วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วภายใต้ความกดดัน รพีและสายป่านต่างทุ่มเทเวลาให้กับการวิเคราะห์โครงสร้างโมเลกุลของ ‘BMT-203’ และเปรียบเทียบกับสารต้นแบบของตนเองอย่างละเอียด พวกเขารวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับการปรับแต่งโครงสร้างที่อาจส่งผลต่อคุณสมบัติทางเภสัชวิทยา โดยพยายามหาข้อเชื่อมโยงที่ชัดเจนกับงานวิจัยของตนเอง “พี่คะ… เพื่อนของพี่… เขา… ตอบอีเมลมาแล้วค่ะ” สายป่านเดินเข้ามาในห้องทำงานของรพีด้วยท่าทางที่ดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย เธอถือโทรศัพท์มือถือที่แสดงหน้าจออีเมล รพีเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร “จริงเหรอ?… แล้ว… เขา… บอกว่า… ยังไง… บ้าง?” “เขา… บอกว่า… ได้ยิน… ชื่อ… ‘BMT-203’… มาบ้าง… ค่ะ… จาก… ข่าวลือ… ในวงการ… เขา… บอกว่า… บริษัท… ไบโอเทค… กำลัง… พัฒนา… สาร… ใหม่… ที่… มี… ศักยภาพ… ใน… การ… รักษา… โรค… บางชนิด… แต่… รายละเอียด… ยัง… น้อย… มาก…” สายป่านรายงาน “ข่าวลือ… ในวงการ… เหรอ?” รพีพึมพำ “แสดงว่า… ข้อมูล… ที่… เขา… นำเสนอ… ใน… ที่ประชุม… มัน… อาจจะ… ไม่ใช่… แค่… การ… เปิดเผย… ข้อมูล… ทั่วไป… แล้ว… ก็… ได้…” “ใช่ค่ะ… แล้ว… เขายัง… บอก… อีกว่า… บริษัท… ไบโอเทค… มี… ความ… สัมพันธ์… ที่… ซับซ้อน… กับ… สถาบัน… วิจัย… บางแห่ง… ค่ะ… มี… การ… ร่วมทุน… และ… แลกเปลี่ยน… ข้อมูล… กัน… เป็น… ครั้งคราว…” สายป่านกล่าวต่อ “ความสัมพันธ์… ที่… ซับซ้อน… กับ… สถาบัน… วิจัย… บางแห่ง…” รพีทวนคำ “แล้ว… อาจารย์สมชาย… ล่ะ?… เขา… เกี่ยวข้อง… กับ… สถาบัน… เหล่านั้น… หรือเปล่า?” “หนู… ก็… กำลัง… จะ… ถาม… เขา… ต่อ… เลยค่ะ… พี่…” สายป่านพูดพลางพิมพ์ข้อความลงในโทรศัพท์ “แต่… เขา… บอกว่า… เขา… จะ… พยายาม… สอบถาม… ข้อมูล… เพิ่มเติม… ให้… เรา… จาก… แหล่งข่าว… ที่… เชื่อถือได้… ใน… วงการ… เขา… บอกว่า… เขา… รู้จัก… คน… ที่… ทำงาน… อยู่… ใน… ฝ่าย… วิจัย… และ… พัฒนา… ของ… บริษัท… ไบโอเทค… โดยตรง… ด้วย…” “โอ้… เยี่ยม… เลย…” รพีกล่าวด้วยความหวัง “ถ้า… เรา… ได้… ข้อมูล… จาก… คน… ใน… นั้น… จริงๆ… เรา… อาจจะ… ได้… รู้… ความจริง… ที่… ซ่อน… อยู่…” “ค่ะ… แล้ว… เขา… ยัง… ถาม… ถึง… ความคืบหน้า… ของ… งาน… ของเรา… ด้วย… ค่ะ… ว่า… บทความ… ของเรา… เป็น… ยังไง… บ้าง…” สายป่านยิ้ม “เรา… ควร… จะ… บอก… เขา… ตาม… ความเป็นจริง…” รพีกล่าว “บอก… เขา… ว่า… เรา… กำลัง… อยู่… ใน… ขั้นตอน… การ… ปรับปรุง… บทความ… ตาม… คำแนะนำ… ของ… ผู้ทรงคุณวุฒิ… และ… เรา… กำลัง… เตรียม… ข้อมูล… เพิ่มเติม… สำหรับ… การ… ทดลอง… ใน… สัตว์…” “แล้ว… เรา… ควร… จะ… บอก… เรื่อง… ‘BMT-203’… ด้วย… ไหมคะ… พี่?” สายป่านถาม “บอก… เถอะ…” รพีตัดสินใจ “บอก… เขา… ว่า… เรา… สังเกต… เห็น… ความ… คล้ายคลึง… บางอย่าง… และ… เรา… กำลัง… ต้องการ… ข้อมูล… เพิ่มเติม… เพื่อ… ความ… ชัดเจน… เขา… อาจจะ… ช่วย… เรา… ได้…” “ค่ะ…” สายป่านรีบตอบอีเมลให้รพีดู “หนู… เขียน… ไป… ประมาณ… ว่า… เรา… ชื่นชม… ผลงาน… ของ… บริษัท… ไบโอเทค… และ… เรา… ก็… ได้… สังเกต… เห็น… ความ… น่าสนใจ… ของ… ‘BMT-203’… แล้ว… ก็… ถาม… ถึง… ความเป็นไปได้… ที่… จะ… แลกเปลี่ยน… ข้อมูล… เกี่ยวกับ… การ… ปรับแต่ง… โครงสร้าง… โมเลกุล… ซึ่ง… อาจจะ… เป็น… ประโยชน์… ต่อ… การ… วิจัย… ของ… ทั้งสองฝ่าย…” “ดี… ดี… มาก…” รพีกล่าว “เรา… ต้อง… วางตัว… ให้… ดู… เป็น… นักวิจัย… ที่… ต้องการ… แลกเปลี่ยน… ความรู้… จริงๆ… ไม่ใช่… เป็น… คน… ที่… กำลัง… สงสัย… หรือ… กล่าวหา… ใคร…” “ค่ะ… แล้ว… ก็… มี… อีก… เรื่อง… หนึ่ง… ที่… น่า… สนใจ… ค่ะ… พี่…” สายป่านพูดพลางเลื่อนดูข้อมูลบนหน้าจอโทรศัพท์ “เพื่อน… ของ… พี่… เขา… บอกว่า… มี… การ… ร้องเรียน… เกี่ยวกับ… ‘บริษัท… ไบโอเทค’… จาก… นักวิจัย… อิสระ… บางคน… ค่ะ… เกี่ยวกับ… การ… ‘นำข้อมูล… การวิจัย… ไปใช้… โดย… ไม่ได้รับ… อนุญาต’…” “อะไร… นะ?” รพีอุทานด้วยความตกใจ “มี… การ… ร้องเรียน… ด้วย… เหรอ?” “ค่ะ… แต่… มัน… เป็น… แค่… ข่าวลือ… ที่… ยัง… ไม่… มี… การ… ยืนยัน… อย่าง… เป็น… ทางการ… ค่ะ… เพื่อน… ของ… พี่… เขา… บอกว่า… เขา… จะ… พยายาม… สืบ… เรื่องนี้… ให้… ด้วย…” สายป่านกล่าว “นี่… มัน… กำลัง… จะ… ยุ่ง… ยาก… ขึ้น… เรื่อยๆ… เลย… นะ…” รพีถอนหายใจ “ถ้า… ข่าวลือ… นั้น… เป็น… จริง… มัน… หมายความว่า… สิ่ง… ที่… เรา… กลัว… มัน… อาจจะ… กำลัง… เกิดขึ้น… จริงๆ…” “หนู… ก็… คิด… อย่างนั้น… ค่ะ… พี่…” สายป่านกล่าว “แต่… อย่างน้อย… ตอนนี้… เรา… ก็… มี… ทิศทาง… ที่… จะ… สืบหา… ความจริง… แล้ว… เรา… ก็… มี… เพื่อน… ที่… คอย… ช่วยเหลือ… เรา… อยู่…” “ใช่… เรา… ยัง… ไม่… ได้… อยู่… คนเดียว… แน่นอน…” รพีกล่าว “เรา… ต้อง… เข้มแข็ง… แล้ว… ก็… ทำ… ใน… สิ่ง… ที่… เรา… เชื่อ… ว่า… ถูกต้อง…” “ค่ะ… พี่… แล้ว… ถ้า… ได้… ผล… การทดลอง… ใน… สัตว์… ที่… ดี… เมื่อไหร่… เรา… ก็… จะ… ได้… มี… หลักฐาน… ที่… มั่นคง… ใน… การ… โต้แย้ง… ทุก… ข้อสงสัย… เลย…” สายป่านกล่าวอย่างมีความหวัง “ถูกต้อง… เรา… ต้อง… พิสูจน์… ให้… ได้… ว่า… งาน… ของเรา… มัน… มี… คุณค่า… และ… มัน… ควร… ได้รับ… การ… ยอมรับ…” รพีกล่าว “แล้ว… เรื่อง… ของ… ‘อาจารย์สมชาย’… ล่ะคะ… พี่?” สายป่านถามขึ้นอีกครั้ง รพีเงียบไปครู่หนึ่ง เขาจ้องมองไปยังรูปถ่ายของอาจารย์สมชายที่ตั้งอยู่บนโต๊ะทำงาน ใบหน้าของอาจารย์ที่เคยเป็นที่เคารพรัก บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความคลุมเครือ “พี่… ก็… ไม่… รู้… จริงๆ… สายป่าน…” รพีตอบเสียงแผ่ว “พี่… ไม่อยาก… จะ… เชื่อ… ว่า… อาจารย์… จะ… ทำ… แบบนั้น… กับ… เรา… แต่… จาก… สถานการณ์… ที่… เกิดขึ้น… มัน… ก็… เป็น… ไป… ได้…” “หนู… ก็… ไม่อยาก… จะ… เชื่อ… เหมือนกัน… ค่ะ… พี่… เพราะ… อาจารย์… เคย… ช่วยเหลือ… เรา… มา… ตลอด…” สายป่านกล่าว “บางที… เรา… อาจจะ… ต้อง… ให้… เวลา… เป็น… เครื่องพิสูจน์…” รพีกล่าว “แต่… ไม่ว่า… จะ… เกิดอะไร… ขึ้น… เรา… จะ… ต้อง… เดินหน้า… ต่อไป… เพื่อ… เป้าหมาย… ของเรา…” “ค่ะ… พี่… เรา… จะ… ทำ… ให้… เต็มที่… ที่สุด…” สายป่านตอบรับด้วยความมุ่งมั่น ทั้งสองคนกลับมาทำงานของตนเองอีกครั้ง แม้จะมีความหวังที่เริ่มก่อตัวขึ้น แต่เงาของความไม่แน่นอนและความสงสัยก็ยังคงติดตามพวกเขาไป ทุกการเคลื่อนไหว ทุกข้อมูลที่ได้รับมา ล้วนมีความหมาย และอาจเป็นกุญแจสำคัญที่จะไขความจริงที่ซ่อนอยู่