“พี่รพีคะ… หนูเห็นข่าว… เกี่ยวกับ ‘บริษัทไบโอเทค’… ที่ประกาศ… ความสำเร็จ… ในการวิจัย… เกี่ยวกับ… ‘ยาต้านมะเร็งชนิดใหม่’… เมื่อวานนี้เองค่ะ…” สายป่านเอ่ยขึ้น ขณะที่เธอกำลังเดินถือเอกสารเข้ามาในห้องทดลอง รพีหยุดมือที่กำลังจัดเรียงสารเคมี แล้วหันมามองหน้าผู้ช่วยสาว “อ๋อ… พี่เห็นข่าวแล้ว… เขาทำได้เร็วจริงๆ…” “เร็วมากเลยค่ะพี่… แบบว่า… แทบจะ… เกิดขึ้นพร้อมๆ กับ… เราเลย…” สายป่านกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แฝงความรู้สึกบางอย่าง “บางที… หนูแอบคิดว่า… ถ้าตอนนั้น… เรา… ไม่ได้เจอ… เหตุการณ์… นั้น… บางที… เราอาจจะ… ได้เป็นคนประกาศ… ข่าวดี… นั้น… แทน… ก็ได้นะคะ…” รพีถอนหายใจยาว เขาเข้าใจความรู้สึกของสายป่านดี “พี่ก็เคยคิด… ถึงเรื่องนั้นเหมือนกัน… แต่… อย่างที่เรารู้กัน… มันเกิดขึ้นไปแล้ว… เราย้อนเวลากลับไป… แก้ไขอะไร… ไม่ได้…” “ใช่ค่ะ…” สายป่านพยักหน้า แต่แววตาของเธอยังคงฉายแววครุ่นคิด “แต่… หนูอดสงสัยไม่ได้จริงๆ… ว่า… ‘สารตั้งต้น’… ที่เขาใช้… มัน… เหมือนกับ… ของเรา… หรือเปล่า…” “นั่นสิ…” รพีเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ทำงานของเขา “ตอนแรกที่พี่เห็นข่าว… พี่ก็คิดเหมือนเธอเลย… แต่พอได้อ่านรายละเอียด… ของสารที่เขาใช้… มัน… ไม่เหมือนกัน… ทีเดียว…” “ไม่เหมือนกัน… เลยเหรอคะ?” สายป่านเดินเข้ามาใกล้ “แล้ว… ผลลัพธ์… ที่เขาได้… มัน… ใกล้เคียง… กับ… ของเรา… ไหม?” “ผลลัพธ์… ของเขา… ดู… ค่อนข้าง… น่าประทับใจ… นะ” รพีกล่าว “แต่… อย่างที่พี่บอก… กลไกการทำงาน… และ… โครงสร้าง… ของสาร… มัน… แตกต่าง… กัน… พอสมควร…” “แล้ว… ‘อาจารย์สมชาย’… ล่ะคะพี่?… ท่าน… เป็นยังไงบ้าง?… หนูไม่ได้… เจอท่าน… นานมากแล้ว…” สายป่านถาม รพีเงียบไปชั่วขณะ เขาเหลือบมองไปที่รูปถ่ายเก่าๆ บนโต๊ะทำงาน รูปของเขากับอาจารย์สมชายที่เคยให้ความช่วยเหลือเขาในอดีต “พี่… ก็ไม่ค่อยได้ข่าวคราว… ท่านเหมือนกัน… ตั้งแต่… เรื่อง… นั้น… มันเกิดขึ้น…” “เรื่อง… ‘ข้อมูลรั่วไหล’… ใช่ไหมคะ?” สายป่านเอ่ยถามอย่างแผ่วเบา “ใช่…” รพีพยักหน้า “พี่เชื่อว่า… ท่านไม่ได้… ตั้งใจ… แต่… มันก็… เกิดขึ้นแล้ว… และ… มันส่งผลกระทบ… กับงานวิจัย… ของเรา… อย่างมาก…” “ตอนนั้น… หนูตกใจมากเลยค่ะ… หนูไม่คิดว่า… จะมีใคร… มาทำแบบนี้… กับ… งานของเรา…” สายป่านกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ยังคงมีความรู้สึกผิดหวังปะปนอยู่ “ถ้าวันนั้น… หนู… ระมัดระวัง… มากกว่านี้… บางที… ข้อมูล… ของเรา… อาจจะ… ไม่ได้… รั่วไหล… ออกไป… ก็ได้…” “อย่าโทษตัวเองเลย… สายป่าน…” รพีพูดปลอบ “มันเป็นเรื่อง… ที่เรา… ควบคุมไม่ได้… ในตอนนั้น… ไม่มีใคร… อยากให้… เกิดเรื่องแบบนั้น… ขึ้น…” “แต่… มันก็… ทำให้… เรา… เกือบจะ… สูญเสีย… ทุกอย่าง… ไปเลยนะคะพี่…” สายป่านกล่าว “ถ้า… คุณวิโรจน์… ไม่เข้ามา… ช่วย… ในตอนนั้น… หนู… ไม่รู้ว่า… เราจะ… มีวันนี้… หรือเปล่า…” “ใช่…” รพีพยักหน้าเห็นด้วย “คุณวิโรจน์… คือ… แสงสว่าง… ของเรา… ในตอนที่… เรา… มืดมนที่สุด… พี่… จะไม่มีวัน… ลืม… บุญคุณ… ของท่าน…” “หนูเองก็เหมือนกันค่ะพี่…” สายป่านกล่าว “การที่… เรา… สามารถ… ก้าวผ่าน… อุปสรรค… มาได้… จนถึง… วันนี้… มัน… ไม่ใช่เรื่อง… ง่ายเลย…” “มันไม่ง่าย… เลยจริงๆ…” รพีเห็นด้วย “มันต้องแลกมา… ด้วย… ความเจ็บปวด… ความเหนื่อยล้า… และ… การสูญเสีย… หลายอย่าง…” “แต่… อย่างน้อย… เราก็… ได้พิสูจน์… ว่า… ความตั้งใจ… และ… ความพยายาม… ของเรา… มัน… มีค่า…” สายป่านกล่าว “การที่… บทความของเรา… กำลังจะ… ได้ตีพิมพ์… มัน… คือ… เครื่องยืนยัน… ที่ดีที่สุด…” “ใช่… นี่เป็นเพียง… ก้าวแรก… ของเรา…” รพีกล่าว “ยังมี… อีกหลาย… สิ่ง… ที่เรา… ต้องทำ… ต่อไป…” “หนูพร้อมเสมอค่ะพี่…” สายป่านยิ้มให้ “ไม่ว่า… จะต้อง… เจอ… อะไร… อีก… หนู… จะสู้… ไปกับพี่…” รพีพยักหน้าให้กำลังใจเขาเอื้อมมือไปวางบนไหล่ของสายป่าน “เราจะสู้… ด้วยกัน… จนถึง… ที่สุด…” ทั้งสองมองหน้ากันด้วยความเข้าใจและความผูกพันที่แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น แม้เส้นทางที่ผ่านมาจะเต็มไปด้วยขวากหนาม และต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวด แต่ความสำเร็จที่กำลังจะมาถึง คือเครื่องพิสูจน์ว่าความพยายามและไม่ยอมแพ้ของพวกเขาไม่ใช่เรื่องที่ไร้ค่า และแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์แห่งชีวิตที่ต้องสู้ ก็กำลังส่องประกายชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ