เสียงหัวเราะเยือกเย็นของภาคินก้องอยู่ในโสตประสาทของแพรวา “ผมจะรอ… จนกว่าคุณแพรวาจะพร้อม” คำพูดนั้นเต็มไปด้วยความหมายแฝงที่เธอไม่สามารถเข้าใจได้ทั้งหมด แต่สิ่งหนึ่งที่ชัดเจนคือ เขาไม่ได้บังคับเธอในทันที แต่เขากำลังยื่นข้อเสนอที่ผูกมัดอนาคตของเธอไว้ “คุณภาคินคะ… ดิฉัน…” แพรวาพยายามจะเอ่ย แต่คำพูดก็ติดอยู่ที่ลำคอ “คุณแพรวาครับ… ผมเข้าใจดีว่าเรื่องนี้มันยากสำหรับคุณ” ภาคินเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย “แต่ผมไม่ได้จะบังคับคุณนะครับ ผมให้เวลาคุณได้คิด… และผมก็เชื่อว่าคุณจะมองเห็นประโยชน์ที่จะเกิดขึ้นกับครอบครัวของคุณ” คุณหญิงสิริมามองลูกสาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง “แพรวา… แม่… แม่คิดว่า… เราน่าจะลองคุยกันให้ดีก่อนนะลูก” แพรวาหันไปมองมารดา เห็นแววตาอ้อนวอนของแม่แล้วก็ยิ่งรู้สึกหนักใจ เธอรักแม่มาก และไม่อยากเห็นแม่ต้องลำบากอีกต่อไป แต่การแต่งงานกับคนแปลกหน้า มันไม่ใช่สิ่งที่เธอจะยอมรับได้ง่ายๆ “แต่แม่คะ… มัน…” “แม่รู้ว่าลูกไม่สบายใจ” คุณหญิงสิริมาตัดบท “แต่ลองคิดถึงโรงงานของเราดูสิลูก… ถ้าเราเสียโรงงานไป… เราจะเหลืออะไร” น้ำเสียงของคุณหญิงสิริมาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง แพรวาเม้มปากแน่น เธอจำได้ดีว่าบิดาของเธอรักโรงงานแห่งนี้มากเพียงใด มันคือความภาคภูมิใจของเขา คือทุกสิ่งที่เขาสร้างมาด้วยหยาดเหงื่อแรงงาน “คุณภาคินคะ… ถ้าดิฉัน… ตกลง… คุณจะให้เวลาดิฉันนานแค่ไหนคะ” แพรวาตัดสินใจถามออกไป แม้จะยังไม่เต็มใจก็ตาม ภาคินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ราวกับประหลาดใจที่เธอถามคำถามนี้ “เวลา… ที่คุณแพรวาจะเตรียมตัว… และยอมรับข้อเสนอนี้ได้” เขาตอบ “ผมให้เวลาคุณ… หนึ่งเดือนครับ” หนึ่งเดือน… เป็นเวลาที่สั้นมากสำหรับเธอที่จะตัดสินใจเรื่องสำคัญขนาดนี้ แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีเวลาเลย “หนึ่งเดือน… ค่ะ” แพรวากล่าว “ถ้าครบหนึ่งเดือนแล้ว… ดิฉันยังไม่พร้อม… จะเป็นยังไงคะ” ใบหน้าของภาคินกลับมาเรียบเฉยอีกครั้ง “ถ้าคุณแพรวาไม่พร้อม… ผมก็คงต้องดำเนินการตามกฎหมาย… เพื่อทวงหนี้คืน… ซึ่งแน่นอนว่า… อาจจะหมายถึง… การยึดโรงงานของคุณ” คำพูดของภาคินทำให้แพรวาตัวแข็งทื่อ เธอรู้ว่าเขาไม่ได้พูดเล่น เขาคือคนที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ต้องการ “เข้าใจแล้วค่ะ” แพรวากล่าวเสียงเบา “ดีมากครับ” ภาคินลุกขึ้นยืน “ผมจะกลับมาอีกครั้ง… ก่อนหมดเขตหนึ่งเดือน… เพื่อรอฟังคำตอบของคุณแพรวา” เขามองแพรวาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “หวังว่า… คำตอบของคุณ… จะเป็นไปในทางที่เราต้องการนะครับ” เมื่อภาคินเดินออกไปจากบ้าน แพรวาก็ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา ความเหนื่อยอ่อนถาโถมเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว “เป็นยังไงบ้างลูก” คุณหญิงสิริมาถามด้วยความเป็นห่วง “แพรวา… แพรวาไม่รู้จะทำยังไงดีค่ะแม่” แพรวากล่าวทั้งน้ำตา “การแต่งงาน… มันไม่ใช่สิ่งที่แพรวาต้องการเลย” “แม่รู้ลูก… แต่… นี่คือโอกาสเดียวของเรานะลูก… เราต้องเชื่อมั่นในตัวลูก… ว่าลูกจะสามารถจัดการทุกอย่างได้” คุณหญิงสิริมาพยายามปลอบใจลูกสาว “แต่… ดิฉันไม่เคยเจอคุณภาคินมาก่อนเลยนะคะแม่… ดิฉันไม่รู้ว่าเขาเป็นคนยังไง… แล้ว… ถ้าเขาไม่ดีล่ะคะ” แพรวากล่าวด้วยความหวาดกลัว “แม่เชื่อในสัญชาตญาณของลูกนะลูก… ถ้าลูกรู้สึกไม่ปลอดภัย… แม่ก็จะหาทางอื่นให้… แต่ตอนนี้… ลองให้โอกาสตัวเอง… แล้วก็ลองทำความรู้จักเขาดูนะลูก” แพรวาหลับตาลง ภาพลำธารสายเล็กๆ ที่ไหลผ่านหน้าบ้านปรากฏขึ้นในความคิด เธอจำได้ว่าครั้งหนึ่ง บิดาเคยพาเธอไปนั่งริมลำธารแห่งนี้ และพูดว่า “ชีวิตก็เหมือนสายน้ำนะแพรวา… มันต้องไหลไปเรื่อยๆ… แม้จะเจอหินเจอแก่ง… ก็ต้องหาทางผ่านไปให้ได้… อย่าหยุดนิ่ง… เพราะถ้าสายน้ำหยุดไหล… มันก็ตาย” คำพูดของบิดายิ่งตอกย้ำให้เธอต้องสู้ “ค่ะแม่… แพรวาจะลองดูค่ะ” แพรวากล่าวด้วยน้ำเสียงที่แน่วแน่ “แพรวาจะใช้เวลาหนึ่งเดือนนี้… ทำความรู้จักคุณภาคิน… แล้วก็จะ… หาทางออกที่ดีที่สุดสำหรับเราค่ะ” คุณหญิงสิริมายิ้มให้ลูกสาวด้วยความโล่งใจ “ดีมากจ้ะลูก… แม่เชื่อใจลูกเสมอ” ตลอดสัปดาห์ต่อมา แพรวาก็หมกมุ่นอยู่กับการทำงานที่โรงงานอย่างหนัก เธอพยายามใช้เวลาทุกนาทีให้เป็นประโยชน์ เธอต้องหาทางสร้างรายได้ให้ได้มากที่สุด เพื่อที่จะลดภาระหนี้สินลงบ้าง วันหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังตรวจดูเอกสารบัญชีเก่าๆ เธอก็ไปพบสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ในลิ้นชักของโต๊ะทำงานบิดา ภายในสมุดบันทึกมีลายมือของบิดาเขียนไว้ แต่ไม่ใช่เรื่องงาน แต่เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับ… ความทรงจำบางอย่างที่เกี่ยวกับ “ภาคิน” “จำได้ว่าครั้งนั้น ภาคินเคยช่วยฉันไว้… เขาเป็นคนดี… แต่เขาก็… ซับซ้อน… หวังว่าวันหนึ่ง… เขาจะไม่ทำให้แพรวาเดือดร้อน…” แพรวาอ่านข้อความนั้นด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความสงสัย ความกังวล และความรู้สึกบางอย่างที่บอกไม่ถูก… บิดาของเธอรู้จักภาคินมาก่อน และดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนบางอย่าง… คำเตือนของบิดาทำให้เธอรู้สึกหนาวสะท้าน… เขาหมายถึงอะไรกันแน่? และความสัมพันธ์ระหว่างบิดาของเธอกับภาคิน… มันลึกซึ้งกว่าที่คิดไว้หรือไม่? พายุแห่งคำถามถาโถมเข้ามาอีกครั้ง… และเธอก็รู้ว่า… การเดินทางครั้งนี้… จะไม่ง่ายอย่างที่คิด…”