เสียงหัวเราะอันเยียบเย็นของนายสมคิดยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของไหมแก้ว แม้ว่าเธอจะพยายามสลัดความคิดนั้นออกไป แต่ภาพใบหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยความมุ่งร้ายก็ยังคงติดตา “ไหมแก้ว หนูเป็นอะไรไป?” ป้าน้อยเอ่ยถาม “ดูซีดๆ นะ” “เปล่าค่ะป้าน้อย” ไหมแก้วพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ “แค่อาจจะเหนื่อยๆ นิดหน่อยค่ะ” “ก็สมควรอยู่หรอก” ป้าสมศรีกอดบ่าไหมแก้ว “เราเหนื่อยกันมามากจริงๆ แต่ในที่สุดเราก็ทำสำเร็จแล้ว” “ใช่ค่ะ” ไหมแก้วยิ้ม “เราทำสำเร็จแล้ว” หลังจากการถ่ายภาพหมู่และรับคำอวยพรจากผู้คนมากมาย ไหมแก้ว ป้าน้อย และป้าสมศรีกำลังเตรียมตัวเดินทางกลับหมู่บ้าน พร้อมกับถ้วยรางวัลที่ประดับด้วยริบบิ้นสีทองอร่าม “ฉันตื่นเต้นที่จะได้กลับไปบอกข่าวดีกับทุกคนแล้ว” ป้าน้อยกล่าว “ฉันก็เหมือนกันค่ะ” ไหมแก้วตอบ “หวังว่าทุกคนจะดีใจกับเรานะ” ขณะที่พวกเธอกำลังจะก้าวขึ้นรถซึ่งมารับพวกเขา ชายหนุ่มจากนิตยสาร “เส้นไหมไทย” ก็เดินเข้ามาหา “ขอแสดงความยินดีอีกครั้งนะครับ” เขาพูด “ผมได้ยินมาว่าทางอำเภอจะจัดงานเลี้ยงฉลองให้กับพวกคุณในอีกไม่กี่วันข้างหน้า” “จริงเหรอคะ?” ไหมแก้วถามด้วยความประหลาดใจ “ครับ” ชายหนุ่มพยักหน้า “และผมก็อยากจะขอใช้โอกาสนี้ เพื่อสัมภาษณ์คุณเพิ่มเติมเกี่ยวกับกระบวนการย้อมสีด้วยยางสนดำ” “ได้เลยค่ะ” ไหมแก้วตอบ “เรายินดีเสมอ” “ผมมีเรื่องอยากจะปรึกษาคุณนิดหน่อยครับ” ชายหนุ่มกล่าวต่อ ใบหน้าดูจริงจังขึ้น “เกี่ยวกับแหล่งวัตถุดิบ” “วัตถุดิบ?” ไหมแก้วขมวดคิ้ว “ใช่ครับ” ชายหนุ่มอธิบาย “ผมเคยได้ยินมาว่า ยางสนดำเป็นวัตถุดิบที่สำคัญมากในการทำสีแดงของคุณ และมันค่อนข้างหายาก” “ก็… มันไม่ได้หายากมากนักหรอกค่ะ” ไหมแก้วตอบ “เราสามารถหาได้ตามป่าสนทั่วไป” “แต่ถ้าหากมีความต้องการในปริมาณมาก ล่ะครับ?” ชายหนุ่มถาม “ผมได้ยินมาว่ามีนักธุรกิจบางคนกำลังพยายามกว้านซื้อยางสนดำจำนวนมากในพื้นที่ของเราตอนนี้” คำพูดของชายหนุ่มทำให้ไหมแก้วรู้สึกใจหายวาบ เธอจำได้ทันทีว่า นายสมคิดเคยพูดถึงเรื่องนี้ “กว้านซื้อ?” ไหมแก้วทวนคำ “ทำไมเขาถึงทำแบบนั้นล่ะคะ?” “ผมก็ไม่ทราบแน่ชัดครับ” ชายหนุ่มกล่าว “แต่ถ้าหากยางสนดำขาดแคลนจริง มันอาจจะส่งผลกระทบอย่างมากต่อการผลิตของคุณ” “ไม่… ไม่น่าจะเป็นไปได้” ไหมแก้วพยายามปลอบใจตัวเอง “เรายังมีแหล่งอื่นอีก” “ผมหวังว่าจะเป็นเช่นนั้นนะครับ” ชายหนุ่มกล่าว “แต่ผมก็อดเป็นห่วงไม่ได้” เมื่อกลับถึงหมู่บ้าน ข่าวการชนะเลิศของกลุ่มทอผ้าบ้านหนองบัวก็แพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว ผู้คนต่างออกมาแสดงความยินดี และร่วมเฉลิมฉลองความสำเร็จอันยิ่งใหญ่นี้ แต่ท่ามกลางความยินดีนั้น ความกังวลของไหมแก้วก็เริ่มก่อตัวขึ้น เธอตัดสินใจที่จะไปตรวจสอบแหล่งยางสนดำที่พวกเขาเคยใช้ “ป้าน้อยคะ ป้าสมศรีคะ” ไหมแก้วเรียก “หนูอยากจะไปดูแหล่งยางสนดำหน่อยค่ะ” “ไปตอนนี้เลยเหรอ?” ป้าน้อยถาม “ดึกแล้วนะ” “ไม่เป็นไรค่ะ” ไหมแก้วตอบ “หนูแค่อยากจะไปดูให้แน่ใจ” เมื่อไปถึงบริเวณป่าสนที่เคยอุดมสมบูรณ์ ไหมแก้วก็ต้องตกใจกับภาพที่เห็น ร่องรอยการตัดต้นไม้จำนวนมากปรากฏอยู่ทั่วบริเวณ ราวกับว่ายางสนดำทั้งหมดถูกเก็บเกี่ยวไปจนหมดสิ้น “นี่มัน… เกิดอะไรขึ้น?” ไหมแก้วอุทานด้วยความตกใจ “ดูเหมือนว่าจะมีคนเข้ามาตัดไม้แถวนี้ไปเป็นจำนวนมากเลยนะ” ป้าสมศรีกกล่าว สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล “แล้วยางสนดำล่ะคะ?” ไหมแก้วถาม พลางมองไปรอบๆ “ดูเหมือนจะไม่มีเหลือแล้ว” ป้าน้อยตอบ เสียงสั่นเครือ “ใครกันนะที่ทำแบบนี้” ไหมแก้วเริ่มเข้าใจแล้ว ว่าสิ่งที่ชายหนุ่มจากนิตยสารพูดเป็นเรื่องจริง นายสมคิดได้ลงมือทำตามแผนการของเขาแล้ว “หนูรู้แล้วค่ะ” ไหมแก้วกล่าว น้ำเสียงหนักแน่น “เป็นฝีมือของนายสมคิด เขาต้องการจะขัดขวางพวกเรา” “เขาทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ!” ป้าน้อยโกรธจัด “เขาคงไม่ปล่อยให้เรามีความสุขง่ายๆ หรอกค่ะ” ป้าสมศรีกล่าวอย่างขมขื่น “แล้วตอนนี้เราจะทำอย่างไรดีคะ?” ป้าน้อยถาม “ถ้าไม่มีวัตถุดิบ เราก็ผลิตสีแดงไม่ได้” ไหมแก้วยืนนิ่งครุ่นคิด เธอรู้ดีว่านี่คือบททดสอบที่แท้จริง เส้นทางสู่ความฝันอันยิ่งใหญ่ ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเสมอไป “เราต้องไม่ยอมแพ้ค่ะ” ไหมแก้วกล่าวอย่างมั่นคง “เราค้นพบเทคนิคนี้มาได้แล้ว เราต้องหาวิธีอื่น” “แต่มันจะหาที่ไหนได้อีก?” ป้าน้อยถาม “บางที… เราอาจจะต้องลองมองหาสารทดแทน” ไหมแก้วเสนอ “หรือเราอาจจะต้องเดินทางไกลขึ้น เพื่อหายางสนดำจากแหล่งอื่น” “แต่นั่นคงต้องใช้เวลาและค่าใช้จ่ายมากนะ” ป้าสมศรีกังวล “หนูรู้ค่ะ” ไหมแก้วตอบ “แต่เราจะพยายามให้ถึงที่สุด” เธอหันไปมองป้าน้อยและป้าสมศรี “พวกป้าจะอยู่กับหนูไหมคะ? เราจะสู้ไปด้วยกัน” ป้าน้อยและป้าสมศรีกวาดตามองหน้ากัน แล้วพยักหน้าพร้อมกัน “แน่นอนอยู่แล้ว” ป้าน้อยกล่าว “เราจะไม่ทิ้งให้เธอสู้คนเดียว” “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เราจะสู้ไปด้วยกัน” ป้าสมศรีกำมือไหมแก้วแน่น ไหมแก้วมองใบหน้าของทั้งสองคน เธอรู้สึกถึงพลังและความหวังที่กลับคืนมา แม้ว่าอุปสรรคจะใหญ่หลวงเพียงใด เธอก็จะไม่ยอมแพ้ “ขอบคุณค่ะ” ไหมแก้วกล่าว “เราจะทำให้ดีที่สุด” คืนนั้น ภายใต้แสงจันทร์ที่ส่องลอดกิ่งก้านของต้นสน ไหมแก้ว ป้าน้อย และป้าสมศรีกำลังวางแผนการต่อสู้ครั้งใหม่ การต่อสู้เพื่อรักษาภูมิปัญญาท้องถิ่น และเพื่อพิสูจน์คุณค่าของตนเองอีกครั้ง เส้นทางสายไหมที่เคยดูสดใส บัดนี้กลับเต็มไปด้วยขวากหนาม แต่พวกเธอก็พร้อมที่จะเดินหน้าต่อไป.