แก๊ปขับรถกระบะคู่ใจ ‘เจ้าสนิม’ ฝ่าการจราจรที่ค่อนข้างติดขัดของถนนลาดพร้าว มุ่งหน้าไปยังคอนโดมิเนียมหรูที่เขาได้รับข้อมูลมาว่าเป็นที่อยู่ของ ‘คุณเพชร’ เจ้าของน้องแมวเปอร์เซียสีขาวที่หายตัวไป “คอนโดหรู… ห้องบนสุด… น่าจะแพงน่าดู” แก๊ปคิดในใจ เขาจอดรถไว้ที่ลานจอดรถของคอนโด เดินไปยังลิฟต์โดยสารพร้อมกับสมุดบันทึกและปากกาในมือ เมื่อขึ้นไปถึงชั้นบนสุด เขาได้รับการต้อนรับอย่างดีจากเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่พาไปยังห้องพักหมายเลข 301 ซึ่งเป็นห้องของ ‘คุณเพชร’ เสียงเปิดประตูดังขึ้น พร้อมกับร่างของชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีน้ำเงินเข้ม กางเกงสแล็คสีดำ ใบหน้าหล่อเหลา แต่แฝงแววเหนื่อยล้าและกังวล เขามีออร่าของนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ “สวัสดีครับ คุณเพชร ผมกฤติน หรือแก๊ป จากสำนักงานนักสืบ สมศรี & ไพศาล ครับ” แก๊ปแนะนำตัวพร้อมยื่นนามบัตรให้ “สวัสดีครับคุณแก๊ป เชิญครับ เชิญเข้ามาข้างในก่อน” คุณเพชรผายมือเชิญแก๊ปเข้าไปในห้องพักที่ตกแต่งอย่างมีสไตล์ สะอาดสะอ้าน และดูหรูหราตามแบบฉบับคอนโดระดับไฮเอนด์ “ขอบคุณครับ” แก๊ปเดินเข้าไปนั่งบนโซฟาอย่างสุภาพ “ผมต้องขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับสำหรับ ‘น้องคิม’ ครับ” “ขอบคุณครับ” คุณเพชรตอบด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำ “ผมรักน้องคิมมากครับ เขาเป็นเหมือนลูกคนเดียวของผมเลย” “ผมเข้าใจดีครับคุณเพชร ผมอยากจะขออนุญาตสอบถามข้อมูลเกี่ยวกับน้องคิมและการหายตัวไปของเขาครับ” “ได้เลยครับคุณแก๊ป ถามมาได้เต็มที่เลย ผมจะให้ข้อมูลทุกอย่างที่ผมรู้” “น้องคิมเป็นแมวเปอร์เซียสีขาว อายุเท่าไหร่แล้วครับ?” “อายุ 3 ขวบครับ เป็นแมวที่น่ารักมาก ขี้อ้อน แล้วก็ชอบนอนในตะกร้าที่ผมเตรียมไว้ให้ครับ” “แล้วน้องคิมหายตัวไปเมื่อวันไหนครับ เวลาประมาณเท่าไหร่?” “หายไปเมื่อวันพฤหัสบดีที่แล้วครับ ตอนเช้าตรู่ ประมาณตีห้าได้ครับ” “ตอนนั้นคุณเพชรอยู่ที่ห้องหรือเปล่าครับ?” “อยู่ครับ ผมตื่นมาเตรียมตัวไปทำงานตามปกติ แต่ก็ไม่เจอน้องคิมในห้องครับ ปกติเขาจะวิ่งมารอผมที่หน้าประตูห้องนอนเสมอ” “มีใครอื่นอยู่ในห้องตอนนั้นบ้างครับ?” “ไม่มีครับ มีแค่ผมกับน้องคิมเท่านั้นครับ” “คุณเพชรได้ออกไปตามหาน้องคิมในบริเวณคอนโดหรือเปล่าครับ?” “แน่นอนครับ ผมไล่หาตั้งแต่ในห้องนอน ห้องน้ำ ห้องครัว ไปจนถึงระเบียงหลังห้อง แต่ก็ไม่เจอเลยครับ ผมถามเพื่อนบ้านก็ไม่มีใครเห็น” “ประตูระเบียงปิดสนิทใช่ไหมครับ?” “ใช่ครับ ผมปิดมันทุกคืนเลยครับ เพราะกลัวน้องคิมจะตกไป หรือไม่ก็มีสัตว์อื่นเข้ามา” “แล้วประตูห้องพักล่ะครับ? มีร่องรอยของการงัดแงะ หรือถูกเปิดจากข้างนอกไหมครับ?” “ไม่มีเลยครับ ทุกอย่างอยู่ในสภาพปกติ ผมเช็คกล้องวงจรปิดที่หน้าประตูแล้ว ก็ไม่เห็นว่ามีใครเข้ามาในห้องเลยครับ” แก๊ปขมวดคิ้ว “ไม่เห็นใครเข้ามาเลย? แล้วน้องคิมหายไปไหนครับ?” “นั่นสิครับผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน มันเหมือนกับว่า… เขาหายตัวไปในอากาศเลยครับ” คุณเพชรตอบด้วยน้ำเสียงที่สับสน “คุณเพชรครับ พอจะจำได้ไหมครับว่ามีใครที่น้องคิมไม่ชอบเป็นพิเศษ หรือมีใครที่มักจะมาหาคุณเพชรที่ห้องบ่อยๆ?” คุณเพชรครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “อืม… น้องคิมเป็นแมวขี้อายหน่อยครับ เขาไม่ค่อยชอบคนแปลกหน้าเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรกับใครเป็นพิเศษนะครับ ส่วนเรื่องคนมาหา… ก็มีเพื่อนๆ ที่สนิทกันบ้างครับ แต่ก็ไม่ได้มีใครที่ดูน่าสงสัยเป็นพิเศษ” “มีเหตุการณ์ผิดปกติอื่นเกิดขึ้นในช่วงนั้นไหมครับ? เช่น เสียงดังแปลกๆ หรือมีใครมาเคาะประตู?” “ไม่มีเลยครับ วันนั้นทุกอย่างก็ดูปกติมาก จนกระทั่งผมไม่เจอน้องคิม” แก๊ปเปิดสมุดบันทึก จดบันทึกข้อมูลที่ได้รับอย่างละเอียด เขาพยายามเชื่อมโยงกับคดีของคุณหญิงอรทัย “คุณเพชรครับ คุณหญิงอรทัยที่บ้านสุขุมวิท 39 แจ้งว่ามีชายแปลกหน้าคนหนึ่งชอบมาด้อมๆ มองๆ แถวบ้านเขา คุณเพชรเคยเห็นชายคนนั้นมาก่อนไหมครับ?” คุณเพชรทำหน้างง “ชายแปลกหน้า? ไม่เคยเห็นเลยครับ ผมไม่ค่อยได้ไปแถวนั้นเท่าไหร่” “อ้อ ครับ” แก๊ปตอบ “แล้วมีใครเคยมาขอซื้อน้องคิมไหมครับ? หรือมีใครที่สนใจน้องคิมเป็นพิเศษ?” “ไม่มีเลยครับ น้องคิมก็เป็นแมวธรรมดาๆ ตัวหนึ่ง” คุณเพชรตอบ “คุณเพชรครับ ผมขออนุญาตดูบริเวณระเบียงหลังห้องได้ไหมครับ? เผื่อจะมีอะไรที่เรามองข้ามไป” “ได้เลยครับ เชิญครับ” คุณเพชรลุกขึ้นยืนนำแก๊ปไปยังระเบียงหลังห้อง ซึ่งมีขนาดเล็กพอประมาณ มีต้นไม้กระถางเล็กๆ วางประดับอยู่ แก๊ปเดินสำรวจไปรอบๆ ระเบียงอย่างละเอียด เขาตรวจสอบราวระเบียง ตรวจสอบมุมต่างๆ ของระเบียง แต่ก็ไม่พบร่องรอยอะไรที่ผิดปกติ “ดูเหมือนจะไม่มีอะไรเลยนะครับ” แก๊ปกล่าว “ใช่ครับ ผมก็หามาหมดแล้ว” แก๊ปถอนหายใจเบาๆ ข้อมูลที่ได้มายังไม่เพียงพอที่จะไขปริศนาได้เลย “คุณเพชรครับ ถ้าคุณนึกอะไรออก หรือมีเบาะแสอะไรเพิ่มเติม สามารถติดต่อผมได้ตลอด 24 ชั่วโมงนะครับ” แก๊ปยื่นนามบัตรให้คุณเพชร “ขอบคุณมากนะครับคุณแก๊ป ผมหวังว่าคุณจะช่วยหาตัวน้องคิมเจอได้นะครับ” คุณเพชรรับนามบัตรไป แก๊ปเดินออกจากห้องของคุณเพชรขึ้นลิฟต์โดยสารลงมาชั้นล่าง เขากลับมาที่รถเจ้าสนิมของเขา สมองยังคงคิดทบทวนข้อมูลที่ได้จากทั้งคุณหญิงอรทัยและคุณเพชร “หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย… ทั้งสองคดีก็มีลักษณะคล้ายกันมาก” แก๊ปพึมพำ “แล้วชายแปลกหน้าคนนั้นล่ะ? เกี่ยวข้องด้วยไหม?” เขาขับรถออกจากคอนโด หวังว่าการเดินทางไปยังสถานที่ต่อไปจะนำพาเขาไปสู่เบาะแสที่ชัดเจนขึ้น “เอาล่ะ แก๊ป ยังมีอีกหลายคดีที่รออยู่ สู้ๆ!”