ… 'ความไม่แน่ใจ'… ของ… 'คุณ'… " ภาคย์อธิบาย "เราจะ… 'สำรวจ'… 'โลก'… ของ… 'ตัวละคร'… ที่คุณ… 'สร้างสรรค์'… ขึ้นมา… ให้… 'ลึกซึ้ง'… ยิ่งขึ้น… " "คุณภาคย์… กำลังจะบอกว่า… 'เรา' จะ 'ช่วยกัน'… 'ปรับปรุง'… 'ต้นฉบับ'… ของดิฉัน… อีกครั้ง… ใช่ไหมคะ?" นภัสสรถาม " 'ปรับปรุง'… ใน… 'แง่'… ของ… 'การขัดเกลา'… 'ประโยค'… และ… 'การเสริมสร้าง'… 'โครงเรื่อง'… ให้… 'แข็งแกร่ง'… ขึ้น… " ภาคย์กล่าว "แต่… 'หัวใจ'… และ… 'จิตวิญญาณ'… ของ… 'เรื่องราว'… ของคุณ… มัน… 'จะ'… 'คงอยู่'… ไม่เปลี่ยนแปลง… " "ดีเลยค่ะ! คุณภาคย์… ดิฉัน… 'พร้อม'… 'เสมอ'… ที่จะ… 'เรียนรู้'… จาก… 'คุณ'… " นภัสสรตอบด้วยความกระตือรือร้น " 'ความกระตือรือร้น'… ของคุณ… คือ… 'พลังงาน'… ที่… 'สำคัญ'… ที่สุด… ครับ… คุณนภัสสร… " ภาคย์กล่าว "มัน… 'ช่วย'… 'จุดประกาย'… 'ไฟ'… แห่ง… 'การสร้างสรรค์'… ให้… 'ลุกโชน'… อยู่เสมอ… " ภาคย์หยิบปากกาขึ้นมาอีกครั้ง เขาจ้องมองไปยังกระดาษแผ่นหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะ ซึ่งเป็นหน้าแรกของต้นฉบับของนภัสสร "เอาล่ะครับ… ได้เวลา… 'กลับไป'… ที่… 'จุดเริ่มต้น'… แล้ว… " ภาคย์กล่าว "มาดูกันว่า… 'การเดินทาง'… ครั้งใหม่… ของ… 'แอเรียล'… และ… 'เมอร์ไลล่า'… จะ… 'พา'… 'เรา'… ไป… 'ที่ไหน'… " นภัสสรมองดูภาคย์ด้วยรอยยิ้ม เธอรู้สึกได้ถึงความสุขที่เอ่อล้นในหัวใจ ความสุขที่ได้ทำงานร่วมกับคนที่เข้าใจเธออย่างแท้จริง ความสุขที่ได้เห็นเรื่องราวที่เธอรักถูกขัดเกลาและเติมเต็ม "บางที… 'ความเพี้ยน'… ของดิฉัน… อาจจะ… 'ไม่'… 'ใช่'… 'ข้อบกพร่อง'… แต่มันอาจจะเป็น… 'ส่วนผสม'… ที่… 'ขาดไม่ได้'… ของ… 'ความสำเร็จ'… ก็เป็นได้นะคะ… คุณภาคย์… " นภัสสรกล่าว ภาคย์หันมายิ้มให้กับนภัสสร "ผม… 'เชื่อ'… อย่างนั้น… ครับ… คุณนภัสสร… 'ความแตกต่าง'… มัน… 'คือ'… 'ความสวยงาม'… ที่… 'ลงตัว'… เสมอ… " แสงสว่างจากภายนอกสาดส่องเข้ามาในห้อง ทำให้ฉากที่ทั้งสองนั่งอยู่ดูอบอุ่นและเต็มไปด้วยความหวัง ราวกับว่าพวกเขาได้ค้นพบแสงสว่างแห่งความเข้าใจในจิตใจของกันและกันแล้ว ภาคย์เริ่มอ่านประโยคแรกของต้นฉบับของนภัสสร " 'ณ อาณาจักรแห่งความฝันอันไกลโพ้น… ที่ซึ่งภูเขาทอประกายสีรุ้ง และแม่น้ำไหลเอื่อยด้วยน้ำหวาน… มีอัศวินผู้กล้าหาญนามว่า แอเรียล… ผู้ซึ่งมีความเพี้ยนเป็นอาวุธประจำกาย… ' " นภัสสรหัวเราะคิกคักเมื่อได้ยินประโยคแรกของตนเอง แต่ครั้งนี้ มันไม่ได้มาพร้อมกับความรู้สึกอายหรือประหม่า หากแต่เป็นความรู้สึกภาคภูมิใจในสิ่งที่เธอได้สร้างสรรค์ขึ้นมา " 'วันหนึ่ง… ขณะที่เขากำลังฝึกฝนการใช้ดาบ… ด้วยการฟันอากาศอย่างบ้าคลั่ง… ท่ามกลางฝูงกระต่ายสีชมพู… เขาก็ได้พบกับ… ' " ภาคย์อ่านต่อ " '…มังกรสาวผู้สง่างาม… ผู้ซึ่งมีเกล็ดสีเขียวมรกต… และดวงตาที่เปล่งประกายดุจอัญมณี… นามว่า เมอร์ไลล่า… ' " นภัสสรพูดเสริมด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ ภาคย์ยิ้ม " '…แต่แล้ว… สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น… เมื่อมังกรสาว… กลับ… ' " " '…ไม่… ' '…ได้'… '…ปลดปล่อย'… '…เปลวไฟ'… '…ออกมา'… '…แต่กลับ'… '…กระโดด'… '…เข้า'… '…มากอด'… '…อัศวิน'… '…ผู้'… '…เพี้ยน'… '…อย่าง'… '…ไม่ทันตั้งตัว'… '…ด้วย'… '…รอยยิ้ม'… '…อัน'… '…อ่อนโยน'… '…เสียอย่างนั้น'… " นภัสสรอ่านประโยคที่เธอได้แก้ไขใหม่ ภาคย์พยักหน้าอย่างชื่นชม " '…นี่แหละครับ… ' '…คือ'… '…การเริ่มต้น'… '…ที่'… '…แท้จริง'… " ทั้งสองคนสบตากันอีกครั้ง รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของทั้งคู่ การเดินทางครั้งใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว การเดินทางที่จะนำพาเรื่องราวของพวกเขาไปสู่บทสรุปที่งดงามและเต็มไปด้วยความเข้าใจอย่างแท้จริง