ข้อความปริศนาที่ถูกส่งมายังเจ้าหน้าที่ตำรวจ ทำให้บรรยากาศในห้องสอบสวนยิ่งทวีความตึงเครียดขึ้นไปอีก “ถึงเวลาที่คุณจะต้องรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว อัณชัญ… แล้วเจอกัน” คำพูดเหล่านั้นราวกับเสียงกระซิบจากปีศาจที่ตามหลอกหลอน อัณชัญจ้องมองใบหน้าของเจ้าหน้าที่ตำรวจด้วยความสับสนระคนหวาดกลัว ใครกันแน่ที่ส่งข้อความนี้มา? แล้ว “แล้วเจอกัน” หมายความว่าอย่างไร? “นี่มันหมายความว่ายังไงครับ?” เจ้าหน้าที่ตำรวจถามอัณชัญ น้ำเสียงของเขาทั้งตกใจและไม่เชื่อ “ใครคือคนที่แจ้งความ?” อัณชัญส่ายหน้า “หนูไม่รู้ค่ะ หนูไม่รู้เลยว่าใครเป็นคนแจ้ง… หรือใครเป็นคนส่งข้อความนี้มา” นภาที่นั่งอยู่ข้างๆ รีบกอดแขนของอัณชัญไว้แน่น “เราต้องออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ค่ะ!” พินิจมองไปที่ประตูห้องสอบสวนด้วยความระแวง “ผมว่า… พวกนั้นคงไม่ยอมปล่อยเราไปง่ายๆ หรอกครับ” ทันใดนั้น เจ้าหน้าที่ตำรวจนายหนึ่งก็เดินเข้ามาในห้อง “ผู้กองครับ… เราพบอะไรบางอย่างที่ห้องเก็บของ… เป็นรูปถ่ายใบหนึ่ง… ดูเหมือนจะเป็นรูปคุณอัณชัญ… ตั้งแต่เด็ก” อัณชัญหน้าซีดเผือด “รูปหนู… ตั้งแต่เด็ก?” “ใช่ครับ” เจ้าหน้าที่ตำรวจกล่าว “และ… มีข้อความเขียนไว้ด้านหลังรูป…” “ข้อความอะไรครับ?” เจ้าหน้าที่ตำรวจผู้สอบสวนถามอย่างเร่งรีบ “ข้อความนั้น… บอกว่า…” เจ้าหน้าที่ตำรวจอีกนายเงยหน้าขึ้นมามองอัณชัญด้วยสีหน้าแปลกใจ “บอกว่า… ‘ลูกรักของแม่… จงอย่าลืม… ตัวตนที่แท้จริงของเธอ…’” คำพูดนั้นราวกับจะสะกิดบางอย่างที่ถูกฝังลึกอยู่ในจิตใจของอัณชัญ เธอรู้สึกถึงภาพความทรงจำเลือนรางบางอย่างที่กำลังปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง เป็นภาพของมือเล็กๆ ที่กำลังวาดรูปบนกระดาษ ภาพของเสียงเพลงแสนเศร้าที่เคยได้ยิน “แม่… ของหนู…” อัณชัญพึมพำ น้ำตาเริ่มคลอเบ้า “นี่มันหมายความว่ายังไง?” เจ้าหน้าที่ตำรวจผู้สอบสวนถาม “ใครคือแม่ที่แท้จริงของคุณ?” “เธอ… คือแม่ที่ให้กำเนิดฉัน” อัณชัญตอบ “ส่วนคุณนภา… คือแม่เลี้ยงของฉัน” ความจริงที่ถูกเปิดเผยทำให้ทุกคนในห้องตกตะลึง เจ้าหน้าที่ตำรวจมองอัณชัญด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ราวกับกำลังมองเธอเป็นคนละคน “แล้ว… ทำไมคุณถึงไม่เคยบอกเรื่องนี้มาก่อน?” “เพราะ… หนูเองก็ไม่เคยรู้มาก่อนค่ะ” อัณชัญตอบ “จนกระทั่งวันนี้…” ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของพินิจก็ดังขึ้น เขาหยิบมันขึ้นมาดู ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นซีดเผือดอย่างรวดเร็ว “ใครโทรมา?” อัณชัญถาม “เป็น… หมายเลขที่ไม่คุ้นเคย…” พินิจตอบ “แต่… เสียงปลายสาย… มันคุ้นมาก…” พินิจกดรับสาย เขายืนเงียบไปครู่หนึ่ง ใบหน้าของเขาซีดเผือดขึ้นเรื่อยๆ “คุณ… คุณแน่ใจหรือครับ?” พินิจถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “ใครคือคนที่พูด?” เจ้าหน้าที่ตำรวจถาม พินิจเงยหน้าขึ้นมองเจ้าหน้าที่ตำรวจ น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม “ผม… ผมคิดว่า… คนที่โทรมา… คือ… ก้องภพ…” “ก้องภพ!” อัณชัญอุทาน “เขาเป็นอะไรไป?” “เขา… เขาบอกว่า…” พินิจพูดต่อด้วยเสียงที่ขาดหาย “เขาบอกว่า… เขาถูก… ลักพาตัวไป…” “ลักพาตัว!” เจ้าหน้าที่ตำรวจอุทาน “เขาบอกว่า… คนที่ลักพาตัวเขา… กำลังจะ… เปิดเผยความจริง… เกี่ยวกับ… รอยสัก… ผีเสื้อ… และ… เขา… ขอให้พวกเรา… ระวังตัว…” อัณชัญรู้สึกเหมือนเลือดในกายหยุดไหล ก้องภพถูกลักพาตัวไป! แล้วใครคือคนที่ลักพาตัวเขา? และอะไรคือความจริงที่เกี่ยวกับรอยสักผีเสื้อ? “แล้ว… เขาได้บอกอะไรอีกไหม?” อัณชัญถามด้วยเสียงที่สั่นเครือ “เขา… เขาบอกว่า… คนที่ลักพาตัวเขา… คือ… คนที่… อยู่เบื้องหลัง… เหตุการณ์ทั้งหมด… และ… เขากำลังจะ… ทำอะไรบางอย่าง… กับ… คุณ…” อัณชัญรู้สึกเหมือนลมหายใจถูกพรากไป เธอคือเป้าหมายของคนร้าย? “เขาพยายามจะบอกชื่อ… ของคนที่ลักพาตัวเขา… แต่… สัญญาณก็ขาดหายไป…” พินิจกล่าว ทันใดนั้น ประตูห้องสอบสวนก็ถูกเปิดออกอย่างแรง ชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าประตู ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งร้าย สายตาของเขาจ้องมองมาที่อัณชัญอย่างไม่ละสายตา “ในที่สุด… ก็เจอตัวจนได้…” ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา อัณชัญมองชายคนนั้นด้วยความตกใจ เธอไม่เคยเห็นเขามาก่อน แต่รู้สึกได้ถึงอันตรายที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา “คุณคือใคร?” เจ้าหน้าที่ตำรวจถาม “ฉัน… คือคนที่… กำลังตามหา… ความจริง…” ชายคนนั้นตอบ “คุณ… คุณคือคนที่ลักพาตัวก้องภพไปหรือเปล่า?” พินิจถาม ชายคนนั้นหัวเราะในลำคอ “ก้องภพ… เขาเป็นแค่หมากตัวหนึ่ง… ที่กำลังจะถูกกำจัด…” อัณชัญรู้สึกว่าหัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เธอคือเป้าหมายที่แท้จริง “คุณต้องการอะไรจากฉัน?” อัณชัญถาม “ฉันต้องการ… สิ่งที่แม่ของคุณ… ซ่อนไว้…” ชายคนนั้นตอบ “และ… ฉันจะเอาคืน… ทุกอย่างที่ฉันเสียไป…” เขาก้าวเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว เจ้าหน้าที่ตำรวจพยายามจะเข้าขัดขวาง แต่ชายคนนั้นกลับมีพละกำลังมหาศาล เขาผลักเจ้าหน้าที่ตำรวจออกไปอย่างง่ายดาย “ไม่มีใคร… มาขวางฉันได้…” อัณชัญมองไปที่ชายคนนั้นด้วยความหวาดกลัว เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะถูกดูดเข้าไปในโลกที่เต็มไปด้วยอันตราย “คุณ… คุณกำลังจะทำอะไร?” อัณชัญถาม ชายคนนั้นยิ้มมุมปาก “ฉันกำลังจะ… เปิดเผยความจริง… ที่ทุกคน… พยายามจะปิดบัง…” ทันใดนั้น เขาก็เอื้อมมือมาคว้าแขนของอัณชัญไว้แน่น “และ… คุณ… จะเป็นคนแรก… ที่ได้รู้…” อัณชัญกรีดร้อง เสียงของเธอถูกกลืนหายไปในเสียงหัวเราะอันน่าสะพรึงกลัวของชายปริศนา “คุณ… คือ… ลูกสาวของ…” แต่ก่อนที่เขาจะเอ่ยคำสุดท้ายจบ ชายคนนั้นก็ถูกกระแทกเข้าที่ศีรษะจากด้านหลัง เขาเซถอยหลังไปเพียงเล็กน้อย แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้เขาสะดุด และปล่อยมือจากอัณชัญ อัณชัญรีบถอยห่าง เธอหันไปมองคนที่เข้ามาช่วยเหลือเธอ… ปรากฏว่าเป็นพินิจ ผู้ซึ่งคว้าสิ่งของบางอย่างมาตีเข้าที่ศีรษะของชายปริศนา “ไปกันเถอะครับ! เราต้องรีบหนี!” พินิจตะโกน แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้ขยับตัว ชายปริศนาที่ถูกตีจนมึนงง ก็หันกลับมา ดวงตาของเขาลุกโชนไปด้วยความโกรธแค้น “แก… แก!” เขาตะโกนใส่พินิจ แล้วเขาก็หันมามองอัณชัญอีกครั้ง รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าของเขา บัดนี้เต็มไปด้วยความชั่วร้ายและคำสาปแช่ง “แก… จะไม่มีวันรู้ความจริง…!” ทันใดนั้น ประตูห้องสอบสวนก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง คราวนี้เป็นกลุ่มเจ้าหน้าที่ตำรวจที่บุกเข้ามา พร้อมกับปืนที่เล็งไปยังชายปริศนา “หยุด! วางอาวุธ!” แต่ชายปริศนาดูเหมือนจะไม่สนใจ เขาเพียงแค่หันมามองอัณชัญเป็นครั้งสุดท้าย ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น “แล้วเจอกัน… อัณชัญ!” แล้วเขาก็กระโดดออกจากหน้าต่างห้องสอบสวนอย่างรวดเร็ว… ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่า และคำถามที่ค้างคาในใจของอัณชัญ… อะไรคือความจริงที่เขาพยายามจะเปิดเผย? และใครคือคนที่แท้จริงของเธอ?