“เราจะแบ่งหนูกลุ่มนี้ออกเป็นหลายกลุ่มย่อย” รพีอธิบาย “กลุ่มหนึ่งจะได้รับสารประกอบตัวใหม่ของเรา… อีกกลุ่มหนึ่งจะได้รับสารประกอบหลักของเรา… และกลุ่มควบคุมจะได้รับยาหลอก” “เพื่อที่เราจะได้เปรียบเทียบผลได้อย่างชัดเจน” สายป่านเสริม “ถูกต้อง… และที่สำคัญ เราต้องวัดขนาดของเนื้องอกอย่างสม่ำเสมอ… ทุกสามวัน… เราจะบันทึกการเปลี่ยนแปลงอย่างละเอียด” รพีเน้นย้ำ การทดลองดำเนินไปอย่างเข้มข้น รพีและสายป่านใช้เวลาหลายชั่วโมงในห้องปฏิบัติการ ตรวจวัดขนาดเนื้องอกของหนูแต่ละตัวอย่างพิถีพิถัน ดวงตาของทั้งคู่จับจ้องไปที่ไม้บรรทัดเล็กๆ และตัวเลขที่ปรากฏขึ้นอย่างตั้งใจ ทุกการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นแม้เพียงเล็กน้อยก็ถูกบันทึกไว้ในสมุดบันทึกอย่างไม่ตกหล่น “พี่ว่า… ขนาดมันเริ่มลดลงแล้วนะ” สายป่านเอ่ยขึ้นมาหลังจากวัดผลเป็นครั้งที่สาม “เนื้องอกในกลุ่มที่ได้รับสารประกอบตัวใหม่… ดูเหมือนจะเล็กลงกว่ากลุ่มยาหลอกอย่างเห็นได้ชัด” รพีพยักหน้า ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความหวัง “จริงด้วย… แต่เรายังประมาทไม่ได้นะสายป่าน… ต้องรอจนครบกำหนดการทดลองทั้งหมดเสียก่อน… อย่าเพิ่งดีใจเกินไป” “แต่… สัญญาณมันดีมากๆ เลยนะคะพี่” สายป่านยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้ “ถ้าผลเป็นไปตามนี้จริง… มันจะยืนยันสมมติฐานของเราได้เลย” “นั่นแหละคือสิ่งที่เราคาดหวัง” รพีตอบ “การได้ผลลัพธ์ที่ชัดเจนในการทดลองนี้… จะเป็นใบเบิกทางสำคัญของเรา… ที่จะนำเสนอข้อมูลให้กับคณะกรรมการประเมินผลทุนวิจัยในรอบถัดไป” “แล้ว… ถ้าผลออกมาดีจริงๆ… เราจะทำอย่างไรต่อคะ?” สายป่านถาม “เราจะสรุปผลทั้งหมด… จัดทำรายงานฉบับสมบูรณ์… พร้อมกับข้อมูลสนับสนุนที่ได้จากการทดลองก่อนหน้านี้ทั้งหมด… เพื่อยื่นขอทุนวิจัยในระยะยาว… ทุนที่จะทำให้เราสามารถก้าวไปสู่การทดลองในมนุษย์ได้” รพีตอบ สายตาของเขามุ่งมั่น “การทดลองในมนุษย์… ฟังดูยิ่งใหญ่จังเลยค่ะ” สายป่านกล่าว “มันคือเป้าหมายสูงสุดของเราไงสายป่าน… การได้เห็นสารที่เราค้นพบ… สามารถช่วยเหลือผู้ป่วยได้จริงๆ… นั่นคือความภาคภูมิใจที่เราจะได้รับ” รพีกล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความตั้งใจ ตลอดช่วงเวลาของการทดลอง ทั้งสองคนทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างเต็มที่ พวกเขากินนอนแทบจะอยู่ที่ห้องปฏิบัติการ การพักผ่อนกลายเป็นสิ่งฟุ่มเฟือย ทุกความคิด ทุกการกระทำล้วนหมุนรอบการทดลองนี้ “วันนี้… เป็นวันสุดท้ายของการวัดผลแล้วนะ” รพีกล่าวขณะที่เขากำลังเตรียมอุปกรณ์วัดผล “ค่ะพี่… หวังว่าผลจะออกมาดีอย่างที่เราคาดหวังนะคะ” สายป่านตอบ “เราทำเต็มที่ที่สุดแล้ว… ที่เหลือก็อยู่ที่กลไกของธรรมชาติ… และความถูกต้องของข้อมูลที่เราได้มา” รพีตอบ เมื่อการวัดผลครั้งสุดท้ายเสร็จสิ้นลง… บรรยากาศในห้องปฏิบัติการก็เต็มไปด้วยความตึงเครียด ทั้งรพีและสายป่านต่างก็จับจ้องไปที่ตัวเลขสุดท้ายบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ประมวลผลข้อมูลทั้งหมด “นี่คือผลลัพธ์สุดท้าย…” รพีเอ่ยขึ้น เสียงของเขาแผ่วเบา “ขนาดของเนื้องอก… ลดลงไป… โดยเฉลี่ย… เกือบห้าสิบเปอร์เซ็นต์… ในกลุ่มที่ได้รับสารประกอบตัวใหม่ของเรา” สายป่านอ่านตัวเลขบนหน้าจอ ดวงตาเบิกกว้าง “ส่วนในกลุ่มที่ได้รับสารประกอบหลัก… ลดลงไปประมาณยี่สิบเปอร์เซ็นต์… และกลุ่มควบคุม… แทบไม่มีการเปลี่ยนแปลง” รพีสูดหายใจลึก เขาเงยหน้ามองสายป่าน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโล่งอกและปิติ “เป็นไปตามที่เราคาดหวัง… สายป่าน… มัน… มันยอดเยี่ยมมากจริงๆ” “หนู… หนูดีใจจนพูดไม่ออกเลยค่ะพี่” สายป่านกล่าว น้ำเสียงสั่นเครือ “นี่คือความสำเร็จครั้งสำคัญของเรา… เป็นข้อพิสูจน์ว่า… สิ่งที่เราทุ่มเทมาตลอด… มันไม่ได้สูญเปล่า” รพีกล่าว “ต่อไป… เราจะสรุปผลการทดลองนี้… เพื่อยื่นขอทุนในระยะยาวใช่ไหมคะ?” “ใช่… เราต้องทำอย่างรวดเร็วที่สุด… ก่อนที่ความหวังนี้จะจางหายไป… เราต้องรักษาโมเมนตัมนี้ไว้” รพีตอบ “แต่… พี่แน่ใจนะคะว่า… เราควรจะรีบยื่นขอทุนเลย… โดยที่ยังไม่ได้รอให้ผลการทดลองก่อนหน้านี้… ที่เกี่ยวกับความเป็นพิษ… และผลการทดลองในเซลล์… ได้รับการตีพิมพ์หรือได้รับการยอมรับในระดับสากลเสียก่อน?” สายป่านถามด้วยความกังวลเล็กน้อย “พี่เข้าใจข้อกังวลของสายป่านนะ… แต่ในโลกของการวิจัย… โอกาสไม่ได้รอใคร… การได้ผลลัพธ์ที่น่าทึ่งนี้… มันเป็นโอกาสทองของเรา… ที่จะนำเสนอต่อแหล่งทุน… เพื่อให้พวกเขาเห็นถึงศักยภาพของงานวิจัยเรา… การตีพิมพ์ผลงาน… มันต้องใช้เวลา… บางทีอาจจะอีกหลายเดือน… หรืออาจจะเป็นปี… ซึ่งนานเกินไปสำหรับสถานการณ์ทางการเงินของเราตอนนี้” รพีอธิบาย “แล้ว… ถ้าหาก… แหล่งทุนขอข้อมูลเพิ่มเติม… หรือต้องการหลักฐานที่ผ่านการตรวจสอบจากภายนอก… เราจะทำอย่างไรคะ?” “เราต้องเตรียมพร้อม… พี่เชื่อว่า… ข้อมูลที่เรามี… ทั้งจากการทดลองในเซลล์… การทดลองความเป็นพิษ… และผลลัพธ์จากการทดลองในสัตว์ครั้งนี้… มันแข็งแกร่งพอ… ที่จะทำให้พวกเขาเชื่อมั่นในศักยภาพของงานวิจัยของเรา… ที่สำคัญ… เราต้องนำเสนอข้อมูลทั้งหมดนี้… ด้วยความมั่นใจ… และแสดงให้เห็นถึงความมุ่งมั่นของเรา” รพีกล่าว “ค่ะพี่… หนูจะช่วยพี่เตรียมข้อมูลทั้งหมดให้สมบูรณ์ที่สุด” สายป่านตอบรับ “เราจะเน้นย้ำถึงผลการลดขนาดเนื้องอกที่ชัดเจน… และความเป็นพิษที่ต่ำ… สองประเด็นนี้คือจุดแข็งที่สุดของเรา… เราจะแสดงให้เห็นว่า… สารประกอบตัวใหม่นี้… มีศักยภาพที่จะเป็นยาต้านมะเร็งชนิดใหม่… ที่มีประสิทธิภาพสูง… และมีความปลอดภัย” รพีกล่าว “แล้ว… เราจะยื่นขอทุนจำนวนเท่าไหร่คะ?” “เราจะยื่นขอทุนสำหรับ… การทดลองทางคลินิกระยะที่หนึ่ง… ซึ่งเป็นการทดลองในมนุษย์กลุ่มเล็กๆ… เพื่อประเมินความปลอดภัย… และการตอบสนองเบื้องต้น… ซึ่งต้องใช้เงินทุนจำนวนมาก… เราจะคำนวณค่าใช้จ่ายทั้งหมดอย่างละเอียด… และยื่นขอตามจริง… แต่เราต้องเตรียมพร้อม… ว่าอาจจะต้องมีการต่อรอง… หรืออาจจะได้รับอนุมัติเพียงบางส่วน… เหมือนครั้งที่แล้ว” รพีกล่าว “หนูเข้าใจค่ะ… แต่ครั้งนี้… ผลลัพธ์ของเรามันชัดเจนมาก… หนูเชื่อว่า… เราน่าจะได้รับการสนับสนุนที่ดีกว่าเดิม” สายป่านกล่าวด้วยความหวัง “พี่ก็หวังเช่นนั้น… มา… เริ่มลงมือกันเลย… เวลาเป็นสิ่งมีค่าของเรามากที่สุดตอนนี้” รพีกล่าว ทั้งสองคนเริ่มทำงานอย่างเร่งรีบ รพีเริ่มร่างโครงสร้างของข้อเสนอโครงการวิจัยฉบับใหม่ ในขณะที่สายป่านรวบรวมข้อมูลทั้งหมดจากการทดลองในสัตว์ และจัดรูปแบบให้อ่านง่ายและเข้าใจได้ทันที พวกเขารู้ดีว่าการยื่นขอทุนครั้งนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งยวดต่ออนาคตของงานวิจัยนี้ และเป็นความหวังสุดท้ายที่จะทำให้ความฝันของพวกเขากลายเป็นความจริง