แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมายังผืนทรายที่เปียกชื้น ทำให้ลุงสมชายรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในร่างกาย แต่ความอบอุ่นนั้นก็ไม่อาจคลายความหนาวเย็นในหัวใจของเขาได้เลย เขายังคงนั่งอยู่ที่เดิมมาตลอดทั้งคืน ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้ และมองไปยังผืนทะเลสีครามที่บัดนี้กลับมาสงบนิ่ง ราวกับจะเย้ยหยันความสูญเสียที่เกิดขึ้น "ลุงสมชาย! ลุง!" เสียงตะโกนเรียกดังมาจากด้านหลัง ลุงสมชายหันไปมอง เห็นชาวบ้านคนอื่นๆ ที่รอดชีวิตจากพายุ กำลังทยอยกันเดินออกมาจากที่หลบภัย พวกเขามีสภาพไม่ต่างจากเขามากนัก ใบหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าโศกและความเหนื่อยล้า "เป็นไงบ้าง ลุงสมชาย? เห็นลุงตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว" ลุงมานะ ชายวัยใกล้เคียงกันที่เคยเป็นเพื่อนบ้านกัน เดินเข้ามาหาอย่างเป็นห่วง "ไม่เจอใครเลย ลุงมานะ...ลูกพ่อ...มัน..." ลุงสมชายพยายามจะพูดต่อ แต่เสียงก็ขาดห้วงไป เขาหันกลับไปมองทะเลอีกครั้ง ราวกับว่าหากเขามองนานพอ ลูกๆ ของเขาจะโผล่ขึ้นมาจากคลื่น "ใจเย็นๆ ลุง...เราต้องมีหวัง...อย่างน้อยเราก็รอดมาได้" ลุงมานะตบไหล่ลุงสมชายเบาๆ "ผมก็เสียบ้านไปเหมือนกัน...แต่ต้องสู้ต่อ...เพื่อครอบครัว" "สู้ต่อ...สู้ด้วยอะไรวะ ลุงมานะ...เรือก็หาย...เครื่องมือหาก็ไม่เหลือ...ลูกพ่อก็..." น้ำเสียงของลุงสมชายเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เขาหยิบเศษไม้ที่แตกหักเกลื่อนกลาดอยู่รอบตัวขึ้นมาดู มันคือชิ้นส่วนของเรือของเขา ชิ้นส่วนของชีวิตที่เคยภาคภูมิใจ "เราต้องช่วยกัน ลุง...อย่างน้อยตอนนี้เราก็มีชีวิตอยู่...เราจะหาทาง..." ลุงมานะพยายามปลอบใจ แต่ลุงสมชายก็ยังคงจมอยู่กับความทุกข์ ชาวบ้านคนอื่นๆ เริ่มรวมตัวกันเพื่อประเมินความเสียหาย บางคนกำลังเดินสำรวจตามแนวชายหาด เพื่อค้นหาสิ่งของที่อาจจะยังหลงเหลืออยู่ บางคนก็กำลังช่วยกันเก็บกวาดเศษซากปรักหักพังที่เกลื่อนกลาดไปทั่ว "นี่ไง! เจอแล้ว!" เสียงตะโกนดังขึ้นมา หญิงชราคนหนึ่งเดินถือกล่องพลาสติกสีฟ้าที่เปียกโชกมา ใบหน้าของเธอดูตื่นเต้นเล็กน้อย "นี่มันกล่องยาของหมออนามัยนี่นา! เผื่อมีอะไรเหลืออยู่บ้าง!" ชาวบ้านพากันเข้ามามุงดูด้วยความหวัง ลุงมานะช่วยเปิดกล่องออกอย่างระมัดระวัง ข้างในมีของใช้บางส่วนที่ยังพอใช้ได้ เช่น ผ้าพันแผล ยาสามัญประจำบ้านบางชนิด และอุปกรณ์ปฐมพยาบาลเบื้องต้น "อย่างน้อยก็ยังมีนี่นะ...ช่วยบรรเทาอาการบาดเจ็บได้" ลุงมานะพูดพลางหยิบผ้าพันแผลขึ้นมา "ใครบาดเจ็บตรงไหน มานี่เร็ว" ชาวบ้านเริ่มทยอยกันเข้ามาทำแผล ลุงสมชายมองดูภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย เขาสูญเสียทุกอย่างไปจริงๆ แต่คนเหล่านี้ก็ยังคงพยายามที่จะช่วยเหลือซึ่งกันและกัน "ลุงสมชาย...ลูกลุงยังไม่เจอเลยเหรอ?" ป้าสมศรี ถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสาร "ยัง...ยังเลยป้า...ผมออกตามหาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว...แต่ก็ไม่เจอวี่แวว" ลุงสมชายตอบเสียงแผ่วเบา "ไม่ต้องห่วงนะ ลุง...เราจะช่วยกันหา...ให้ถึงที่สุด" ป้าสมศรี ยื่นมือมาแตะแขนลุงสมชายเบาๆ ในช่วงบ่าย ชาวบ้านบางส่วนได้รวมตัวกันที่บริเวณที่เคยเป็นศาลากลางหมู่บ้าน ซึ่งบัดนี้เหลือเพียงเสาที่ปักอยู่บนพื้นดิน "เราจะทำยังไงกันต่อไปดี?" ลุงมานะถามขึ้น "บ้านเราพังหมดแล้ว...เรือก็จม...เราจะหาเลี้ยงชีพยังไง" "ผมว่า...เราต้องไปขอความช่วยเหลือจากทางจังหวัดก่อนนะ" ผู้ใหญ่บ้านคนใหม่ ซึ่งเพิ่งได้รับการแต่งตั้งมาแทนที่ผู้ใหญ่บ้านคนเก่าที่เสียชีวิตไปในพายุ กล่าวขึ้น "ต้องแจ้งเรื่องความเสียหาย...และขอความช่วยเหลือเรื่องอาหาร ที่พักพิงชั่วคราว" "แล้วเรื่องการประมงล่ะครับ?" ชาวประมงหนุ่มคนหนึ่งถามขึ้น "เรือเราหายหมดเลย...เราจะออกทะเลได้ยังไง" "เรื่องนั้น...เราต้องรอให้สถานการณ์คลี่คลายก่อนนะ...ตอนนี้เราต้องประคองชีวิตตัวเองให้รอดก่อน" ผู้ใหญ่บ้านตอบด้วยสีหน้าครุ่นคิด "ผมจะติดต่อไปยังหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง...เรื่องการช่วยเหลือ...ส่วนเรื่องเรือ...อาจจะต้องใช้เวลา" ลุงสมชายยืนฟังอยู่เงียบๆ เขาไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไป ความคิดถึงลูกๆ ยังคงเกาะกินหัวใจของเขาตลอดเวลา เขาแอบเดินออกมาจากกลุ่มชาวบ้าน เดินไปตามแนวชายหาดอีกครั้ง ด้วยความหวังอันริบหรี่ว่าจะเจอเบาะแสบางอย่าง "ปลาทอง...ปลายา...พ่ออยู่นี่นะลูก..." เขาพึมพำ พลางก้มหน้าก้มตาสำรวจสิ่งของที่คลื่นซัดมาเกยตื้น เขาเดินไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงบริเวณที่เคยเป็นกระท่อมเล็กๆ ของเขาที่อยู่ห่างจากหมู่บ้านออกมาหน่อย บัดนี้เหลือเพียงซากไม้ที่พังทลายลงมา "แม่น้ำ...แม่น้ำของพ่อ..." เขาเดินเข้าไปในซากกระท่อม ท่ามกลางเศษไม้และเศษหญ้าที่กระจัดกระจาย สายตาของเขาสะดุดเข้ากับบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ใต้กองเศษไม้ มันคือกระเป๋าผ้าใบใบเก่าของภรรยาที่เสียชีวิตไป "นี่มัน...ของแม่น้ำนี่นา..." เขารีบก้มลงไปหยิบกระเป๋าขึ้นมา มือสั่นเทาขณะที่เขาเปิดมันออก ข้างในมีรูปถ่ายของครอบครัวที่เคยมีความสุข ใบหน้าของภรรยา ลูกชาย และลูกสาว ยังคงยิ้มแย้มสดใส "แม่น้ำ...ถ้าแม่ยังอยู่...แม่จะบอกให้พ่อทำยังไง..." ลุงสมชายกอดกระเป๋าใบนั้นไว้แนบอก น้ำตาไหลอาบแก้มอีกครั้ง เขานั่งลงตรงนั้น ท่ามกลางซากปรักหักพังของกระท่อมเล็กๆ ที่เคยเป็นความสุขเล็กๆ ของเขา ภาพในอดีตและความจริงอันโหดร้ายในปัจจุบันตีวนเวียนอยู่ในหัว ลุงสมชายรู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้งให้อยู่เพียงลำพังในโลกที่โหดร้ายใบนี้