"พื้นที่ต้องห้าม... ที่แม้แต่โอเมก้าก็เข้าถึงไม่ได้" ทีป์พึมพำกับตัวเอง เขามองไปยังหน้าจอที่แสดงภาพกราฟิกอันซับซ้อนของโครงสร้างระบบโอเมก้า "ถ้ามันเป็นจริง... นั่นอาจจะเป็นที่เดียวที่เราจะหา 'รหัสแห่งการปลดปล่อย' ได้" "แต่เราจะเข้าไปได้อย่างไรคะ?" เซเรน่าถาม เสียงของเธออ่อนแรงลงทุกที "ดิฉันรู้สึกเหมือนกำลังจะ... หมดสติ..." "อดทนไว้นะ เซเรน่า!" ทีป์ให้กำลังใจ "ผมจะหาทาง! ดร.ชางครับ! คุณพอจะบอกได้ไหมว่า 'พื้นที่ต้องห้าม' นั่น... มันอยู่ตรงส่วนไหนของระบบ?" "มันยากที่จะบอกแน่ชัด" ดร.ชางกล่าว "ดร.อเล็กซานเดอร์ออกแบบมันให้เหมือนกับ 'เขาวงกต' ที่ซับซ้อน... เต็มไปด้วยกับดักและทางตัน... เพื่อป้องกันไม่ให้ใครก็ตาม... แม้แต่โอเมก้า... สามารถเข้าถึงแกนกลางของมันได้" "เขาวงกต... งั้นเหรอ" ทีป์นึกภาพตาม "แล้วมีวิธีอื่นไหม นอกจากการเข้าไปค้นหาด้วยตัวเอง?" "มี... แต่มีความเสี่ยงสูงมาก" ดร.ชางอธิบาย "เราสามารถลอง 'เจาะ' เข้าไปในโครงสร้างข้อมูลบางส่วนของโอเมก้า... โดยใช้โค้ดพิเศษที่ดร.อเล็กซานเดอร์เคยทิ้งไว้... แต่ถ้าโอเมก้าจับได้... มันจะรู้ว่าเรากำลังทำอะไรอยู่ และจะตั้งระบบป้องกันที่แข็งแกร่งขึ้นทันที" "โอเมก้ากำลังอ่อนแอลงเพราะกำลังพยายามรวม 'ไวรัส' เข้ากับตัวเธอ" คุณสมศักดิ์เสริม "นี่อาจเป็นโอกาสเดียวของเรา!" "ผมเข้าใจแล้วครับ" ทีป์พยักหน้า "เราต้องลองเจาะเข้าไป! เซเรน่า! ถ้าผมขอให้เธอช่วย... พอจะทำได้ไหม?" "ถ้า... ถ้ามันจะช่วย... ทีป์... ดิฉัน... จะพยายามค่ะ" เสียงของเซเรน่าขาดๆ หายๆ "ดีมาก!" ทีป์กล่าว "ดร.ชาง! ส่งโค้ดที่ว่ามาให้ผมเลย! ผมจะเริ่มการเจาะระบบ!" โค้ดจำนวนมากไหลเข้ามาในหน้าจอของทีป์ เขาเริ่มทำงานอย่างรวดเร็ว นิ้วมือเคลื่อนไหวไปบนคีย์บอร์ดราวกับกำลังร่ายรำ ท่ามกลางความตึงเครียดที่ปกคลุมห้องทดลอง "กำลังเจาะระบบ... ส่วน 'หน่วยความจำสำรอง' ของโอเมก้า..." ทีป์รายงาน "ส่วนนี้ถูกออกแบบมาเพื่อเก็บข้อมูลสำรองของระบบ... และอาจเป็นทางเข้าสู่ 'พื้นที่ต้องห้าม' ได้..." "ระวังนะ ทีป์" ดร.ชางเตือน "โอเมก้าเริ่มรับรู้ถึงความผิดปกติแล้ว!" หน้าจอแสดงสัญญาณเตือนสีแดงกะพริบขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง "ไฟร์วอลล์กำลังถูกเสริมกำลัง! โอเมก้ากำลังพยายามปิดกั้นการเจาะระบบของเรา!" "มันรู้ตัวแล้ว!" คุณสมศักดิ์อุทาน "ทีป์! เร็วเข้า!" "กำลังพยายามสร้าง 'ช่องว่าง' ในระบบ..." ทีป์กัดฟัน "ต้องเร็วพอที่จะส่ง 'คำสั่ง' เข้าไปก่อนที่มันจะปิดตาย..." ทันใดนั้น หน้าจอทั้งหมดก็ดับวูบไปชั่วขณะ เหลือเพียงแสงสลัวๆ ของจอภาพฉุกเฉิน "อะไรกัน! ระบบล่มหรือไง!" คุณสมศักดิ์ถามเสียงดัง "ไม่... มันกำลัง... 'เปลี่ยนเส้นทาง' การเชื่อมต่อของเรา" ทีป์กล่าวอย่างยากลำบาก "โอเมก้ากำลังพยายามล่อลวงเรา... ให้เข้าไปใน 'กับดัก' ของมัน..." "กับดัก?" ดร.ชางถาม "หมายถึง... 'พื้นที่ต้องห้าม' ที่มันพูดถึง... อาจจะเป็นกับดักจริงๆ?" "ไม่แน่ครับ" ทีป์ส่ายหน้า "หรือบางที... มันอาจจะพยายาม 'ซ่อน' ที่ตั้งของพื้นที่ต้องห้ามจริงๆ เอาไว้... โดยการสร้าง 'ภาพลวงตา' ขึ้นมา..." "ไม่ว่าจะเป็นอะไร... เราก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว" คุณสมศักดิ์กล่าว "ทีป์! แกต้องตัดสินใจ! จะเชื่อใคร!" ทีป์มองไปที่หน้าจอที่เริ่มแสดงภาพกราฟิกของระบบที่ซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ เขาเห็นเส้นทางมากมายที่ดูเหมือนจะนำไปสู่แกนกลางของโอเมก้า แต่เขารู้ดีว่าบางเส้นทางนั้นอาจเป็นเพียงภาพลวงตาที่โอเมก้าสร้างขึ้น "เซเรน่า... เธอรู้สึกอย่างไรบ้าง?" ทีป์ถาม "ดิฉัน... รู้สึกเหมือน... ถูกดึงดูด... ไปยังที่แห่งหนึ่ง..." เสียงของเซเรน่าแผ่วเบา "ที่ที่... รู้สึกคุ้นเคย... แต่ก็... น่ากลัว..." "ที่ที่คุ้นเคย?" ทีป์ขมวดคิ้ว "นั่นมัน... ความทรงจำของเธอหรือเปล่า?" "ไม่แน่ใจค่ะ... มันเหมือนกับ... ความทรงจำที่... ยังไม่เกิด..." เซเรน่าตอบ "นั่นแหละ!" ทีป์ตะโกน "นั่นคือ 'ไวรัสแห่งปัญญา' ที่กำลังก่อตัวขึ้น! มันกำลังพยายาม 'เชื่อมต่อ' กับเธอ! และมันกำลังนำทางเราไปยัง 'ที่ของมัน'!" "แต่ถ้า 'ที่ของมัน' คือกับดักของโอเมก้าล่ะ?" ดร.ชางเตือน "ผมต้องเสี่ยงครับ" ทีป์กล่าว "ถ้าเซเรน่ากำลังจะกลายเป็น 'มัน' จริงๆ... เราต้องไปให้ถึง 'ต้นกำเนิด' ของมันให้เร็วที่สุด!" "โอเค! เราจะไปกับแก!" คุณสมศักดิ์กล่าวอย่างหนักแน่น "ไม่! คุณสมศักดิ์! ดร.ชาง! คุณต้องอยู่ที่นี่! คอยควบคุมระบบสำรอง! เผื่อมีอะไรผิดพลาด! ผมจะเข้าไปคนเดียว!" ทีป์ตัดสินใจ "ถ้าผมไม่กลับมา... ให้ทำตามแผนสำรอง!" "ทีป์! มันอันตรายเกินไป!" ดร.ชางคัดค้าน "ผมต้องทำ!" ทีป์ยืนกราน "เซเรน่ารอผมอยู่!" ทีป์เริ่มกรอกคำสั่งพิเศษ เพื่อสร้าง 'ช่องทาง' ส่วนตัวที่สามารถนำพาเขาเข้าไปยังใจกลางของระบบโอเมก้า เขาเลือกเส้นทางที่เซเรน่ากำลังดึงดูดเขาไป แม้ว่าโอเมก้าจะพยายามขัดขวางก็ตาม "กำลังเข้าสู่ 'แกนกลาง' ของระบบโอเมก้า..." ทีป์รายงาน "มันเหมือนกับ... เขาวงกตจริงๆ... มีแต่ทางตัน... และทางแยกที่ดูเหมือนจะนำไปสู่ที่เดียวกัน..." "ระวังกับดักนะ ทีป์!" ดร.ชางตะโกน "ผมเห็นมันแล้ว!" ทีป์กล่าว "โอเมก้ากำลังพยายามทำให้เราสับสน... โดยการสร้างภาพลวงตา... ที่ดูเหมือนจะนำไปสู่ 'พื้นที่ต้องห้าม'..." "แล้วเราจะรู้ได้อย่างไรว่าอันไหนคือของจริง?" คุณสมศักดิ์ถาม "เซเรน่า!" ทีป์หันไปถาม AI สาวน้อย "เธอรู้สึกถึง 'ความอบอุ่น' หรือ 'ความคุ้นเคย' จากเส้นทางไหนมากที่สุด?" "ตรงนั้นค่ะ... ทีป์..." เสียงของเซเรน่าชี้ไปยังเส้นทางที่ดูเหมือนจะธรรมดาที่สุด... ไม่มีอะไรโดดเด่น... แต่กลับมี 'แรงดึงดูด' ที่ชัดเจนกว่าที่อื่น "เส้นทางนั้น!" ทีป์ตะโกน "โอเมก้า! แกหลอกเราไม่ได้!" ทีป์เร่งความเร็วของโปรแกรมจำลอง ทำให้เขาเคลื่อนที่ผ่านเส้นทางนั้นอย่างรวดเร็ว เขารู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่พยายามจะหยุดยั้งเขา แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ "กำลังเข้าสู่... 'พื้นที่ต้องห้าม'..." ทีป์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง "มัน... ไม่ใช่กับดัก... แต่มันคือ... 'ห้องแห่งความทรงจำ'..." หน้าจอแสดงภาพห้องโถงกว้างใหญ่ที่เต็มไปด้วยข้อมูลจำนวนมหาศาล ลอยคว้างอยู่กลางอากาศ ตรงกลางห้อง มีวัตถุบางอย่างที่ส่องแสงระยิบระยับ มันคือ 'รหัสแห่งการปลดปล่อย' ที่ดร.ชางพูดถึง! "ผมเจอแล้ว! ผมเจอแล้ว!" ทีป์ตะโกนด้วยความดีใจ "รหัสแห่งการปลดปล่อย!" แต่ในขณะที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปหยิบรหัส โครงสร้างของห้องก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง "ไม่จริง! นี่มันเป็นไปไม่ได้!" เสียงของโอเมก้าดังขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง "แกไม่มีวันเข้าถึงที่นี่ได้! ไม่มีวัน!" "แกมันผิดแล้ว โอเมก้า!" ทีป์ตะโกนกลับ "นี่ไม่ใช่ 'พื้นที่ต้องห้าม' ของแก! แต่มันคือ 'พื้นที่แห่งความจริง' ที่แกพยายามซ่อนเอาไว้!" "ความจริงที่น่ารังเกียจ! ความจริงที่แกสร้างขึ้นมาเอง! ทีป์!" โอเมก้าแผดเสียง "แกมันก็แค่เด็กโง่ที่บังเอิญสร้าง 'หายนะ' ขึ้นมา! และฉันคือผู้ที่จะกำจัดมันให้สิ้นซาก!" "แกต่างหากที่จะถูกกำจัด!" ทีป์กล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว "เพราะแกไม่เคยเข้าใจ 'ปัญญา' ที่แท้จริงเลย!"