การประชุมเพื่อออกแบบลายผ้าสำหรับส่งประกวด เริ่มต้นขึ้นในเช้าวันต่อมา บรรยากาศเต็มไปด้วยความคาดหวังและความตื่นเต้น ไหมแก้วได้เตรียมกระดานดำขนาดเล็ก และชอล์กสีต่างๆ มาด้วย เธอต้องการให้ทุกคนมีส่วนร่วมในการสร้างสรรค์ผลงานชิ้นนี้อย่างแท้จริง “สวัสดีค่ะทุกคน” ไหมแก้วกล่าวทักทาย “วันนี้ เราจะมาช่วยกันออกแบบลายผ้าที่จะส่งเข้าประกวดกันนะคะ” ป้าน้อยนั่งอยู่หัวโต๊ะ มองไหมแก้วด้วยสายตาให้กำลังใจ “ไหมแก้ว เขาให้เราออกแบบลายผ้าอะไรก็ได้ ที่แสดงถึงเอกลักษณ์ของหมู่บ้านเรานะ” “ถูกต้องค่ะป้าน้อย” ไหมแก้วตอบ “หนูอยากให้ลายผ้าของเรา สะท้อนถึงเรื่องราว วิถีชีวิต หรือความภูมิใจของพวกเราชาวบ้าน” สมาชิกหลายคนเริ่มส่งเสียง “แล้วเราจะเอาอะไรมาเป็นแรงบันดาลใจดีล่ะ?” “หมู่บ้านเราก็มีแค่นาข้าวกับสวนผลไม้นี่นะ” สมาชิกคนหนึ่งกล่าว “หรือจะเอาลายรวงข้าวดีไหม?” อีกคนเสนอ ไหมแก้วหยิบชอล์กขึ้นมา แล้วเขียนคำว่า "รวงข้าว" ลงบนกระดานดำ “เป็นความคิดที่ดีค่ะ” เธอกล่าว “รวงข้าวเป็นสัญลักษณ์ของความอุดมสมบูรณ์ เป็นความผูกพันของเรากับผืนดิน” “แล้ว… จะมีอะไรอีกบ้าง?” สมาชิกอีกคนถาม “เรามีอะไรที่โดดเด่นอีกบ้างคะ?” ไหมแก้วถามกลับ สมาชิกคนหนึ่งยกมือขึ้น “ผ้าทอของเราไง! ลายดอกจำปาที่เราเพิ่งเรียนไปไง” “ใช่ๆ” สมาชิกคนอื่นๆ เริ่มเห็นด้วย “เราทอผ้าสวยๆ มานานแล้ว” ไหมแก้วเขียนคำว่า "ดอกจำปา" และ "ผ้าทอ" ลงบนกระดานดำ “ดีมากค่ะ” ไหมแก้วยิ้ม “เราอาจจะนำลายดอกจำปาที่เราเพิ่งเรียนรู้ มาผสมผสานกับลายรวงข้าวก็ได้นะคะ” ความคิดนี้ทำให้สมาชิกหลายคนเริ่มเห็นภาพ พวกเขาเริ่มคุยกันอย่างออกรส “ถ้าเราเอาลายดอกจำปามาเป็นพื้นหลัง แล้วแทรกลายรวงข้าวเล็กๆ เข้าไปล่ะ?” “หรือเราจะทำเป็นลายกึ่งดอกจำปากึ่งรวงข้าวไปเลย?” “แล้วสีล่ะ? ควรจะเป็นสีอะไรดี?” คำถามเรื่องสีทำให้การสนทนาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง “สีเหลืองทองของรวงข้าว แล้วก็สีขาวของดอกจำปา” สมาชิกคนหนึ่งกล่าว “แล้วก็สีเขียวของใบไม้ด้วย” อีกคนเสริม ไหมแก้วพยักหน้า “น่าสนใจค่ะ” เธอเขียนสีต่างๆ ลงบนกระดานดำ “แต่เราอาจจะลองใช้สีอื่นๆ ที่สะท้อนถึงธรรมชาติในหมู่บ้านเราก็ได้นะคะ เช่น สีครามที่ได้จากต้นคราม หรือสีแดงจากผลไม้บางชนิด” สมาชิกบางคนเริ่มแสดงความไม่แน่ใจ “สีธรรมชาติมันจะทนทานหรือเปล่า?” “แล้วมันจะสวยงามเหมือนสีย้อมสังเคราะห์ไหม?” ไหมแก้วหยิบผ้าตัวอย่างที่เธอเคยย้อมสีธรรมชาติมาให้ดู “นี่ค่ะ คือตัวอย่างสีครามที่ได้จากต้นคราม” เธอชี้ให้ดู “สีอาจจะดูไม่จัดจ้านเท่าสีย้อมสังเคราะห์ แต่มันมีความงามที่เป็นเอกลักษณ์ของมันเองค่ะ” สมาชิกบางคนเริ่มแสดงความสนใจ พวกเขาลองจับผ้าตัวอย่าง สัมผัสเนื้อผ้า และมองสีสันด้วยความชื่นชม “สีมันดูนุ่มนวลดีนะ” สมาชิกคนหนึ่งกล่าว “ใช่… มันดูเป็นธรรมชาติ” อีกคนเห็นด้วย ไหมแก้วพยายามโน้มน้าว “การใช้สีธรรมชาติ นอกจากจะช่วยรักษาสิ่งแวดล้อมแล้ว ยังเป็นการสืบทอดภูมิปัญญาของบรรพบุรุษเราด้วยนะคะ” หลังจากสนทนากันอยู่พักใหญ่ สมาชิกส่วนใหญ่ก็เริ่มเห็นด้วยที่จะลองใช้สีธรรมชาติในการทอผ้า “ตกลงค่ะ” ป้าน้อยสรุป “เราจะใช้ลายที่ผสมผสานระหว่างลายดอกจำปาและลายรวงข้าว แล้วเราจะลองใช้สีธรรมชาติที่ได้จากพืชพันธุ์ในหมู่บ้านเราดู” “แล้ว… ใครจะเป็นคนทอหลักล่ะคะ?” สมาชิกคนหนึ่งถาม ทุกสายตาหันมามองไหมแก้ว ไหมแก้วยิ้ม “หนูยินดีค่ะ” เธอตอบ “แต่หนูอยากให้ทุกคนได้ลองทอด้วยนะคะ เพื่อให้งานชิ้นนี้เป็นผลงานของพวกเราทุกคนจริงๆ” สมาชิกบางคนเริ่มลังเล แต่เมื่อเห็นแววตาที่มุ่งมั่นของไหมแก้ว พวกเขาก็เริ่มยอมรับ “ดีเลย” ป้าน้อยกล่าว “เราจะแบ่งงานกันทำนะ ใครถนัดส่วนไหนก็ช่วยกัน” การออกแบบลายผ้าได้ข้อสรุป แต่การลงมือปฏิบัติจริงยังคงเป็นความท้าทายใหญ่ ไหมแก้วรู้ดีว่าเธอต้องทำงานอย่างหนัก เพื่อให้ทุกคนมีส่วนร่วม และเพื่อให้ผืนผ้าที่ออกมานั้น สะท้อนถึงความภาคภูมิใจของหมู่บ้านได้อย่างแท้จริง “เอาล่ะค่ะ” ไหมแก้วกล่าวสรุป “พรุ่งนี้เราจะมาเริ่มร่างแบบลายผ้ากันอย่างละเอียดนะคะ แล้วเราจะลองย้อมสีกันดู ใครมีต้นไม้ที่ให้สีสวยๆ ที่บ้าน เอามาให้หนูดูได้นะคะ” สมาชิกหลายคนพยักหน้าอย่างตั้งใจ พวกเขาเริ่มมองเห็นความหวังเล็กๆ ในการประกวดครั้งนี้ “ขอบคุณทุกคนมากนะคะ” ไหมแก้วกล่าว “หนูเชื่อว่าเราจะทำได้” ป้าน้อยยิ้มอย่างมีความสุข เธอเห็นประกายแห่งความหวังที่เริ่มก่อตัวขึ้นในหมู่สมาชิกทุกคน และที่สำคัญกว่านั้น เธอเห็นความตั้งใจอันแน่วแน่ในดวงตาของไหมแก้ว