"คุณย่าครับ" คุณสมชายกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัย "แล้วทำไมกรงนกเก่าๆ ถึงไปอยู่ที่สวนหลังบ้านผมได้ล่ะครับ" คุณย่าของคุณสมชายถอนหายใจยาว "เรื่องนั้น... มันก็เป็นเรื่องที่ฉันเองก็ไม่อยากจะพูดถึงเท่าไหร่นัก" "เราขอโทษครับคุณย่า" คุณสมศรีกล่าวอย่างนุ่มนวล "แต่พวกเรากำลังสืบสวนคดีบางอย่างอยู่ค่ะ การได้ข้อมูลจากคุณย่าอาจจะช่วยไขคดีนี้ได้" คุณย่าของคุณสมชายมองไปที่โรงเก็บของเก่าข้างบ้าน ก่อนจะหันกลับมามองพวกเขา "ก็... หลายปีก่อนนะ ฉันเคยมีแมวตัวโปรดอยู่ตัวหนึ่ง ชื่อ 'ปุยฝ้าย' มันน่ารักมากเลย" "แล้ว... เกิดอะไรขึ้นกับปุยฝ้ายครับ" แก๊ปถาม "ปุยฝ้ายมันก็หายไปน่ะสิ" คุณย่ากล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ "ฉันหาก็ไม่เจอ แล้วก็คิดว่ามันคงจะไปไหนไกลแล้ว" "แล้ว... คุณย่าแน่ใจเหรอครับว่าปุยฝ้ายหายไปจริงๆ" แก๊ปถามอย่างระมัดระวัง "แน่ใจสิ" คุณย่าตอบ "ฉันไม่เคยเห็นมันอีกเลย" "แล้ว... กรงนกใบนั้นล่ะครับ" คุณสมศรีถาม "ทำไมถึงต้องเอามันไปไว้ที่สวนหลังบ้านคุณสมชายด้วย" คุณย่าของคุณสมชายก้มหน้ามองมือตัวเอง "จริงๆ แล้ว... ตอนที่ฉันกำลังจะเอาของเก่าไปทิ้ง ฉันก็เลยเอาเจ้ากรงนกใบนั้นไปด้วย" "แล้วทำไมถึงเอาไปทิ้งที่สวนหลังบ้านคุณสมชายล่ะครับ" แก๊ปถาม "ก็... คุณสมชายเขาเป็นหลานที่ฉันรักน่ะ" คุณย่าตอบ "ฉันก็เลยอยากจะเอาของเก่าๆ ไปให้เขาบ้าง เผื่อเขาจะเอาไปใช้ประโยชน์อะไรได้" "แต่... มันดูเหมือนจะถูกงัดแงะนะครับคุณย่า" คุณสมชายเสริม "อ๋อ... นั่นน่ะเหรอ" คุณย่าของคุณสมชายดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ "ฉันก็พยายามจะเปิดมันอยู่นะตอนนั้น เพราะคิดว่าข้างในอาจจะมีของมีค่าอะไรอยู่" แก๊ปและคุณสมศรีกวาดสายตามองกันอย่างมีความหมาย นี่คือจุดเชื่อมโยงสำคัญที่พวกเขากำลังตามหา "แล้ว... ข้างในกรงนกนั้น... คุณย่าเจออะไรบ้างครับ" แก๊ปถามอย่างตรงไปตรงมา คุณย่าของคุณสมชายเงียบไปอีกครั้ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาลง "ก็... ไม่มีอะไรมากหรอก" "หมายความว่าอย่างไรครับคุณย่า" คุณสมศรีถาม "ก็... ฉันเปิดมันไม่ออกน่ะสิ" คุณย่ากล่าว "แล้วฉันก็รู้สึกว่าข้างในมันมีอะไรขยับๆ นิดหน่อย แต่พอพยายามเปิดดูอีกครั้ง... มันก็เงียบไปแล้ว" "คุณย่าเห็นอะไรในนั้นไหมครับ" แก๊ปถาม "ก็... มองเห็นเป็นเงาๆ น่ะ" คุณย่าตอบ "เหมือนจะเป็นอะไรตัวเล็กๆ" "คุณย่าแน่ใจนะครับว่ามันเป็นเงาของอะไร" คุณสมศรีถาม "ก็... ฉันก็ไม่แน่ใจนะ" คุณย่าตอบ "แต่อย่างที่บอก... ฉันพยายามจะเปิดมัน แต่ก็เปิดไม่ออก" "แล้ว... คุณย่าจำได้ไหมครับว่ากรงนกใบนั้น... เคยถูกใช้เลี้ยงสัตว์อะไรมาก่อนหรือเปล่า" แก๊ปถาม "ก็... เคยนะ" คุณย่าตอบ "ตอนที่ฉันยังเด็กๆ ฉันเคยเลี้ยงนกแก้วไว้ในกรงนั้นน่ะ" "นกแก้ว!" แก๊ปอุทาน "แล้ว... นกแก้วตัวนั้น... มันมีสีอะไรครับ" "มันก็สีขาวๆ อมเหลืองนิดๆ น่ะ" คุณย่าตอบ "น่ารักมากเลย" แก๊ปหันไปมองคุณสมศรีอย่างมีความหวัง "คุณสมศรีครับ! นกแก้วสีขาวอมเหลือง! มันเหมือนกับที่ป้าแจ่มเคยเห็นในวันแรกที่แมวของเธอหายไปเลย!" คุณสมศรีตาโตขึ้น "ใช่ค่ะ! แล้วคุณป้าแจ่มก็บอกว่า คนที่อุ้มแมวของเธอไป... มีลักษณะคล้ายกับคนที่อุ้มเจ้าปุยฝ้ายของคุณย่าไป!" ทั้งสามคนหันไปมองคุณย่าของคุณสมชายอย่างมีความหวัง "คุณย่าครับ... ตอนที่คุณย่ากำลังจะเอาของไปทิ้งที่สวนหลังบ้านคุณสมชาย... คุณย่าเห็นใครอื่นอยู่แถวนั้นบ้างไหมครับ" คุณย่าของคุณสมชายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ "ก็... ฉันเห็นคนๆ หนึ่งนะ" "ใครครับคุณย่า" แก๊ปถามอย่างใจจดใจจ่อ "เขายืนอยู่ตรงพุ่มไม้หลังบ้านคุณสมชายน่ะ" คุณย่าตอบ "แล้วเขาก็... เหมือนกำลังจะอุ้มอะไรบางอย่าง" "แล้ว... คุณย่าเห็นหน้าเขาชัดเจนไหมครับ" คุณสมศรีถาม "ก็... ไม่ชัดเจนเท่าไหร่นะ" คุณย่าตอบ "เพราะเขาใส่หมวกปิดหน้าอยู่" "แต่... คุณย่าพอจะจำลักษณะของเขาได้ไหมครับ" แก๊ปถาม "ก็... รูปร่างผอมๆ หน่อยน่ะ" คุณย่าตอบ "แล้วก็... เขาถือกระเป๋าผ้าใบใหญ่สีเข้มด้วย" แก๊ปและคุณสมศรีกวาดสายตามองหน้ากันอีกครั้ง นี่คือคำอธิบายของชายปริศนาที่ป้ามาลีเห็น! "คุณย่าครับ" แก๊ปถาม "แล้ว... ชายคนนั้น... คุณย่าเคยเห็นเขามาก่อนไหมครับ" คุณย่าของคุณสมชายคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ "ก็... ไม่คุ้นหน้าเลยนะ" "แล้ว... คุณย่าแน่ใจนะครับว่าเขาไม่ได้เป็นคนสวนของคุณหญิงอรทัย" คุณสมศรีถาม "ไม่แน่ใจนะ" คุณย่าตอบ "เพราะตอนนั้นฉันก็ไม่ได้สังเกตอะไรมากนัก" "ผมว่า..." แก๊ปกล่าวอย่างช้าๆ "เราต้องไปที่โรงเก็บของเก่าของคุณย่าแล้วครับ" ทั้งสี่คนเดินไปยังโรงเก็บของเก่าข้างบ้าน ซึ่งเป็นอาคารไม้เก่าๆ ที่ดูทรุดโทรม "คุณย่าครับ" แก๊ปกล่าว "ผมขออนุญาตเข้าไปดูข้างในนะครับ" คุณย่าของคุณสมชายพยักหน้า "ได้เลยจ้ะ" แก๊ปและคุณสมศรีก้าวเข้าไปในโรงเก็บของเก่า ภายในเต็มไปด้วยฝุ่นและข้าวของที่วางระเกะระกะ พวกเขาสอดส่องสายตาไปรอบๆ อย่างละเอียด "นี่ไง!" แก๊ปอุทานขึ้นมา "เจอแล้ว!" ในมุมหนึ่งของโรงเก็บของเก่า มีกรงนกเหล็กดัดเก่าๆ ใบหนึ่งวางอยู่ มันคือใบเดียวกับที่คุณสมชายเจอที่สวนหลังบ้าน "นี่มัน... กรงนกใบเดียวกับที่เจอนั่นแหละค่ะ" คุณสมศรีกล่าว แก๊ปค่อยๆ ใช้มือลูบไปตามซี่กรง เขาพบว่ารอยงัดแงะนั้นยังคงอยู่ "แล้ว... ข้างในล่ะครับ" แก๊ปค่อยๆ เปิดฝากรงออก เผยให้เห็น... ภายในกรงนั้นว่างเปล่า ไม่มีข้าวของใดๆ อยู่เลย "ว่างเปล่า?" คุณสมศรีอุทานด้วยความผิดหวัง "แล้ว... ที่คุณย่าเห็นเงาๆ ในกรงนั่นล่ะครับ" "ก็... มันก็ว่างเปล่าแบบนี้แหละ" คุณย่าตอบ "แต่ฉันก็จำได้ว่าเคยเห็นอะไรบางอย่างในนั้น" "บางที... สิ่งที่คุณย่าเห็น อาจจะเป็นเพียงภาพหลอน หรือภาพสะท้อนของแสงก็ได้ครับ" แก๊ปกล่าวอย่างพยายามปลอบใจ แต่แล้วสายตาของแก๊ปก็ไปสะดุดเข้ากับบางอย่างที่พื้นด้านในของกรง "เดี๋ยวนะครับ!" แก๊ปอุทาน "นี่มันอะไรกัน!" บนพื้นด้านในของกรง มีรอยขีดข่วนบางๆ จางๆ ที่ดูเหมือนจะถูกซ่อนไว้ใต้ฝุ่นหนา "รอยอะไรคะ" คุณสมศรีถาม แก๊ปค่อยๆ ก้มลงไปดูอย่างละเอียด "ผมว่า... มันเหมือนเป็นรูปอะไรบางอย่างน่ะครับ" เขาค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วปัดฝุ่นออกอย่างเบามือ เผยให้เห็น... รอยขีดเขียนจางๆ เป็นรูป... สุนัข! "สุนัข?" คุณสมศรีอุทาน "นี่มัน... เหมือนสุนัขที่หายไปเลยนี่นา!" แก๊ปและคุณสมศรีกวาดสายตามองไปรอบๆ โรงเก็บของเก่าอีกครั้ง ความจริงที่ซับซ้อนเริ่มเผยตัวออกมาทีละน้อย แต่คำถามสำคัญที่สุดยังคงค้างคาอยู่... ใครคือผู้อยู่เบื้องหลังการหายตัวไปของเหล่าสัตว์เลี้ยงเหล่านี้กันแน่