ข่าวลือเรื่องตะวันใช้สารกระตุ้นในการแข่งขันมวยสมัครเล่นแพร่สะพัดอย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่งในโลกออนไลน์ มันเหมือนกับพายุลูกใหญ่ที่โหมกระหน่ำเข้าใส่ชีวิตของตะวันอย่างไม่ทันตั้งตัว เฟซบุ๊ก ทวิตเตอร์ อินสตาแกรม ทุกแพลตฟอร์มเต็มไปด้วยข้อความแสดงความเห็นที่หลากหลาย บ้างก็เชื่อ บ้างก็ไม่เชื่อ แต่ที่แน่ๆ คือชื่อเสียงของตะวันเริ่มสั่นคลอน "นี่มันบ้าไปแล้ว! ใครมันปล่อยข่าวแบบนี้!" บอยตะโกนลั่น เขาถือโทรศัพท์มือถือ ก้มหน้าก้มตาอ่านข้อความต่างๆ ด้วยความโมโห เสี่ยใหญ่เดินไปเดินมาในห้องทำงาน ใบหน้าเคร่งเครียดกว่าเดิม เขาเพิ่งได้รับรายงานเกี่ยวกับข่าวลือดังกล่าวจากลูกน้องคนสนิท "ใจเย็นๆ บอย" เสี่ยใหญ่พูด "เราต้องตั้งสติ" "จะให้ผมตั้งสติได้ยังไงครับเสี่ย!" บอยโต้กลับ "ข่าวนี้มันทำลายตะวันเสียหายมากนะ! ถ้าคนเชื่อเรื่องนี้ขึ้นมา ตะวันจะไม่มีทางได้ชกในเวทีใหญ่ๆ อีกเลย!" "ฉันรู้" เสี่ยใหญ่ตอบ "แต่เราก็พอจะเดาได้ว่าใครเป็นคนปล่อยข่าวนี้" "อภิชาติ!" ตะวันพูดเสียงดัง เขาเพิ่งจะกลับมาจากค่ายมวยหลังจากการซ้อมอันหนักหน่วง "ผมรู้แล้วว่าเขาต้องการอะไร! เขาต้องการให้ผมยอมแพ้! ยอมไปเข้าสังกัดของเขา!" "นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันกังวล" เสี่ยใหญ่พยักหน้า "อภิชาติมันใช้ทุกวิถีทางเพื่อให้ได้สิ่งที่มันต้องการ" "แต่เราจะทำยังไงครับเสี่ย" บอยถาม "เรื่องนี้มันเริ่มบานปลายแล้วนะ! มีนักข่าวติดต่อเข้ามาถามผมเต็มไปหมดเลย!" "เราต้องแก้ข่าว" เสี่ยใหญ่พูด "แต่ไม่ใช่ตอนนี้" "แล้วเมื่อไหร่ครับ" ตะวันถาม "รอให้สถานการณ์มันสงบลงก่อน" เสี่ยใหญ่ตอบ "ถ้าเราออกมาแก้ข่าวทันที มันจะยิ่งทำให้เรื่องมันใหญ่ขึ้น" "แต่เสี่ยครับ" ตะวันกังวล "ถ้าเราไม่ทำอะไรเลย คนก็จะยิ่งปักใจเชื่อว่าผมทำจริงๆ นะ" "ฉันเข้าใจ" เสี่ยใหญ่ถอนหายใจ "แต่เราต้องเล่นตามเกมของมันก่อน" "เล่นตามเกมเหรอครับ" ตะวันขมวดคิ้ว "ใช่" เสี่ยใหญ่ยืนยัน "อภิชาติมันต้องการให้แกเสียสมาธิ ต้องการให้แกกดดัน" "ผมจะไม่ยอมให้มันสำเร็จเด็ดขาด" ตะวันพูดเสียงแข็ง "ผมจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่า ผมไม่ได้ทำอะไรผิด" "ดีมาก" เสี่ยใหญ่ยิ้ม "นี่แหละคือสิ่งที่ฉันต้องการ" ในขณะเดียวกัน อภิชาติก็กำลังนั่งหัวเราะอย่างพอใจอยู่ในห้องทำงานหรูของเขา ศักดิ์นั่งอยู่ตรงข้าม มองเจ้านายด้วยความชื่นชม "เป็นไงครับเสี่ย แผนของเสี่ยได้ผลจริงๆ ด้วย" ศักดิ์กล่าว "ข่าวลือแพร่ไปเร็วกว่าที่คิดมาก" "แน่นอน" อภิชาติยิ้ม "แผนนี้มันสมบูรณ์แบบที่สุดแล้ว" "แล้วเสี่ยใหญ่ล่ะครับ" ศักดิ์ถาม "เขาติดต่อมาบ้างหรือยัง" "ยัง" อภิชาติส่ายหน้า "แต่ฉันมั่นใจว่า อีกไม่นาน เขาก็ต้องติดต่อมา" "แล้วเราจะทำยังไงกับพยานปลอมที่เราเตรียมไว้น่ะครับ" ศักดิ์ถาม "รอให้ถึงเวลาที่เหมาะสม" อภิชาติตอบ "เราจะส่งพวกเขาไปให้การปรักปรำตะวันอีกที" "แต่ถ้าตะวันมันแข็งข้อล่ะครับ" ศักดิ์ถาม "ถ้าเขาไม่ยอมแพ้" "เขาก็ต้องแพ้" อภิชาติหัวเราะ "ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม" "แล้วถ้าเสี่ยใหญ่พยายามช่วยตะวันล่ะครับ" ศักดิ์ยังคงถามต่อ "เสี่ยใหญ่มีธุรกิจที่ต้องพึ่งพาฉันอยู่" อภิชาติพูด "เขาไม่กล้าเสี่ยงหรอก" "ผมเชื่ออย่างนั้นครับเสี่ย" ศักดิ์พยักหน้า "จำไว้ ศักดิ์" อภิชาติพูด "ในวงการนี้ ไม่มีคำว่าเพื่อน ไม่มีคำว่ามิตรแท้ มีแต่ผลประโยชน์เท่านั้น" "ครับเสี่ย" ศักดิ์รับคำ เย็นวันนั้น ตะวันนั่งอยู่ริมทะเล สายตาจับจ้องไปยังคลื่นที่ซัดเข้าหาฝั่งอย่างไม่หยุดหย่อน เขากำลังใช้เวลาอยู่กับความคิดของตัวเอง "ตะวัน" เสียงนุ่มนวลดังขึ้น ตะวันหันไปมอง เห็นอรทัยยืนอยู่ข้างๆ เธอสวมชุดเรียบๆ แต่ดูดี เธอถือกล่องยามาด้วย "อรทัย! มาได้ไง" ตะวันถาม "ได้ข่าวเรื่องข่าวลือ" อรทัยตอบ "เป็นห่วงนะ" "ขอบคุณนะ" ตะวันพูด "ผมไม่รู้จะทำยังไงดี" "อย่าคิดมากนะ" อรทัยยื่นกล่องยาให้ "นี่เป็นยาแก้ปวดเมื่อย ลองเอาไปใช้ดูนะ" ตะวันรับกล่องยามา "ขอบคุณมากนะอรทัย" "ฉันรู้นะว่านายไม่ได้ทำ" อรทัยพูด "อย่าให้คำพูดคนอื่นมาทำลายความฝันของนาย" "ผมจะสู้" ตะวันยืนยัน "ผมจะไม่ยอมแพ้" "ดีแล้ว" อรทัยยิ้ม "ฉันจะเป็นกำลังใจให้นายเสมอ" ตะวันมองอรทัย เขารู้สึกอบอุ่นใจที่ยังมีคนเชื่อมั่นในตัวเขา "อรทัย" ตะวันพูด "คุณเคยเห็นหมูบ้างไหม" "หมู..." อรทัยนิ่งไปครู่หนึ่ง "ฉันเคยได้ยินข่าวว่าเขาไปอยู่ที่อื่นแล้ว" "เขาอยู่ที่ไหน" ตะวันถาม "ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน" อรทัยตอบ "แต่ฉันคิดว่า เขาคงจะไปจากที่นี่แล้ว" ตะวันรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เขายังคงอยากจะพูดคุยกับหมู ต้องการจะช่วยเขา "ถ้าคุณเจอเขาอีก ช่วยบอกเขาด้วยนะ ว่าผมอยากจะคุยกับเขา" ตะวันขอร้อง "ได้สิ" อรทัยพยักหน้า "ฉันจะบอกให้" ทั้งสองนั่งเงียบๆ มองดูพระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า แสงสีส้มทองสะท้อนลงบนผิวน้ำ สร้างบรรยากาศที่งดงาม แต่ในใจของตะวันกลับเต็มไปด้วยความกังวล "นี่เป็นแค่การเริ่มต้นนะ" ตะวันพึมพำกับตัวเอง "อภิชาติคงไม่หยุดแค่นี้แน่" เขาตัดสินใจแล้ว เขาจะต้องแข็งแกร่งกว่าเดิม เขาจะต้องไม่ยอมให้ใครมาทำลายความฝันของเขาได้