"คุณหญิงครับ" แก๊ปเอ่ยขึ้น ขณะที่พวกเขาทั้งสามคนกำลังจะออกจากโรงเก็บของเก่า "ผมขออนุญาตเก็บลังไม้นี้ไปตรวจสอบที่สำนักงานนะครับ" คุณหญิงอรทัยพยักหน้า "ได้เลยค่ะคุณนักสืบ เอาไปเลยนะ ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าเรื่องราวทั้งหมดมันเป็นมาอย่างไร" คุณสมศรีช่วยแก๊ปยกลังไม้ใบนั้นขึ้นอย่างทุลักทุเล เพราะข้างในยังคงมีข้าวของวางอยู่พอสมควร พวกเขาค่อยๆ เดินออกมาจากโรงเก็บของเก่า ท่ามกลางแสงแดดยามบ่ายที่สาดส่อง "เราจะเอาลังไม้นี้ไปไว้ที่ไหนดีคะ" คุณสมศรีถามขณะที่กำลังจะก้าวขึ้นรถ "ที่สำนักงานเราเลยครับ" แก๊ปตอบ "เราต้องตรวจสอบของข้างในอย่างละเอียดอีกครั้ง เผื่อมีอะไรที่ตกสำรวจไป" ขณะที่กำลังจะปิดท้ายรถ เสียงโทรศัพท์มือถือของแก๊ปก็ดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดู เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย "ฮัลโหลครับ" แก๊ปรับสาย "แก๊ปใช่ไหม" ปลายสายเป็นเสียงของคุณสมชาย เพื่อนบ้านที่เคยให้ข้อมูลเรื่องอาหารแมว "ครับคุณสมชาย มีอะไรหรือเปล่าครับ" แก๊ปถามด้วยน้ำเสียงแปลกใจ "พอดีฉันเพิ่งไปเจอของบางอย่างที่สวนหลังบ้านฉันน่ะ" คุณสมชายกล่าว "เป็น... เป็นกรงนกแบบเก่าๆ ที่มีรอยเหมือนถูกงัดแงะ" แก๊ปถึงกับชะงัก "กรงนกเหรอครับคุณสมชาย? คุณสมชายแน่ใจนะครับ" "แน่ใจสิ" คุณสมชายยืนยัน "มันเป็นกรงนกเก่าๆ ที่ดูไม่เหมือนกรงนกที่ฉันเคยเห็นตามร้านทั่วไปเลย" "แล้ว... ลักษณะของมันเป็นอย่างไรครับ" แก๊ปพยายามถามรายละเอียด "มันมีลักษณะเป็นเหล็กดัดเก่าๆ แล้วก็มีรอยเหมือนถูกพยายามงัดเปิดน่ะ" คุณสมชายอธิบาย "ฉันจำได้ว่าเคยเห็นกรงนกแบบนี้ที่ไหนสักแห่ง... แต่ก็นึกไม่ออก" "คุณสมชายครับ... ถ้าเป็นไปได้... รบกวนคุณสมชายช่วยเก็บกรงนกใบนั้นไว้ก่อนนะครับ แล้วผมจะรีบไปหาคุณสมชายเดี๋ยวนี้เลย" แก๊ปพูดด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป "ได้เลยๆ" คุณสมชายตอบ เมื่อวางสายโทรศัพท์ แก๊ปหันมาทางคุณสมศรีและคุณหญิงอรทัย "คุณสมศรีครับ เราต้องไปที่บ้านคุณสมชายด่วน" "เกิดอะไรขึ้นคะ" คุณหญิงอรทัยถามอย่างกังวล "คือ... คุณสมชายเพิ่งเจอของบางอย่างครับ" แก๊ปอธิบาย "เป็นกรงนกเก่าๆ ที่มีร่องรอยการถูกงัดแงะ" คุณสมศรีตาโตขึ้น "กรงนก? นี่มันเชื่อมโยงกับเบาะแสที่เราได้มาที่ตลาดสดอีกแล้วค่ะ" "ใช่ครับ" แก๊ปกล่าว "ผมว่านี่อาจจะเป็นเบาะแสสำคัญอีกชิ้นหนึ่ง" ทั้งสามคนรีบขึ้นรถและมุ่งหน้าไปยังบ้านของคุณสมชายทันที การเดินทางครั้งนี้เต็มไปด้วยความเร่งรีบและความคาดหวัง เมื่อไปถึงบ้านของคุณสมชาย พวกเขาก็พบเขายืนรออยู่ที่หน้าประตูรั้ว พร้อมกับกรงนกเก่าๆ ใบหนึ่งที่วางอยู่บนพื้น "นี่ครับ กรงนกที่ฉันเจอ" คุณสมชายกล่าวพลางผายมือไปที่กรงนก แก๊ปและคุณสมศรีก้าวลงจากรถเข้ามาดูใกล้ๆ กรงนกเป็นเหล็กดัดเก่าๆ มีสนิมเกาะบางส่วน แต่สิ่งที่สะดุดตาคือร่องรอยเหมือนถูกงัดแงะบริเวณประตูของกรง "ลักษณะเหมือนกับที่ยายสมศรีบอกไว้เลยค่ะ" คุณสมศรีอุทาน "ว่ากรงนกที่คนร้ายใช้เป็นกรงเก่าๆ แล้วก็มีรอยงัดแงะ" "แล้ว... คุณสมชายจำได้ไหมครับว่าเคยเห็นกรงนกแบบนี้มาก่อนหรือเปล่า" แก๊ปถาม คุณสมชายขมวดคิ้ว พยายามนึก "อืม... ฉันก็ไม่แน่ใจนะ แต่เหมือนเคยเห็นที่ไหนสักแห่ง... เหมือนจะเป็นตอนที่ฉันยังเด็กๆ น่ะ" "ตอนเด็กๆ?" แก๊ปทวนคำ "ใช่ๆ" คุณสมชายพยักหน้า "เหมือนจะเป็นกรงนกที่บ้านคุณย่าของฉันเลย" "บ้านคุณย่าของคุณสมชายอยู่แถวนี้หรือครับ" คุณหญิงอรทัยถาม "อยู่ไม่ไกลจากที่นี่เท่าไหร่ค่ะ" คุณสมชายตอบ "แต่บ้านคุณย่าฉันหลังใหญ่มาก แล้วก็มีของเก่าๆ เยอะแยะไปหมด" แก๊ปหันมามองคุณสมศรี "คุณสมศรีครับ ผมว่าเราต้องไปที่บ้านคุณย่าของคุณสมชายแล้ว" "แน่นอนค่ะ" คุณสมศรีเห็นด้วย "แต่ก่อนอื่น... เรามาตรวจสอบกรงนกนี้อย่างละเอียดก่อนดีไหมคะ" ทั้งสามคนช่วยกันตรวจสอบกรงนกอย่างละเอียด พวกเขาพบว่ามีขนสัตว์เล็กๆ ติดอยู่ตามซี่กรง และยังมีรอยข่วนบางๆ ที่พื้นด้านในของกรง "นี่มัน... เหมือนจะเป็นรอยเล็บของแมวเลยนะคะ" คุณสมศรีชี้ให้ดู "ใช่ครับ" แก๊ปเห็นด้วย "แล้วขนพวกนี้... ดูเหมือนจะเป็นขนแมวสีดำ" "อ๋อ! แมวของฉันเอง!" คุณสมชายอุทานขึ้นมา "แมวของฉันชื่อ 'เจ้าดำ' มันเคยหายไปเมื่อหลายเดือนก่อน แล้วก็กลับมาเองวันนึง ฉันก็ไม่รู้ว่ามันไปอยู่ที่ไหนมา" "แมวของคุณสมชายหายไปเมื่อหลายเดือนก่อน?" แก๊ปถามอย่างมีน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป "แล้ว... ตอนนั้นมันหายไปนานแค่ไหนครับ" "ก็ประมาณสองสามวันได้น่ะครับ" คุณสมชายตอบ "ตอนนั้นฉันเป็นห่วงมากเลย" "คุณสมชายครับ" แก๊ปพูดอย่างช้าๆ "ตอนที่เจ้าดำหายไป... คุณสมชายได้สังเกตอะไรผิดปกติในละแวกบ้านบ้างไหมครับ" คุณสมชายคิดอยู่ครู่หนึ่ง "อืม... ฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจนะ แต่จำได้ว่าตอนนั้น... เหมือนจะมีเสียงแปลกๆ มาจากทางด้านหลังบ้านคุณหญิงอรทัยน่ะ" "เสียงแปลกๆ?" คุณหญิงอรทัยถาม "ใช่ครับ" คุณสมชายตอบ "เหมือนเสียงร้อง... แต่ก็ไม่แน่ใจว่าเป็นเสียงอะไร" แก๊ปและคุณสมศรีกวาดสายตามองหน้ากันอีกครั้ง ความเชื่อมโยงเริ่มปรากฏชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ "แล้ว... กรงนกนี้... คุณสมชายแน่ใจนะครับว่าเจอมันอยู่ที่สวนหลังบ้าน" แก๊ปถามย้ำ "ใช่ครับ" คุณสมชายตอบ "มันวางกองอยู่ใต้พุ่มไม้หลังบ้านน่ะครับ" "แล้วทำไมถึงไปวางไว้ตรงนั้นล่ะครับ" คุณสมศรีถาม "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ" คุณสมชายส่ายหน้า "แต่ฉันก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะคิดว่าอาจจะเป็นของเก่าที่ใครทิ้งไว้" "ผมว่า..." แก๊ปกล่าว "เราต้องไปดูบ้านคุณย่าของคุณสมชายแล้วครับ" "ใช่ค่ะ" คุณสมศรีเห็นด้วย "บางที... ความจริงอาจจะอยู่ที่นั่นก็ได้" คุณหญิงอรทัยเสริม "ฉันจะไปด้วยนะคะ ฉันอยากรู้ให้ได้ว่าเรื่องราวทั้งหมดมันเกี่ยวกับอะไร" ทั้งสี่คนเดินทางไปยังบ้านคุณย่าของคุณสมชาย ซึ่งเป็นบ้านหลังใหญ่เก่าแก่ตั้งอยู่บนเนินเล็กๆ มองเห็นวิวทิวทัศน์ของหมู่บ้านได้รอบ เมื่อไปถึง พวกเขาก็พบกับคุณย่าของคุณสมชาย ซึ่งเป็นหญิงชราหน้าตาใจดี แต่ดูมีแววตาที่ซ่อนเร้นบางอย่าง "คุณย่าครับ" คุณสมชายกล่าว "ผมเจอของชิ้นหนึ่งที่สวนหลังบ้านผม แล้วผมก็นึกถึงกรงนกเก่าๆ ที่บ้านคุณย่า" คุณย่าของคุณสมชายมองมาที่พวกเขาด้วยความสงสัย "กรงนก? กรงนกอะไรกันลูก" คุณสมศรีอธิบายเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น และสอบถามเกี่ยวกับกรงนกเก่าๆ ที่อาจจะเคยมีอยู่ที่บ้าน คุณย่าของคุณสมชายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา "อ้อ... กรงนกเก่าๆ น่ะเหรอ" "ใช่ครับคุณย่า" คุณสมชายพยักหน้า "มันมีอยู่ใบหนึ่งนะ" คุณย่ากล่าว "เป็นกรงเหล็กดัดเก่าๆ ที่ฉันเก็บไว้ตั้งแต่สมัยก่อน" "แล้ว... กรงใบนั้นอยู่ที่ไหนครับคุณย่า" แก๊ปถามด้วยความหวัง "ตอนนี้... มันก็คงจะยังอยู่ที่โรงเก็บของเก่าข้างบ้านนั่นแหละ" คุณย่ากล่าว "แต่ฉันก็ไม่ได้เข้าไปดูมานานมากแล้วเหมือนกัน" "โรงเก็บของเก่า?" แก๊ปกับคุณสมศรีมองหน้ากันอีกครั้ง "แล้ว... มีของอย่างอื่นที่เกี่ยวกับสัตว์เลี้ยงอยู่ในนั้นด้วยไหมครับ" คุณย่าของคุณสมชายพยักหน้าช้าๆ "ก็มีบ้างนะ... พวกของเล่นเก่าๆ ของหมาของแมวที่ฉันเคยเลี้ยงน่ะ" คำตอบของคุณย่าของคุณสมชายทำให้ทั้งแก๊ปและคุณสมศรีรู้สึกเหมือนกับว่ากำลังเข้าใกล้ความจริงมากขึ้นเรื่อยๆ พวกเขามองไปยังโรงเก็บของเก่าที่ตั้งอยู่ห่างออกไป บรรยากาศรอบๆ ดูเหมือนจะเริ่มมีความลับดำมืดบางอย่างค่อยๆ ถูกเปิดเผยออกมา