คืนนั้น ณ พิพิธภัณฑ์ศิลปะโบราณแห่งชาติ ค่อนข้างเงียบสงัด มีเพียงเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองสามคนเดินตรวจตราตามรอบปกติ แต่ภายในความมืดสลัวนั้น มีเงาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วสามเงา กำลังพยายามแฝงตัวเข้าไปในอาคาร "นี่แน่ใจนะว่าเราทำถูก" เผือกกระซิบถามขณะที่กำลังปีนกำแพงด้านหลังของพิพิธภัณฑ์ โดยมีภูผาคอยช่วยดันอยู่ข้างล่าง "ก็บอกแล้วไงว่าแค่มารับข้อมูล" ภูผาตอบเสียงเบา "แล้วก็ดูเหมือนว่าระบบรักษาความปลอดภัยที่นี่จะหละหลวมกว่าที่คิดนะ" ตะวันซึ่งตามมาติดๆ แอบมองไปรอบๆ ด้วยความตื่นเต้นระคนหวาดกลัว "แต่อย่างน้อยก็มีสัญญาณกันขโมยอยู่นะคะ" "นั่นแหละคือความท้าทาย" ภูผาบอก "แต่ไม่ต้องห่วง ฉันจัดการเรื่องนี้ได้" ภูผาชำนาญเรื่องระบบอิเล็กทรอนิกส์พอสมควร เขาเคยทำงานพิเศษเป็นช่างติดตั้งระบบรักษาความปลอดภัยมาก่อน เขาค่อยๆ ใช้เครื่องมือเล็กๆ แงะแผงควบคุมสัญญาณกันขโมยออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะใช้เทคนิคบางอย่างทำให้ระบบเงียบไปชั่วขณะ "เสร็จแล้ว" ภูผาบอก "เรามีเวลาไม่มาก รีบเข้าไปกันเถอะ" ทั้งสามคนค่อยๆ ปีนข้ามกำแพงเข้ามาในบริเวณพิพิธภัณฑ์อย่างเงียบเชียบ จากนั้นก็เดินตรงไปยังอาคารหลักที่เก็บรักษาวัตถุโบราณสำคัญ "เราจะไปดูตรงไหนก่อน" ตะวันถาม "ตรงที่คาดว่าจะเป็นจุดที่ของหายไป" ภูผาตอบ "เขาบอกว่าวัตถุโบราณชิ้นสำคัญที่หายไปคือ "สร้อยพระศอแห่งองค์ราชินี" ฉันว่าเราไปดูที่นั่นก่อน" ทั้งสามคนค่อยๆ เดินสำรวจไปตามโถงทางเดินที่มืดสลัว แสงไฟฉายที่พกมาส่องไปที่ตู้จัดแสดงโบราณวัตถุต่างๆ "ที่นี่มีของเยอะมากจริงๆ" ตะวันกล่าวชื่นชม "ใช่" ภูผาเห็นด้วย "แต่ละชิ้นมีคุณค่าทางประวัติศาสตร์มหาศาล" พวกเขาเดินมาถึงห้องจัดแสดงที่คาดว่าจะเป็นจุดที่เกิดเหตุ สังเกตเห็นร่องรอยบางอย่างที่บ่งบอกว่าเคยมีการงัดแงะเกิดขึ้น "ดูสิ" ภูผาชี้ไปที่รอยขีดข่วนบนตู้กระจก "ชัดเจนเลยว่ามีการพยายามจะเปิดมัน" "แต่ทำไมถึงไม่มีร่องรอยของตำรวจที่ชัดเจนขนาดนั้นล่ะ" เผือกสงสัย "อาจจะเพราะพวกนั้นทำไวมาก" ภูผาคาดเดา "หรืออาจจะมีคนพยายามจะปกปิดบางอย่าง" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าดังขึ้นมาจากด้านนอก "ใครน่ะ!" เสียงเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยดังขึ้น "แย่แล้ว!" เผือกกระซิบ "พวกเราต้องไปหาที่ซ่อนเดี๋ยวนี้!" ทั้งสามคนรีบวิ่งหาที่หลบซ่อน ภูผาเห็นช่องว่างหลังตู้จัดแสดงขนาดใหญ่พอดี เขาจึงรีบดึงเพื่อนทั้งสองเข้าไปหลบ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเดินเข้ามาในห้องพร้อมไฟฉายส่องไปทั่ว "มีใครอยู่ตรงนี้หรือเปล่า" เขาตะโกนถาม ไม่มีเสียงตอบรับ เจ้าหน้าที่เดินสำรวจไปรอบๆ อย่างละเอียด ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง "รอดไปที" เผือกถอนหายใจด้วยความโล่งอก "นั่นไง" ภูผาพูด "ฉันบอกแล้วว่าระบบรักษาความปลอดภัยมันมีปัญหา" "แต่เรายังไม่ได้อะไรเลยนะ" ตะวันกล่าวอย่างผิดหวัง "ใจเย็นๆ" ภูผาบอก "การได้เข้ามาดูที่เกิดเหตุแบบนี้ ก็ถือเป็นข้อมูลสำคัญแล้ว" ขณะที่กำลังจะเดินออกจากห้องนั้นเอง สายตาของภูผาก็เหลือบไปเห็นวัตถุเล็กๆ ชิ้นหนึ่งตกอยู่ใต้ตู้จัดแสดง "นั่นอะไรน่ะ" ภูผาเดินเข้าไปหยิบขึ้นมาดู มันคือจี้เล็กๆ รูปทรงแปลกตา ทำจากโลหะสีดำทึบ มีสัญลักษณ์บางอย่างสลักอยู่ตรงกลาง "นี่มัน..." ภูผาพึมพำ "ฉันเคยเห็นสัญลักษณ์แบบนี้ที่ไหนสักแห่ง" "อะไรเหรอพี่" ตะวันถาม "จำไม่ได้แน่ชัด" ภูผาตอบ "แต่มันดูคุ้นๆ มาก" "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคดีนี้" เผือกถาม "อาจจะเกี่ยวก็ได้" ภูผาบอก "ใครจะไปรู้" ทันใดนั้น สัญญาณเตือนภัยก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งพิพิธภัณฑ์ "บ้าจริง!" ภูผาอุทาน "เราคงโดนจับได้แล้ว!" "ทำไงดีคะพี่!" ตะวันถามอย่างตื่นตระหนก "รีบออกไปจากที่นี่เร็ว!" ภูผาตะโกน ทั้งสามคนรีบวิ่งออกจากห้อง วิ่งไปตามทางที่เข้ามาตอนแรก "สัญญาณเตือนดังขึ้นแล้ว" เผือกพูด "แสดงว่าสัญญาณที่พี่ตัดไปมันคงจะกลับมาทำงานแล้ว" "หรือว่าพวกเราโดนจับได้ตั้งแต่แรกแล้ว" ภูผาคาดเดา พวกเขาเห็นแสงไฟฉายส่องมาแต่ไกล พร้อมกับเสียงตะโกน "หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" "เราต้องไปทางหลังคา" ภูผาตัดสินใจ "มันน่าจะปลอดภัยที่สุด" ทั้งสามคนรีบปีนบันไดหนีไฟขึ้นไปยังชั้นบนสุด จากนั้นก็ปีนออกไปบนหลังคา "พวกนั้นกำลังตามมา!" เผือกตะโกน "ไปทางโน้น!" ภูผาชี้ไปที่อาคารข้างเคียงซึ่งมีระยะห่างไม่มากนัก ด้วยทักษะการปีนป่ายของเผือก พวกเขาก็สามารถกระโดดข้ามไปยังอาคารข้างเคียงได้อย่างหวุดหวิด "เราหนีมาได้แล้ว" ตะวันกล่าวอย่างหอบเหนื่อย "แต่ก็เกือบแย่แล้วนะ" เผือกบ่น "ไม่เป็นไร" ภูผาบอก "อย่างน้อยเราก็ได้ข้อมูลสำคัญมา" เขาหยิบจี้เล็กๆ ที่เก็บได้ขึ้นมาดูอีกครั้ง "ฉันต้องหาให้ได้ว่าสัญลักษณ์นี้มันคืออะไร" ขณะที่พวกเขากำลังจะหาทางลงจากหลังคา จู่ๆ ก็มีชายชุดดำสองคนปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าพวกเขา "พวกแกหนีไม่พ้นหรอก" ชายชุดดำคนหนึ่งพูด "ไม่จริงน่า" ภูผาอุทาน "พวกนายมาได้ไง" "พวกเราก็ตามพวกแกมาตลอด" ชายชุดดำอีกคนตอบ "คิดว่าจะจับพวกแกได้ง่ายๆ หรือไง" "เราไม่ได้ทำอะไรผิดนะ" ตะวันพยายามอธิบาย "อย่ามาพูดมาก" ชายชุดดำคนแรกพูดพลางชักปืนออกมา "แย่แล้ว!" เผือกตะโกน "เราต้องสู้!" การไล่ล่าและเผชิญหน้าอันตรายอย่างไม่คาดฝันก็เริ่มต้นขึ้นบนหลังคาอันสูงเสียดฟ้าของย่านเมืองเก่า