“คุณภาคย์ครับ” นภัสสรเริ่มบทสนทนาด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความเหนื่อยหน่ายอีกครั้ง หลังจากที่เธอได้อ่านถึงบทบาทของ ‘ปรมาจารย์หมีแพนด้า’ ในชีวิตของเซอร์ลอเรียล “ผมต้องขอถามอีกครั้งครับ… ความเชื่อมโยงระหว่างวิชาการต่อสู้ กับ… สูตรลับไก่ทอด มันคืออะไรครับ?” ภาคย์ที่กำลังนั่งแกะเปลือกส้มอย่างเพลิดเพลิน เงยหน้าขึ้นมา ดวงตาเป็นประกาย “อ๋อ! นั่นเป็นส่วนที่สำคัญมากๆ เลยนะครับคุณนภัสสร! ปรมาจารย์หมีแพนด้าไม่ได้สอนแค่เพลงหมัดมวยไทยหรือคาราเต้ให้กับเซอร์ลอเรียลนะครับ! ท่านยังได้มอบ ‘เคล็ดวิชาลับ 18 กระบวนท่าแห่งการทอด’ ซึ่งเป็นสูตรลับการทำไก่ทอดที่อร่อยที่สุดในสามภพ! เซอร์ลอเรียลต้องเรียนรู้เคล็ดลับนี้ เพื่อใช้ในยามคับขัน!” นภัสสรขยับแว่นตา “แล้ว… การทอดไก่ จะช่วยให้เขาต่อสู้กับศัตรูได้อย่างไรครับ? หรือว่า… ไก่ทอดจะมีพลังเวทมนตร์บางอย่าง?” “ไม่ใช่พลังเวทมนตร์ครับ!” ภาคย์รีบแก้ “แต่เป็น ‘พลังแห่งความสุข’ ต่างหาก! ลองนึกภาพดูนะครับ เวลาใครสักคนกำลังหิว หรือกำลังท้อแท้ การได้กินไก่ทอดหอมกรอบอร่อย มันจะช่วยเติมพลังใจ ทำให้พวกเขากลับมามีกำลังฮึดสู้! เซอร์ลอเรียลจะใช้ไก่ทอดของเขาเป็น ‘เครื่องมือ’ ในการปลุกขวัญกำลังใจให้กับเหล่าชาวบ้านที่สิ้นหวัง หรือแม้กระทั่งใช้มันเป็น ‘ของกำนัล’ เพื่อทำให้ศัตรูบางตนใจอ่อนลงก็เป็นได้!” นภัสสรพยายามประมวลผล “ครับ… เป็นแนวคิดที่… ‘สร้างสรรค์’ มากครับ แต่… ผมว่าเราน่าจะต้องมีคำอธิบายที่ละเอียดกว่านี้ ถึงวิธีการที่ไก่ทอดจะสามารถ ‘ปลุกขวัญกำลังใจ’ ได้ครับ” “อ๋อ! ได้เลยครับ!” ภาคย์รับคำอย่างกระตือรือร้น “ผมจะเพิ่มฉากที่เซอร์ลอเรียลต้องทำไก่ทอดภายใต้แรงกดดันมหาศาล! เขามีเวลาจำกัด! เครื่องปรุงน้อย! ศัตรูรออยู่! เขาต้องใช้สมาธิขั้นสูงสุด! ผสมแป้งอย่างถูกอัตราส่วน! หมักไก่ด้วย ‘น้ำหมักสูตรลับของปรมาจารย์’ ที่ทำจากน้ำตาปลาวาฬที่กลั่นจากทะเลสาบแห่งความทรงจำ! แล้วทอดในน้ำมันที่ได้มาจาก ‘เมล็ดทานตะวันที่หัวเราะได้’ ซึ่งจะทำให้ไก่มีสีทองอร่ามเหมือนแสงอาทิตย์! การทำไก่ทอดของเขาจะเหมือนกับการทำสมาธิ! การปรุงรสแต่ละครั้งคือการร่ายมนตร์! เมื่อไก่ทอดเสร็จสมบูรณ์ มันจะส่งกลิ่นหอมเย้ายวนไปทั่วอาณาจักร! กลิ่นนั้นจะทำให้เหล่าทหารที่กำลังจะยอมแพ้ รู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาทันที! ส่วนศัตรูที่อยู่ไกลออกไป พอได้กลิ่นก็จะเกิดความรู้สึกสงบสุขจนลืมความแค้นไปเลย!” นภัสสรถอนหายใจ “ครับ… แล้ว ‘ปรมาจารย์หมีแพนด้า’ เองล่ะครับ? ทำไมท่านถึงเป็นหมีแพนด้า? และทำไมท่านถึงอาศัยอยู่ใน ‘วัดแห่งก๋วยเตี๋ยว’?” ภาคย์ยิ้มกว้าง “ก็เพราะหมีแพนด้าเป็นสัตว์ที่น่ารัก อ่อนโยน แต่ก็แข็งแกร่งนะครับ! เหมือนกับปรมาจารย์จริงๆ ที่ภายนอกดูใจดี แต่ภายในแฝงไว้ด้วยพลังอันยิ่งใหญ่! ส่วนวัดแห่งก๋วยเตี๋ยวน่ะเหรอครับ? ก็เพราะว่าก๋วยเตี๋ยวเป็นอาหารที่หลากหลาย มีทั้งน้ำใส น้ำข้น แห้ง ต้มยำ! มันเหมือนกับวิชาการต่อสู้ที่ต้องปรับเปลี่ยนไปตามสถานการณ์! ปรมาจารย์ท่านสอนเซอร์ลอเรียลว่า ‘การต่อสู้ก็เหมือนการกินก๋วยเตี๋ยว ต้องรู้จักเลือกรสชาติที่เหมาะสมกับสถานการณ์!’” “ครับ… เป็นปรัชญาที่… ลึกซึ้งมากครับ” นภัสสรกล่าวอย่างประชดประชันเล็กน้อย “แล้ว ‘เคล็ดวิชาลับ 18 กระบวนท่าแห่งการทอด’ มันเกี่ยวข้องอะไรกับ ‘การต่อสู้’ โดยตรงครับ? คือ… เขาทอดไก่ใส่หน้าศัตรูเหรอครับ?” “ไม่ใช่ครับ!” ภาคย์หัวเราะ “คือ… ท่าที่ 1 ‘การพลิกตะหลิวแห่งชะตากรรม’ มันเหมือนกับการหลบหลีกของศัตรู! ท่าที่ 2 ‘การโรยแป้งแห่งความแม่นยำ’ มันเหมือนกับการโจมตีด้วยความแม่นยำ! ท่าที่ 3 ‘การหยิบไก่ด้วยที่คีบแห่งความอดทน’ มันเหมือนกับการจับจังหวะคู่ต่อสู้! ท่าที่ 4 ‘การนำไก่ลงทอดในกระทะแห่งความร้อนรุ่ม’ มันเหมือนกับการเผชิญหน้ากับความอันตราย! อะไรทำนองนั้นครับ! มันคือการเปรียบเทียบทางอุปมาอุปไมยที่สวยงาม!” นภัสสรหลับตาลงครู่หนึ่ง “ครับ… ผมจะลองพยายามทำความเข้าใจ ‘ความสวยงาม’ นั้นนะครับ… แต่ผมขอเสนอว่า… เราควรจะลดทอนการเปรียบเทียบเหล่านี้ลงมาบ้าง เพื่อไม่ให้นักอ่านรู้สึกว่า… ‘มันมากเกินไป’ ครับ” “มากเกินไป? ผมว่ากำลังพอดีเลยนะครับ!” ภาคย์แย้ง “ผมอยากให้นักอ่านรู้สึกว่าทุกการกระทำของตัวละครมีความหมาย! แม้แต่การทอดไก่ ก็มีความหมายลึกซึ้ง!” “ผมเข้าใจครับว่าคุณอยากให้นิยายของคุณมีความหมาย” นภัสสรกล่าว “แต่ความหมายที่มากเกินไป อาจจะทำให้นักอ่านรู้สึก ‘เหนื่อย’ ได้ครับ ลองนึกภาพนะครับ ถ้าทุกอย่างในชีวิตประจำวันของเรามีความหมายแฝงอยู่ตลอดเวลา เราคงจะไม่มีสมาธิทำอะไรเลย” ภาคย์ครุ่นคิด “อืม… คุณนภัสสรรู้จัก ‘ซุปไก่แห่งกำลังใจ’ ไหมครับ? มันเป็นซุปที่ปรมาจารย์หมีแพนด้าปรุงให้เซอร์ลอเรียลดื่มก่อนไปสู้รบ! มันทำจากน้ำตาปลาวาฬจริงๆ ผสมกับเลือดของอัศวินผู้กล้าหาญ และ… สมุนไพรวิเศษที่เติบโตบนยอดเขาที่ปกคลุมด้วยหมอกแห่งความโศกเศร้า!” นภัสสรเงยหน้าขึ้นทันที “เดี๋ยวก่อนนะครับ! น้ำตาปลาวาฬก็ว่าแย่แล้ว นี่มาถึงขั้นเลือดของอัศวินผู้กล้าหาญเลยเหรอครับ? แล้วสมุนไพรบนยอดเขาที่ปกคลุมด้วยหมอกแห่งความโศกเศร้า… นี่มัน… เป็นสูตรที่น่ากลัวเกินไปนะครับ!” “แต่มันคือ ‘ซุปไก่แห่งกำลังใจ’ นะครับ!” ภาคย์อธิบายอย่างกระตือรือร้น “ความกล้าหาญของอัศวินผู้เสียสละ จะหลอมรวมกับความโศกเศร้าอันบริสุทธิ์ของธรรมชาติ สร้างเป็นพลังใจอันยิ่งใหญ่! ดื่มเข้าไปแล้วจะรู้สึกฮึกเหิม! กล้าเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง!” “ผมว่า… มันน่าจะทำให้คนกินรู้สึก ‘สยอง’ มากกว่า ‘ฮึกเหิม’ นะครับ” นภัสสรกล่าว “เราต้องหาทางปรับเปลี่ยนส่วนผสมนี้ครับ อาจจะใช้… น้ำผึ้งจากรังผึ้งที่ทำรังบนต้นไม้ที่อุดมสมบูรณ์แทนเลือดอัศวิน? หรือใช้ ‘น้ำค้างบริสุทธิ์’ ที่ได้จากดอกไม้ที่บานในยามเช้าแทนสมุนไพรบนยอดเขา?” ภาคย์ทำหน้าครุ่นคิด “อืม… น้ำผึ้งก็ดีครับ… แต่เลือดอัศวินมันสื่อถึงการเสียสละที่แท้จริงนะครับ… เอาอย่างนี้ดีกว่าครับ! ผมจะเปลี่ยนจาก ‘เลือดอัศวินผู้กล้าหาญ’ เป็น ‘หยาดเหงื่อของอัศวินผู้ทุ่มเท’ ครับ! มันยังคงสื่อถึงการทำงานหนักและการเสียสละ แต่ฟังดูไม่น่ากลัวเท่า! ส่วนสมุนไพร… ผมจะเปลี่ยนเป็น ‘รากของต้นไม้โบราณที่หยั่งรากลึก’ ซึ่งสื่อถึงความมั่นคงและพลังอันแข็งแกร่ง!” นภัสสรถอนหายใจอย่างโล่งอก “นั่นฟังดูดีขึ้นมากครับคุณภาคย์… อย่างน้อยก็ไม่น่ากลัวจนเกินไป… แล้ว… ในเรื่องของ ‘ทักษะการต่อสู้’ ล่ะครับ? นอกจาก ‘18 กระบวนท่าแห่งการทอด’ แล้ว เซอร์ลอเรียลได้เรียนรู้อะไรอีกบ้าง?” “อ๋อ! ท่านปรมาจารย์หมีแพนด้ายังสอน ‘วิชาตัวเบาเหินเวหา’ ให้เขาด้วยครับ! มันคือวิชาที่ทำให้เขาสามารถกระโดดได้สูงมากๆ และลอยตัวกลางอากาศได้ชั่วขณะ! ท่านสอนโดยการให้เซอร์ลอเรียลปีนต้นไผ่ที่สูงที่สุดในวัด แล้วฝึกการทรงตัวบนยอด! พร้อมกับกิน ‘ขนมบัวลอยไส้พิสดาร’ ไปด้วย! ขนมบัวลอยไส้นี้มีไส้ที่แตกต่างกันไปตามรสชาติ! ไส้ใบชาเขียวจะช่วยให้จิตใจสงบ! ไส้เผือกจะช่วยเสริมสร้างพลังกาย! ส่วนไส้… ‘พริกแห้ง’… จะช่วยให้เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดของศัตรู!” นภัสสรถึงกับอ้าปากค้าง “ไส้พริกแห้ง… หมายความว่ายังไงครับ? คือกินแล้วเผ็ดจนน้ำตาไหล แล้วรู้สึกเจ็บปวดเหมือนศัตรู?” “ประมาณนั้นครับ!” ภาคย์ยิ้ม “มันคือการฝึกสภาวะทางจิตใจครับ! ให้เขารู้จักแบ่งปันความรู้สึกกับผู้อื่น! แม้กระทั่งศัตรู! เพื่อจะได้ไม่ทำร้ายกันจนเกินกว่าเหตุ!” นภัสสรพยักหน้าช้าๆ “ครับ… ผมจะพยายามทำความเข้าใจ ‘การแบ่งปันความรู้สึกกับศัตรู’ นะครับ… เอาเป็นว่า… เรื่องของปรมาจารย์หมีแพนด้า และสูตรไก่ทอด… ผมคิดว่าพอจะโอเคแล้วครับ… แต่… ผมยังอยากจะให้คุณช่วยขยายความเรื่อง ‘วัดแห่งก๋วยเตี๋ยว’ ให้ดูเป็นรูปธรรมมากขึ้นหน่อยครับ”