หลังจากเสร็จสิ้นการนำเสนอในห้องประชุมใหญ่ บรรยากาศในออฟฟิศสถาปนิกก็กลับมาสู่ความสงบ แต่เป็นความสงบที่แฝงไปด้วยความตึงเครียด ทุกคนต่างจับจ้องไปที่นนท์ และคุณธนา “เป็นไงบ้างนนท์” คุณธนาถามเมื่อทั้งสองเดินกลับมาที่โต๊ะทำงาน “ก็… ค่อนข้างกดดันครับคุณธนา” นนท์ตอบตามตรง “แต่ผมคิดว่าผมตอบคำถามได้ครบถ้วนทุกประเด็นนะครับ” “ดีแล้ว” คุณธนายิ้ม “ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไร นายได้ทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเต็มที่แล้ว” “ผมหวังว่าจะเป็นไปในทางที่ดีนะครับ” นนท์กล่าว “ผมได้ทุ่มเททุกอย่างลงไปในโครงการนี้จริงๆ” “พี่รู้” พี่อรเดินเข้ามาตบไหล่นนท์ “นายทำได้ดีมากเลยนะ” “ขอบคุณครับพี่อร” นนท์รู้สึกอบอุ่นใจเมื่อได้รับกำลังใจจากเพื่อนร่วมงาน ตลอดช่วงบ่ายวันศุกร์ และตลอดสุดสัปดาห์ นนท์ไม่สามารถหยุดคิดถึงผลการตัดสินได้ เขากลับบ้านไปหาแม่ แต่ก็ยังคงมีเรื่องนี้วนเวียนอยู่ในหัว “แม่ครับ ผมนำเสนอไปแล้วครับ” นนท์เล่าให้แม่ฟังอย่างกระตือรือร้น “กรรมการถามเยอะมากเลยครับ” “แล้วลูกตอบได้ดีไหม” แม่ถามอย่างเป็นห่วง “ผมพยายามตอบให้ดีที่สุดครับแม่” นนท์ตอบ “แต่ก็ยังไม่รู้ผลครับ ต้องรออีกอาทิตย์หน้า” “ไม่เป็นไรนะลูก” แม่กุมมือเขา “ไม่ว่าผลจะเป็นยังไง แม่ก็ภูมิใจในตัวลูกที่สุดแล้วนะ ลูกเก่งมากจริงๆ” คำพูดของแม่ทำให้นนท์รู้สึกดีขึ้น เขาพยายามทำใจให้สบาย และกลับไปเตรียมตัวสำหรับสัปดาห์ต่อไป เช้าวันจันทร์ นนท์มาถึงออฟฟิศด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความหวังและความกังวล เขาเดินไปที่โต๊ะทำงาน และเปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมา “สวัสดีตอนเช้าทุกคน” นนท์ทักทายทีมงานที่เข้ามาถึงแล้ว “ไงนนท์” พี่อรยิ้ม “วันนี้เป็นไงบ้าง” “ก็… เหมือนเดิมครับพี่” นนท์ตอบ “ยังคงลุ้นอยู่” ตลอดทั้งวัน นนท์พยายามทำงานประจำของเขาไปพร้อมๆ กับการรอคอยข่าวสาร เขามักจะแอบเหลือบมองไปที่คุณธนาเป็นระยะๆ หวังว่าจะได้เห็นสัญญาณอะไรบางอย่าง “คุณธนาครับ” นนท์เดินเข้าไปหาในช่วงบ่าย “มีข่าวคราวอะไรเพิ่มเติมไหมครับ” คุณธนาเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร “ยังเลยนนท์” เขาตอบ “ยังไม่มีการประชุมอย่างเป็นทางการ” “ผมเข้าใจครับ” นนท์ถอนหายใจเบาๆ วันอังคาร วันพุธ และวันพฤหัสบดี ก็ผ่านไปเช่นเดียวกัน นนท์เริ่มรู้สึกเหนื่อยล้ากับการรอคอย เขาพยายามหากิจกรรมทำเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ แต่ก็ดูเหมือนว่าความคิดทั้งหมดจะวนเวียนอยู่กับผลการตัดสิน จนกระทั่งบ่ายวันพฤหัสบดี ขณะที่นนท์กำลังนั่งตรวจแบบร่างเล็กๆ น้อยๆ อยู่ที่โต๊ะ เสียงของคุณธนาก็ดังขึ้นจากหน้าห้อง “นนท์” คุณธนาเรียก “เข้ามาในห้องทำงานผมหน่อย” หัวใจของนนท์เต้นแรงขึ้นอย่างกะทันหัน เขารีบเดินเข้าไปในห้องทำงานของคุณธนา คุณธนายืนอยู่ข้างหน้าต่าง มองออกไปด้านนอก บรรยากาศดูเคร่งเครียดกว่าปกติ “คุณธนาครับ” นนท์เอ่ยขึ้น “มีอะไรหรือเปล่าครับ” คุณธนาหันกลับมามองนนท์ เขามีรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า “มีข่าวดีจะมาบอก” คุณธนากล่าว “คณะกรรมการได้อนุมัติโครงการของเราแล้ว” นนท์ยืนนิ่งไปชั่วขณะ เขาไม่แน่ใจว่าได้ยินถูกต้องหรือไม่ “จริงเหรอครับคุณธนา” นนท์ถามเสียงสั่น “จริงสิ” คุณธนาตอบ “ฉันกำลังจะประกาศข่าวนี้ให้ทุกคนในออฟฟิศทราบ” นนท์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง ความดีใจถาโถมเข้ามาจนเขาแทบจะยืนไม่อยู่ “ขอบคุณมากครับคุณธนา” นนท์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตื้นตัน “ขอบคุณจริงๆ ครับ” “ยินดีด้วยนะนนท์” คุณธนายิ้มกว้าง “นายทำได้จริงๆ” คุณธนาเดินออกจากห้องทำงาน และเดินตรงไปยังบริเวณที่ทีมงานทุกคนนั่งทำงานอยู่ “สวัสดีทุกคนครับ” คุณธนาประกาศเสียงดัง “ผมมีข่าวดีจะมาแจ้งให้ทราบ” ทุกคนเงยหน้าขึ้นมองคุณธนาด้วยความสงสัย “โครงการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์แห่งใหม่ของเรา ได้รับการอนุมัติอย่างเป็นทางการแล้วครับ” คุณธนาประกาศ เสียงโห่ร้องด้วยความดีใจดังขึ้นไปทั่วทั้งออฟฟิศ ทุกคนต่างปรบมือและแสดงความยินดีกับนนท์ นนท์ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น น้ำตาแห่งความสุขเอ่อคลอเบ้า เขาไม่เคยคิดฝันว่าวันหนึ่งจะได้มาถึงจุดนี้ “นนท์!” พี่อรวิ่งเข้ามาสวมกอดเขา “ฉันบอกแล้วไงว่านายทำได้!” “ขอบคุณมากครับพี่อร” นนท์กล่าวขณะที่สวมกอดตอบ คุณธนาเดินเข้ามาตบบ่าของนนท์ “ต่อไปนี้คืองานที่หนักกว่าเดิมนะนนท์ เตรียมตัวให้พร้อม” “ผมพร้อมเสมอครับคุณธนา” นนท์ตอบด้วยรอยยิ้มที่สดใสที่สุด เขารู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเส้นทางสายใหม่ แต่เขาก็พร้อมที่จะก้าวต่อไป ด้วยความฝันที่กำลังจะกลายเป็นจริง