นนท์รู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายได้ยาก ทั้งความโล่งใจ ความซาบซึ้ง และความภาคภูมิใจที่เอ่อล้นจนยากจะเก็บกลั้น เขาเงยหน้ามองคุณธนาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกขอบคุณ “ขอบคุณครับคุณธนา ขอบคุณจริงๆ ครับ” คุณธนายิ้มรับ “ไม่เป็นไรเลยนนท์ ผมดีใจที่ได้เห็นความสำเร็จของคุณ แม่ของคุณคงจะภูมิใจในตัวคุณมากแน่ๆ” คำพูดของคุณธนาทำให้ภาพของแม่ชัดเจนขึ้นมาในหัว นนท์หลับตาลงช้าๆ พยายามกลั้นน้ำตา “ผมอยากให้แม่ได้อยู่ตรงนี้ รับรู้เรื่องนี้ด้วยตัวเองจังเลยครับ” “ผมเชื่อว่าแม่ของคุณรับรู้ได้อยู่แล้วค่ะ” คุณธนาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “และถ้ามีโอกาส ผมอยากจะขออนุญาตติดต่อคุณแม่ของคุณนะคะ อยากจะเรียนเชิญท่านมาร่วมแสดงความยินดีกับคุณในวันตัดสินผลโครงการนี้” นนท์ตาเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น “จริงเหรอครับคุณธนา! ผม… ผมจะดีใจมากเลยครับ” “แน่นอนค่ะ” คุณธนาตอบ “ผมอยากให้คุณแม่ของคุณได้เห็นว่า ลูกชายของท่านได้ทำตามความฝันของตัวเองสำเร็จแล้ว” ทั้งสองนั่งคุยกันต่ออีกพักใหญ่ คุณธนาได้ให้คำแนะนำเพิ่มเติมเกี่ยวกับขั้นตอนต่อไปของโครงการ รวมถึงการเตรียมตัวสำหรับการนำเสนอต่อคณะกรรมการบริหาร ซึ่งเป็นด่านสุดท้ายที่จะตัดสินว่าแบบร่างของใครจะได้รับอนุมัติให้ดำเนินการก่อสร้าง “คุณต้องเตรียมตัวให้พร้อมที่สุดนะนนท์” คุณธนาเน้นย้ำ “ครั้งนี้เป็นการตัดสินใจครั้งใหญ่ของบริษัท การนำเสนอของคุณต้องชัดเจน น่าเชื่อถือ และแสดงให้เห็นถึงศักยภาพของคุณอย่างเต็มที่” “ผมเข้าใจครับคุณธนา ผมจะเตรียมตัวให้ดีที่สุดครับ” นนท์ตอบรับด้วยความมุ่งมั่น เมื่อออกจากห้องทำงานของคุณธนา นนท์ก็รู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก การที่ความลับเรื่องครอบครัวของเขาถูกเปิดเผยในลักษณะนี้ กลับไม่ได้ทำให้เขารู้สึกอึดอัด แต่กลับทำให้เขารู้สึกสบายใจและมีความสุขอย่างประหลาด การที่ผู้ใหญ่ที่เคารพอย่างคุณธนาเข้าใจและเห็นคุณค่าในตัวเขามาโดยตลอด เป็นเหมือนพลังบวกอันมหาศาล นนท์เดินกลับมาที่โต๊ะทำงานของเขาด้วยความรู้สึกที่แตกต่างจากเช้าวันนี้อย่างสิ้นเชิง ความประหม่าและความกังวลได้จางหายไป เหลือไว้แต่ความมั่นใจและความหวังที่เปี่ยมล้น เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดเข้าไปในรายชื่อติดต่อ และมองหาเบอร์โทรศัพท์ของแม่ “สวัสดีครับแม่” เสียงนนท์สั่นเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงแม่รับโทรศัพท์ “ว่าไงลูกนนท์ แม่คิดว่าวันนี้จะโทรหาลูกพอดีเลยนะ” เสียงของแม่เต็มไปด้วยความสดใส “แม่ครับ… คือผมมีเรื่องอยากจะบอกแม่ครับ” นนท์สูดหายใจลึก “วันนี้… วันนี้ผมได้นำเสนอไอเดียปรับปรุงแบบร่างโครงการที่ผมทำไว้ครับ” “จริงเหรอ! แล้วเป็นยังไงบ้างลูก” เสียงแม่ตื่นเต้นตามไปด้วย “ไอเดียของผม… ได้รับการตอบรับที่ดีมากเลยครับคุณธนา ท่านบอกว่าจะพิจารณาอนุมัติให้นำไปใช้จริงครับ” นนท์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตื้นตัน “แล้ว… แล้วคุณธนาเขาก็รู้เรื่องของแม่ด้วยครับ” “คุณธนา… เขารู้เรื่องแม่เหรอ” เสียงแม่แผ่วลงเล็กน้อย “ครับแม่ เขาบอกว่าแม่เคยทำงานที่นั่นเมื่อหลายปีก่อน และเขาจำแม่ได้ครับ” นนท์อธิบาย “เขาบอกว่าแม่เป็นคนขยัน ซื่อสัตย์ และรักลูกมาก เขาชื่นชมที่แม่พยายามทุกอย่างเพื่อให้ผมได้เรียนในสิ่งที่ฝัน” น้ำเสียงของแม่เริ่มสั่นเครือ “ลูก… ลูกรู้แล้วเหรอ… ว่าแม่… แม่เคยทำงานหนักเพื่อลูกแค่ไหน” “ผมรู้ครับแม่” นนท์ตอบเสียงดังฟังชัด “และผมอยากจะบอกแม่ว่า… ลูกภูมิใจในตัวแม่ที่สุดในโลกนี้ครับ” ปลายสายเงียบไปพักหนึ่ง นนท์ได้ยินเสียงสะอื้นเบาๆ ของแม่ “แม่… แม่ไม่เคยเสียใจเลยนะลูกที่ต้องทำงานหนัก” แม่พูดเสียงสั่น “แค่เห็นลูกมีความสุข ได้ทำในสิ่งที่ฝัน แม่ก็มีความสุขแล้ว” “ขอบคุณครับแม่” นนท์หลับตาลงอีกครั้ง ภาพของแม่ที่ทำงานหนักตั้งแต่เช้าจรดค่ำเพื่อส่งเสียให้เขาได้เรียนหนังสือ ผุดขึ้นมาไม่หยุดหย่อน “ผมจะทำให้ดีที่สุดครับ เพื่อแม่ครับ” “แม่เชื่อในตัวลูกนะลูก” แม่กล่าว “แม่รอฟังข่าวดีนะ” หลังจากวางสายจากแม่ นนท์ก็รู้สึกว่าตัวเองแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า เขารู้สึกถึงพลังที่หล่อเลี้ยงจากความรักและความเสียสละของแม่ เป็นพลังที่จะขับเคลื่อนให้เขาไปถึงฝันให้ได้ เย็นวันนั้น นนท์ไม่ได้รีบร้อนกลับบ้านเหมือนทุกวัน เขานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน พิจารณาแบบร่างและข้อมูลต่างๆ อีกครั้ง เขาต้องการเตรียมตัวเองให้พร้อมที่สุดสำหรับการนำเสนอครั้งสุดท้าย การได้เห็นไอเดียของตัวเองได้รับการยอมรับ และการที่ความลับอันแสนอบอุ่นของครอบครัวถูกเปิดเผยในแบบที่ไม่คาดฝัน ทำให้เขารู้สึกว่าทุกอย่างกำลังดำเนินไปในทิศทางที่ถูกต้อง เขาเหลือบมองนาฬิกา เห็นว่าใกล้ถึงเวลาเลิกงานแล้ว นนท์ตัดสินใจเดินไปที่ห้องทำงานของคุณธนาอีกครั้ง “คุณธนาครับ ผมขออนุญาตเข้าไปพบสักครู่ครับ” “เข้ามาเลยนนท์” เสียงของคุณธนาตอบรับ นนท์เดินเข้าไปในห้องทำงานของคุณธนาด้วยท่าทางที่มั่นคงกว่าเดิม “คุณธนาครับ ผมอยากจะขอขอบคุณอีกครั้งสำหรับโอกาสในวันนี้ครับ และ… ผมอยากจะขออนุญาตติดต่อคุณแม่ของผมครับ” คุณธนายิ้มกว้าง “ได้เลยนนท์ คุณอยากจะให้ผมช่วยอะไร บอกได้เลยนะ” “ผมอยากจะเรียนเชิญคุณแม่ของผมมาร่วมงานในวันนำเสนอครั้งสุดท้ายครับ” นนท์กล่าว “ผมอยากให้ท่านได้มาเห็นความสำเร็จของผมด้วยตาของท่านเองครับ” “เป็นความคิดที่ดีมากเลยนนท์” คุณธนาเห็นด้วย “ผมจะประสานงานเรื่องสถานที่และเวลาให้คุณเอง แจ้งคุณแม่ของคุณมาได้เลย” นนท์รู้สึกถึงความสุขที่เต็มเปี่ยมในหัวใจ เขาเชื่อมั่นว่าการเดินทางครั้งนี้กำลังจะนำพาเขาไปสู่จุดหมายที่เขาใฝ่ฝันมาตลอด