“หนู… หนูคิดว่า… เรา… ไม่ควร… มองข้าม… เรื่องนี้… นะคะพี่… การที่… บริษัทไบโอเทค… นำเสนอ… สาร… ที่มี… กลไก… การทำงาน… คล้ายคลึง… กับ… ของเรา… แถม… ยังมี… อาจารย์สมชาย… ที่… เคย… เป็น… ที่ปรึกษา… ของเรา… เข้าไป… เกี่ยวข้อง… ด้วย… มัน… มี… ความ… น่าสงสัย… มากกว่า… ที่จะ… เป็น… แค่… เรื่อง… บังเอิญ… ค่ะ” สายป่านเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ยังคงเต็มไปด้วยความกังวล รพีพยักหน้าเห็นด้วย เขายังคงจ้องมองแท็บเล็ตในมืออย่างไม่วางตา “พี่ก็คิดเหมือนเธอ… แต่… เรา… จะ… รู้… ได้ยังไง… ว่า… จริงๆ… แล้ว… มัน… เกิดอะไร… ขึ้น?” “เรา… อาจจะ… ลอง… ตรวจสอบ… ข้อมูล… เพิ่มเติม… เกี่ยวกับ… ‘BMT-203’… ดู… ก็ได้ค่ะ… พี่… อาจจะมี… ข้อมูล… บางอย่าง… ที่… เรา… ยัง… ไม่… ทราบ… หรือ… เรา… อาจจะ… ลอง… ติดต่อ… กับ… นักวิจัย… ที่… นำเสนอ… งาน… นั้น… ดู… ก็ได้…” สายป่านเสนอแนวคิด “ติดต่อ… ไป… ที่… บริษัท… เลย… เหรอ?… มัน… อาจจะ… ไม่… เหมาะสม… นัก… นะ… สายป่าน… เรา… ยัง… ไม่… รู้… เลยว่า… เขา… ทำงาน… ใน… ทิศทาง… ไหน… หรือ… เขา… มี… เจตนา… อย่างไร… กัน… แน่…” รพีครุ่นคิด “แต่… ถ้า… เรา… ไม่… ทำอะไร… เลย… เรา… ก็… จะ… ไม่มี… วัน… รู้… ค่ะ… พี่… แล้ว… ถ้า… สมมติว่า… อาจารย์สมชาย… มี… ส่วน… เกี่ยวข้อง… จริงๆ… แล้ว… เขา… กำลัง… พยายาม… ที่จะ… แย่ง… ชิง… ผลงาน… ของเรา… ไป… ล่ะคะ?” สายป่านถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มมีความหนักแน่นขึ้น รพีเงียบไปครู่หนึ่ง เขาตระหนักดีว่าสิ่งที่สายป่านพูดนั้นมีเหตุผล เขาเองก็รู้สึกไม่สบายใจเช่นกันกับการที่ผลงานของตนเองอาจกำลังถูกลอกเลียนแบบ หรือถูกนำไปใช้ประโยชน์โดยไม่ได้รับอนุญาต “งั้น… เรา… มา… ลอง… วิธี… ที่… ปลอดภัย… กว่า… นั้น… ก่อน… ก็แล้วกัน…” รพีตัดสินใจ “พี่… จะ… ลอง… ติดต่อ… กับ… เพื่อน… ของพี่… ที่… ทำงาน… อยู่… ใน… บริษัท… ด้าน… เทคโนโลยี… ชีวภาพ… ดู… เขา… น่าจะ… พอ… มี… ข้อมูล… เกี่ยวกับ… ‘BMT-203’… หรือ… ทิศทาง… การวิจัย… ของ… บริษัท… ไบโอเทค… อยู่บ้าง…” “ดี… ค่ะ… พี่… แล้ว… ถ้า… เขา… มี… ข้อมูล… อะไร… ที่… เป็น… ประโยชน์… เรา… จะ… ได้… เอา… ไป… ใช้… ใน… การ… เตรียม… เอกสาร… เพิ่มเติม… สำหรับ… วารสาร… ด้วย…” สายป่านกล่าวเสริม “ใช่… นั่น… เป็น… ความคิด… ที่ดี…” รพีตอบ “แต่… ตอนนี้… เรา… ต้อง… ทำ… ใน… ส่วน… ของ… เรา… ให้… ดี… ที่สุด… ก่อน… พี่… คิดว่า… เรา… ควร… จะ… เริ่ม… ตรวจสอบ… โครงสร้าง… ของ… ‘BMT-203’… อย่าง… ละเอียด… อีก… ครั้ง…” “ค่ะ… พี่… หนู… ก็… คิด… อย่างนั้น… เหมือนกัน…” สายป่านหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาอีกครั้ง “หนู… มี… ไฟล์… ข้อมูล… เกี่ยวกับ… โครงสร้าง… โมเลกุล… ของ… ‘BMT-203’… ที่… ได้… มา… จาก… การนำเสนอ… ใน… ที่ประชุม… แล้ว… ค่ะ…” ทั้งสองคนเริ่มก้มลงมองหน้าจอแท็บเล็ต ภาพโครงสร้างโมเลกุลสามมิติของสาร ‘BMT-203’ ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ รพีและสายป่านเพ่งพิจารณาอย่างตั้งใจ รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ถูกสแกนด้วยสายตาอันเฉียบคม “โครงสร้าง… มัน… ดู… คล้ายคลึง… กับ… ของเรา… ใน… ส่วน… ของ… ‘แกนหลัก’… นะ…” รพีกล่าวพลางใช้นิ้วชี้ไปที่ส่วนหนึ่งของโมเลกุล “แต่… ‘หมู่ข้างเคียง’… มัน… แตกต่าง… กัน… อย่าง… ชัดเจน…” “ใช่ค่ะ… พี่… กลุ่ม… ‘อะตอม’… ที่… เกาะ… อยู่… กับ… แกนหลัก… มัน… มี… ความ… ซับซ้อน… และ… แตกต่าง… กัน… อยู่… พอสมควร…” สายป่านอธิบาย “หนู… ลอง… นึก… ภาพ… ว่า… ถ้า… เรา… เปลี่ยน… หมู่… ข้างเคียง… นี้… จะ… ส่งผล… ต่อ… การ… ออกฤทธิ์… ของ… สาร… อย่างไร… บ้าง…” “นั่น… คือ… จุด… สำคัญ… เลย…” รพีกล่าว “การ… เปลี่ยนแปลง… แค่… หมู่… ข้างเคียง… เล็กน้อย… สามารถ… ส่งผล… ต่อ… ประสิทธิภาพ… ความจำเพาะเจาะจง… หรือ… แม้กระทั่ง… ผลข้างเคียง… ของ… ยา… ได้… อย่าง… มหาศาล…” “เหมือน… กับ… ว่า… เขา… พยายาม… ที่จะ… สร้าง… สาร… ที่… มี… คุณสมบัติ… ใกล้เคียง… กับ… ของเรา… แต่… อาจจะ… หลีกเลี่ยง… การ… ละเมิด… สิทธิบัตร… ของ… เรา… หรือ… พยายาม… ที่จะ… ทำให้… มัน… ดู… เหมือน… เป็น… สิ่ง… ที่… แตกต่าง… จาก… ของเรา… อย่าง… สิ้นเชิง…” สายป่านคาดเดา “หรือ… เขา… อาจจะ… แค่… พัฒนา… ต่อ… ยอด… จาก… งาน… วิจัย… ของ… เรา… ก็… เป็น… ได้…” รพีกล่าว “แต่… คำถาม… ก็คือ… เขา… รู้… ได้ยังไง… ว่า… ‘แกนหลัก’… ของเรา… มัน… มี… ศักยภาพ… ใน… การ… ต่อต้าน… เซลล์… มะเร็ง… ขนาด… นี้?” “นั่น… เป็น… คำถาม… ที่… สำคัญ… ค่ะ… พี่…” สายป่านตอบ “ถ้า… เขา… ไม่ได้… มา… จาก… บริษัท… เรา… ไม่ได้… ทำงาน… กับ… เรา… แล้ว… เขา… รู้… ได้ยังไง…?” “อาจจะ… มา… จาก… การ… สังเกต… ผล… การทดลอง… ของ… เรา… ที่… เปิดเผย… ออกไป… ก่อนหน้า… นี้… หรือ… อาจจะมี… ใคร… บางคน… ที่… รู้… ความลับ… ของ… เรา… แล้ว… ไป… บอก… เขา…” รพีครุ่นคิด เขาเริ่มรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลของสถานการณ์นี้ “พี่… คิดว่า… เรา… ควร… จะ… เพิ่ม… รายละเอียด… เกี่ยวกับ… ‘โครงสร้าง’… ของ… สาร… ของเรา… ใน… บทความ… ที่… จะ… ส่ง… ให้… วารสาร… มากขึ้น… ไหมคะ?” สายป่านถาม “พี่… ก็… คิด… อย่างนั้น… เหมือนกัน…” รพีตอบ “เรา… ควร… จะ… อธิบาย… ให้… ชัดเจน… ที่สุด… ว่า… ‘แกนหลัก’… ของเรา… มัน… ทำงาน… อย่างไร… และ… ทำไม… มัน… ถึง… มี… ประสิทธิภาพ… สูง… แล้ว… ก็… อธิบาย… ว่า… ‘หมู่ข้างเคียง’… ที่… เรา… เลือก… ใช้… มัน… ช่วย… เสริม… ประสิทธิภาพ… นั้น… ได้… อย่างไร…” “แล้ว… เรา… จะ… อธิบาย… ถึง… ความ… สำคัญ… ของ… ‘การ… ปรับแต่ง… โครงสร้าง’… ใน… การ… ออกฤทธิ์… ของ… ยา… ด้วย… ก็… ได้… ค่ะ… พี่… เพื่อ… ที่… จะ… แสดง… ให้… เห็น… ว่า… งาน… ของเรา… มี… ความ… ละเอียด… และ… ความ… เข้าใจ… ใน… เชิง… ลึก… แค่ไหน…” สายป่านเสนอ “ดี… ดี… มาก…” รพีกล่าว “แล้ว… เรา… ก็… จะ… เตรียม… ข้อมูล… สำหรับ… การ… ทดลอง… ใน… สัตว์… เพิ่มเติม… ตาม… ที่… ผู้ทรงคุณวุฒิ… ท่าน… ที่สาม… แนะนำ… ด้วย… เพื่อ… ที่… เรา… จะ… ได้… มี… หลักฐาน… ที่… แน่นอน… มากขึ้น… ใน… การ… สนับสนุน… ผล… การวิจัย… ของเรา…” “ค่ะ… พี่… หนู… จะ… รวบรวม… ข้อมูล… และ… วางแผน… การทดลอง… อย่าง… เร่งด่วน… เลย… ค่ะ… แล้ว… หนู… ก็… จะ… ติดตาม… ความคืบหน้า… จาก… เพื่อน… ของ… พี่… ที่… ทำงาน… อยู่… ใน… บริษัท… ด้าน… เทคโนโลยี… ชีวภาพ… ด้วย… นะคะ…” สายป่านตอบด้วยความมุ่งมั่น รพีพยักหน้า เขารู้สึกได้ถึงพลังและความหวังที่กลับมาอีกครั้ง แม้ว่าสถานการณ์จะยังคงเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน แต่การได้ลงมือทำอย่างจริงจัง และการมีเป้าหมายที่ชัดเจน ก็เป็นสิ่งสำคัญที่จะช่วยนำพาพวกเขาไปสู่ปลายทางที่ต้องการ “ขอบใจ… นะ… สายป่าน… เธอ… ทำให้… พี่… รู้สึก… ดีขึ้น… เยอะ… เลย…” รพีกล่าวพลางยิ้มให้สายป่าน “ไม่เป็นไร… ค่ะ… พี่… เรา… คือ… ทีม… เดียวกัน… เรา… จะ… สู้… ไป… ด้วยกัน…” สายป่านตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยกำลังใจ ทั้งสองคนกลับมามีสมาธิกับงานตรงหน้าอีกครั้ง บรรยากาศในห้องทดลองกลับมาเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นและความมุ่งมั่น แม้ว่าจะมีเงาของความกังวลและความไม่แน่นอนลอยอยู่รอบๆ แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกอุปสรรคที่เข้ามา