"แต่ผมว่าเราแวะหาลุงสินก่อนดีไหมครับพ่อ" ต้นเอ่ยขึ้นขณะที่ใบหน้ายังคงหันไปทางทะเล "เราจะได้รู้ว่าที่บ้านเป็นยังไงบ้าง" ลุงสมชายพยักหน้าเห็นด้วย "ดีเหมือนกันลูก เราจะได้ไปบอกข่าวให้พวกที่บ้านสบายใจ" เรือประมงของลุงสมชายแล่นฝ่าคลื่นลมอย่างมั่นคง มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านชาวประมงที่อยู่ไม่ไกลจากเกาะมรกตนัก ลมทะเลพัดแรงขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ต้นและต้อมต้องก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อหลบละอองน้ำเค็มที่ซัดสาดเข้ามา "อืม...แรงเหมือนกันนะเนี่ย" ต้อมพูดพลางเช็ดน้ำทะเลออกจากหน้า "สงสัยพายุลูกก่อนคงจะพัดพาเอาอะไรไปหลายอย่าง" "ก็ไม่แน่" ลุงสมชายตอบ "แต่เราก็ต้องพร้อมรับมือเสมอ" ต้นยืนนิ่ง เขาเพ่งสายตาไปยังขอบฟ้าเบื้องหน้า ราวกับกำลังพยายามมองทะลุผ่านม่านหมอกแห่งอนาคต ความรู้สึกที่หลากหลายถาโถมเข้ามาในใจ ความสุขที่กำลังจะได้กลับบ้าน ความตื่นเต้นที่จะได้พบหน้าครอบครัวอีกครั้ง ความคิดถึงบ้านเกิดเมืองนอนที่คุ้นเคย แต่ขณะเดียวกันก็มีความรู้สึกบางอย่างที่รั้งเขาไว้ ราวกับว่าส่วนหนึ่งของหัวใจยังคงผูกติดอยู่กับเกาะแห่งนี้ "คิดอะไรอยู่ ต้น" ลุงสมชายถาม เมื่อสังเกตเห็นแววตาที่เหม่อลอยของลูกชาย ต้นหันมามองบิดา ก่อนจะยิ้มบางๆ "เปล่าครับพ่อ แค่คิดถึงบ้าน...แล้วก็คิดถึงคุณทิศา" "อืม...คุณทิศา" ลุงสมชายทวนคำ "ชายผู้น่าประหลาด...แต่ก็น่าคบหา" "ครับพ่อ" ต้นพยักหน้า "เขาช่วยพวกเราไว้มากจริงๆ ผมรู้สึกเหมือนได้เรียนรู้อะไรหลายอย่างจากเขา" "นั่นสิ" ต้อมเสริม "ผมก็รู้สึกอย่างนั้นเหมือนกัน ถึงแม้เขาจะพูดน้อยไปหน่อย แต่ทุกคำที่เขาพูดมีความหมายเสมอ" เรือค่อยๆ เข้าใกล้ฝั่งหมู่บ้านชาวประมง ภาพของบ้านเรือนที่ตั้งเรียงรายริมทะเล และเรือประมงลำเล็กที่จอดทอดสมออยู่เต็มอ่าวด้านหน้า ทำให้หัวใจของต้นเต้นแรงขึ้น เขาเห็นผู้คนกำลังทำกิจกรรมต่างๆ ตามปกติ บ้างก็กำลังซ่อมแซมเรือ บ้างก็กำลังขนย้ายปลา บ้างก็กำลังตากแห้ง "ดูเหมือนที่นี่จะยังปกติดีนะ" ลุงสมชายกล่าว "น่าจะไม่มีอะไรเสียหายมากนัก" เมื่อเรือจอดเทียบท่า ลุงสินซึ่งเป็นเพื่อนเก่าแก่ของลุงสมชายก็รีบเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้ายินดี "สมชาย! กลับมาแล้วเหรอ! แข็งแรงดีนะ" "สบายดีลุงสิน" ลุงสมชายตอบ "แต่ก็เกือบเอาชีวิตไม่รอดเหมือนกัน" "โธ่เอ้ย! อย่าพูดอย่างนั้นสิ" ลุงสินตบไหล่เพื่อน "เห็นข่าวว่าเจอพายุหนัก ข้าก็เป็นห่วงอยู่" "ข้าก็ไปเจอเรื่องไม่คาดฝันที่เกาะมรกตมาน่ะสิ" ลุงสมชายเล่าคร่าวๆ ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น "แต่ก็รอดมาได้ด้วยดี" "เกาะมรกต...งั้นเจ้าก็ได้เจอกับ...คุณทิศาใช่ไหม" ลุงสินถาม เสียงของเขาเบาลงเล็กน้อย ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องที่ละเอียดอ่อน ต้นและต้อมหันมามองหน้ากันด้วยความสงสัย "ลุงสินรู้จักคุณทิศาเหรอครับ" ต้นถาม "อ๋อ...ไม่เชิงหรอก" ลุงสินตอบ "แต่สมัยเด็กๆ ข้าเคยได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับชายลึกลับที่อาศัยอยู่บนเกาะมรกต เขาว่ากันว่าเขาเป็นคนใจดี แต่ก็เก็บตัวมากๆ" "เขาเป็นคนดีจริงๆ ครับ" ต้อมรีบพูด "เขาช่วยพวกเราซ่อมเรือ ซ่อมท่าเรือ แล้วก็..." "แล้วก็มอบสมบัติให้พวกเราด้วยครับ" ต้นเสริม ลุงสินตาโตขึ้นเล็กน้อย "สมบัติรึ? เรื่องเล่าพวกนั้นเป็นเรื่องจริงสินะ" "ใช่ครับ" ลุงสมชายตอบ "แต่สมบัติที่ได้มามันมีค่ามากกว่าที่คิดนะลุง" หลังจากพูดคุยกับลุงสินสักพัก และได้ทราบข่าวคราวจากทางบ้านว่าทุกคนปลอดภัยดี ลุงสมชายก็เตรียมจะออกเดินทางต่อ เขาต้องการกลับบ้านให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ข้าต้องรีบไปแล้วลุงสิน" ลุงสมชายกล่าว "มีเรื่องต้องสะสางอีกเยอะ" "เอางั้นรึ" ลุงสินพยักหน้า "ถ้ามีอะไรให้ช่วย ก็บอกได้เลยนะ" "ขอบคุณมาก" ลุงสมชายกล่าว "แล้วเจอกันใหม่" เรือประมงของลุงสมชายเคลื่อนตัวออกจากท่าเรืออีกครั้ง มุ่งหน้าสู่บ้านเกิดของพวกเขา ลมทะเลที่เคยแรงเมื่อครู่เริ่มสงบลง ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีทองอ่อนๆ ยามเย็น กำลังจะมาถึง "พ่อครับ" ต้นเอ่ยขึ้นขณะที่เขากำลังเก็บอุปกรณ์ต่างๆ "ผมว่าเรากลับไปถึงบ้านคืนนี้เลยดีไหมครับ" ลุงสมชายพิจารณาเส้นทางและระยะทาง "อาจจะเหนื่อยหน่อยนะลูก แต่ถ้าพวกเราตั้งใจ ก็ทำได้" "ผมไม่เหนื่อยครับพ่อ" ต้นตอบ "ผมอยากกลับบ้านแล้ว" "ผมก็เหมือนกันครับ!" ต้อมกระตือรือร้น "อยากรีบไปหาแม่แล้ว" ลุงสมชายยิ้มให้กับลูกชายทั้งสองคน ความหวังอันเปี่ยมล้นปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา การเดินทางครั้งนี้เป็นมากกว่าแค่การเดินทางกลับบ้าน มันคือการเดินทางแห่งการค้นพบ การเติบโต และการเริ่มต้นชีวิตใหม่ "งั้นเราก็ออกเรือกันเลย" ลุงสมชายกล่าว "ตั้งใจขับเรือดีๆ นะ" "ครับพ่อ" ต้นและต้อมขานรับพร้อมกัน เรือประมงค่อยๆ ลอยลำออกสู่ทะเลกว้างอีกครั้ง ท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็นที่สาดส่องลงมา ภาพของท้องทะเลสีทองอร่าม และเงาสะท้อนของเรือที่ทอดลงบนผิวน้ำ สร้างบรรยากาศที่งดงามและเต็มไปด้วยความหวัง ต้นยืนอยู่ที่หัวเรือ ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มแห่งความสุข เขาคิดถึงบ้าน คิดถึงครอบครัว คิดถึงทุกสิ่งที่รอคอยอยู่เบื้องหน้า "อืม...ในที่สุดก็ได้กลับบ้านเสียที" ต้อมพึมพำ "ใช่" ต้นตอบ "แต่การเดินทางครั้งนี้...ก็สอนอะไรเราหลายอย่างนะ" "จริงด้วย" ต้อมพยักหน้า "ผมไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตเราจะเจออะไรแบบนี้" "นั่นแหละ...ชีวิต" ลุงสมชายกล่าว "มันไม่แน่นอนเสมอไป แต่เราต้องพร้อมรับมือและปรับตัวให้ได้เสมอ" ต้นมองไปยังผืนน้ำเบื้องหน้า เขารู้สึกว่าตัวเองได้เติบโตขึ้นมากจากการเดินทางครั้งนี้ ไม่ใช่แค่ความรู้เรื่องการประมง แต่ยังรวมถึงความเข้มแข็งทางจิตใจ การมองโลกในแง่ดี และความเข้าใจในคุณค่าของชีวิต "ผมจะไม่ลืมสิ่งที่ได้เรียนรู้จากเกาะมรกตเลยครับพ่อ" ต้นกล่าว "และผมจะไม่มีวันลืมคุณทิศา" "ดีแล้วลูก" ลุงสมชายกล่าว "ความทรงจำเหล่านี้จะเป็นพลังให้เราเสมอ" เรือยังคงแล่นต่อไปท่ามกลางแสงสนธยาที่เริ่มจางหายไป ท้องฟ้าค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม พร้อมกับดวงดาวที่เริ่มปรากฏขึ้นทีละดวง ต้นมองดวงดาวเหล่านั้น เขาอดไม่ได้ที่จะคิดถึงคำพูดของคุณทิศาเกี่ยวกับ "ดาวนำทาง" มันคงเป็นสิ่งเดียวกันกับความหวังและกำลังใจที่ทำให้เราก้าวต่อไป "พ่อครับ" ต้นเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "ผมว่า...บางทีเราอาจจะกลับไปเยี่ยมคุณทิศาอีกก็ได้นะครับ" ลุงสมชายยิ้ม "ถ้ามีโอกาส...พ่อก็อยากจะตอบแทนบุญคุณเขาเหมือนกัน" "ผมก็อยากครับ" ต้อมรีบเสริม "ผมอยากเอาของฝากไปให้คุณทิศาด้วย" ทั้งสามคนต่างก็มีความคิดในใจที่คล้ายคลึงกัน เกาะมรกตและคุณทิศาได้ทิ้งร่องรอยบางอย่างไว้ในใจของพวกเขา เป็นความทรงจำที่สวยงามและมีค่า เกินกว่าสมบัติใดๆ ที่จะทดแทนได้