“คุณวิโรจน์ครับ ผมรพีนะครับ” เสียงรพีดังขึ้นอย่างนอบน้อม ขณะพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่นเล็กน้อย “ผมโทรมาตามที่คุณวิโรจน์ได้กรุณาสละเวลาพูดคุยกับผมเมื่อวานนี้ครับ” “อ้อ รพีเอง จำได้สิ” เสียงทุ้มของวิโรจน์ดังมาจากปลายสาย “เป็นยังไงบ้างล่ะ เรื่องงานวิจัยน่ะ เห็นว่ากำลังเจอปัญหาเรื่องทุนอยู่ใช่ไหม” “ครับ คุณวิโรจน์” รพีถอนหายใจเบาๆ “มันก็… เป็นอย่างที่เรียนให้ทราบครับ ตอนนี้เราขาดสภาพคล่องอย่างหนัก ถ้าไม่ได้เงินทุนสนับสนุนเพิ่มเติม การทดลองขั้นต่อไปคงต้องหยุดชะงัก” “ผมเข้าใจดี” วิโรจน์ตอบ “ผมก็เคยบอกไปแล้วว่าผมพอใจในแนวคิดและศักยภาพของงานวิจัยเธอ โดยเฉพาะการนำไปใช้ประโยชน์จริงในอนาคต มันน่าสนใจมาก” “ผมซาบซึ้งในความใจดีของคุณวิโรจน์จริงๆ ครับ” รพีกล่าวอย่างจริงใจ “หากคุณวิโรจน์สามารถให้การสนับสนุนเราได้ในตอนนี้ ผมเชื่อว่าเราจะสามารถผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปได้ และจะทำให้คุณวิโรจน์เห็นผลลัพธ์ที่น่าพอใจอย่างแน่นอน” “เอาล่ะๆ ไม่ต้องรีบร้อน” วิโรจน์หัวเราะเบาๆ “ผมจะช่วยดูให้ว่าพอจะจัดสรรเงินส่วนตัวมาให้เธอได้เท่าไหร่ แต่มันคงไม่ได้มากมายมหาศาลเหมือนกับทุนจากหน่วยงานใหญ่ๆ นะ เธอต้องเข้าใจตรงนี้ด้วย” “แค่คุณวิโรจน์ให้โอกาสผม ผมก็รู้สึกดีใจมากแล้วครับ” รพีรีบตอบ “ผมเข้าใจดีครับว่าเงินจำนวนนี้จะถูกนำไปใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุดเท่าที่จะเป็นไปได้” “ดีมาก” วิโรจน์กล่าว “งั้นเดี๋ยวผมจะให้เลขาสาวดำเนินการโอนเงินให้เธอภายในสัปดาห์นี้ จำนวน… เอาเป็นว่า… ประมาณห้าแสนบาทก่อนแล้วกัน พอสำหรับประคองสถานการณ์ไปได้ระยะหนึ่ง” “ห้าแสนบาท!” รพีอุทานด้วยความตกใจ ดีใจจนแทบพูดไม่ออก “ขอบคุณมากครับคุณวิโรจน์! มัน… มันมากกว่าที่ผมคาดหวังไว้เยอะเลยครับ” “อย่าเพิ่งดีใจไป” วิโรจน์ตัดบท “เงินจำนวนนี้มีเงื่อนไขนะ” “เงื่อนไข?” รพีขมวดคิ้ว “ใช่” วิโรจน์เน้นเสียง “เธอต้องส่งรายงานความคืบหน้าให้ผมทุกเดือน และที่สำคัญ… ถ้างานวิจัยนี้สำเร็จและสามารถนำไปต่อยอดเชิงพาณิชย์ได้… ผมขอมีส่วนร่วมในฐานะผู้ร่วมทุนรายแรก และขอส่วนแบ่งผลกำไรตามสัดส่วนการลงทุน… เธอโอเคไหม” รพีเงียบไปชั่วครู่ เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าวิโรจน์จะคาดหวังถึงขั้นนั้น แต่เมื่อพิจารณาถึงสถานการณ์ที่กำลังเผชิญ การปฏิเสธไม่ใช่ทางเลือกที่ดี “ผม… ผมเข้าใจครับคุณวิโรจน์ ผมยินดีครับ” “ดี” วิโรจน์กล่าวอย่างพอใจ “ฉันชอบความตรงไปตรงมาของเธอ งั้นคุยกันแค่นี้ก่อนนะ สายของฉันไม่ค่อยว่าง” “ขอบคุณมากครับคุณวิโรจน์” รพีกล่าวปิดท้ายก่อนวางสายลง เขากุมโทรศัพท์แน่น หัวใจเต้นแรงด้วยความรู้สึกที่ปนเปกันระหว่างความโล่งใจ ความหวัง และความกังวล การได้เงินทุนสนับสนุนก้อนแรกจากวิโรจน์ ถือเป็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์จริงๆ แต่มันก็มาพร้อมกับภาระและความกดดันที่มากขึ้น “สายป่าน! สายป่าน!” รพีตะโกนเรียกผู้ช่วยสาวเสียงดัง เขาเดินเร็วปรี่ไปยังห้องทดลองที่สายป่านกำลังง่วนอยู่กับการเตรียมตัวอย่างสารเคมี “มีอะไรคะพี่รพี?” สายป่านเงยหน้าขึ้นมามองด้วยความสงสัย “เราได้ทุนแล้ว!” รพีประกาศด้วยรอยยิ้มกว้าง “คุณวิโรจน์ตกลงจะให้เงินสนับสนุนเราห้าแสนบาท!” “จริงเหรอคะพี่! โห… ดีจังเลยค่ะ! ในที่สุด…” สายป่านดีใจจนแทบกระโดด “แล้ว… เงินจำนวนนี้… เราจะเอาไปใช้ทำอะไรก่อนคะ?” “เราจะใช้ส่วนหนึ่งไปกับการทดลองความเป็นพิษในสัตว์ที่ละเอียดขึ้นก่อน” รพีอธิบาย “แล้วก็ส่วนที่เหลือ… เราจะใช้เตรียมข้อมูลทั้งหมดให้พร้อมที่สุด เพื่อส่งตีพิมพ์ในวารสารระดับกลางที่เราเล็งไว้” “เยี่ยมเลยค่ะ!” สายป่านพยักหน้าเห็นด้วย “อย่างน้อย… การมีบทความตีพิมพ์… ก็จะช่วยเพิ่มน้ำหนักให้เรา… เวลาไปยื่นขอทุนก้อนใหญ่… สำหรับการทดลองในมนุษย์… ได้อีกเยอะเลย” “นั่นคือเป้าหมายของเรา” รพีกล่าว “แต่… มันก็มีข้อแลกเปลี่ยนนะ” “ข้อแลกเปลี่ยน?” สายป่านถาม “คุณวิโรจน์ขอเป็นผู้ร่วมทุนรายแรก… ถ้างานวิจัยเราสำเร็จ… และขอส่วนแบ่งผลกำไร… ถ้าเกิดการผลิตเชิงพาณิชย์” รพีอธิบาย สายป่านพยักหน้าช้าๆ “หนูเข้าใจค่ะ… มันก็สมเหตุสมผล… ในเมื่อเขาลงทุนให้เรา… ในช่วงที่เราลำบากที่สุด… แต่… หนูแค่… กลัวว่า… ถ้าเราต้องแบ่งผลกำไร… มันจะ… ส่งผลต่อ… ผลตอบแทน… ที่เราจะได้รับ… ในระยะยาว… หรือเปล่าคะ” “พี่ก็คิดถึงเรื่องนั้นเหมือนกัน” รพีถอนหายใจ “แต่วินาทีนี้… เราไม่มีทางเลือกอื่น… การได้เงินทุนมา… และได้ตีพิมพ์ผลงาน… คือสิ่งสำคัญที่สุด… ส่วนเรื่องผลตอบแทน… เราค่อยมาดูกันอีกที… เมื่อถึงเวลานั้น… เราต้องทำให้งานวิจัยของเรา… มีมูลค่ามากพอ… ที่จะต่อรองได้…” “หนูเข้าใจค่ะพี่… หนูจะพยายามอย่างเต็มที่… เพื่อให้งานของเรา… ประสบความสำเร็จ… และคุ้มค่า… กับความเชื่อมั่น… ที่คุณวิโรจน์… และทุกคน… มีให้เรา…” สายป่านกล่าวด้วยแววตาแน่วแน่ “ดีมาก… สายป่าน” รพียิ้มให้ “เราจะก้าวผ่านมันไปด้วยกัน…” วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว รพีและสายป่านทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับการทดลองใหม่ พวกเขาคัดเลือกสัตว์ทดลองเพิ่มขึ้น ดำเนินการทดลองความเป็นพิษอย่างเข้มงวดภายใต้กรอบเวลาที่จำกัด และบันทึกข้อมูลทุกอย่างอย่างละเอียด การทำงานภายใต้ความกดดันด้านเวลาและทรัพยากร ทำให้พวกเขาทั้งสองคนแทบจะไม่ได้พักผ่อน สายตาของรพีเริ่มมีรอยคล้ำจากการอดนอน แต่แววตาของเขายังคงฉายประกายแห่งความมุ่งมั่น “พี่ว่า… ผลลัพธ์ครั้งนี้… น่าจะดีกว่าครั้งก่อนๆ นะ” สายป่านกล่าวขณะที่เธอกำลังตรวจสอบผลการทดลองเบื้องต้น “การเพิ่มจำนวนสัตว์ทดลอง… และการควบคุมปัจจัยต่างๆ… ทำให้ข้อมูลของเรา… ดูน่าเชื่อถือมากขึ้นเยอะเลย” “พี่ก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น” รพีกล่าว “เราต้องทำให้ได้… เพื่อให้มีข้อมูลเพียงพอ… สำหรับการเขียนบทความ… และส่งให้คุณวิโรจน์ดู… ก่อนที่เขาจะเริ่ม… ถามถึงความคืบหน้า…” “แล้ว… ถ้าผลลัพธ์ออกมา… ไม่เป็นไปตามที่คาด… เราจะทำอย่างไรคะ?” สายป่านถามด้วยน้ำเสียงกังวล “เราต้องเตรียมใจไว้แล้ว” รพีตอบ “แต่พี่เชื่อว่า… ด้วยวิธีการที่เราปรับปรุง… และความรอบคอบที่เราใส่ใจ… ผลลัพธ์มันต้องดีขึ้น… พี่สัมผัสได้…” เขาเดินไปหยิบแก้วกาแฟที่เย็นชืดแล้วยกขึ้นดื่ม รสชาติขมปร่าของกาแฟไม่สามารถกลบความรู้สึกที่เหมือนกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายบางๆ ได้เลย ทุกการตัดสินใจ ทุกการทดลอง ทุกการคำนวณ ล้วนแบกรับความหวังของเขา และความหวังของวิโรจน์ที่เข้ามาช่วยในยามคับขัน