"พ่อจำเขาได้" พ่อขมวดคิ้ว สีหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความทรงจำที่อาจจะไม่อยากหวนนึกถึง "ราเชน…เขาเป็นคู่แข่งที่เก่งกาจมากคนหนึ่งในสมัยนั้น เขาเก่งเกินไป จนบางครั้งก็ทำให้คนอื่นรู้สึกกดดัน" เมษารู้สึกหัวใจเต้นแรง เธอเฝ้ารอคำพูดของพ่ออย่างใจจดใจจ่อ "แล้วเรื่องอุบัติเหตุวันนั้นล่ะคะพ่อ มันเกิดขึ้นได้อย่างไร" พ่อเงียบไปอีกครั้ง เขาหลับตาลงเหมือนกำลังรวบรวมสติ "วันนั้น…วันนั้นเป็นวันที่มีการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศ เราทั้งคู่กำลังสู้กันอย่างสูสี คลื่นในวันนั้นค่อนข้างใหญ่และแรงมาก" เขาถอนหายใจยาว "ราเชน…เขามีสไตล์การเล่นที่ดุดัน เขาชอบที่จะบุกเข้าใส่คู่ต่อสู้โดยไม่ยอมถอย" "แล้วเขาชนพ่อเหรอคะ" เมษาถามเสียงสั่นเครือ "ไม่ใช่การชนโดยตรง แต่…มันเป็นจังหวะที่อันตรายมาก" พ่อเล่าต่อ "ตอนนั้นฉันกำลังจะขึ้นไปบนคลื่นลูกใหญ่ แต่ราเชนก็อยู่ใกล้ๆ เขาตัดสินใจที่จะตัดหน้าฉันเข้าไป" "เขาตั้งใจทำอย่างนั้นเหรอคะ!" เมษาแทบจะตะโกนออกมา "ฉันไม่แน่ใจในตอนนั้น" พ่อกล่าว "มันเร็วมาก ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ฉันพยายามจะหลบ แต่ก็ไม่ทัน ฉันเสียหลักไปชนกับโขดหินใต้น้ำ" เมษาตัวสั่น เธอพยายามทำความเข้าใจสิ่งที่พ่อเล่า "แต่ทำไมพ่อถึงบอกว่าเป็นอุบัติเหตุคะ" "เพราะในตอนนั้น ฉันเองก็ผิดพลาดเหมือนกัน" พ่อพูดเสียงแผ่ว "ฉันประมาทไปหน่อยที่เข้าไปในจุดที่อันตรายเกินไป และฉันก็ยอมรับว่าราเชนเองก็มีสิทธิ์ที่จะใช้คลื่นลูกนั้นเหมือนกัน" "แต่พ่อเสียขาไปเพราะเรื่องนั้นนะคะ" น้ำตาของเมษาเริ่มคลอ "ใช่…มันเป็นราคาที่ต้องจ่าย" พ่อจับมือเมษามากุมไว้ "แต่ฉันก็ไม่อยากให้ลูกเติบโตมาพร้อมกับความแค้น เมษา พ่อไม่อยากให้ลูกเอาชีวิตไปผูกติดกับอดีตที่แก้ไขไม่ได้" "แต่หนูอยากรู้ความจริงค่ะพ่อ" เมษาพูดเสียงอ้อนวอน "หนูอยากรู้ว่ามันเป็นอุบัติเหตุจริงๆ หรือเปล่า" "พ่อเข้าใจความรู้สึกของลูกนะ" พ่อบีบมือเมษาเบาๆ "แต่สิ่งที่พ่อจำได้ในตอนนั้น คือความสับสนวุ่นวาย และความเจ็บปวด" "แล้วเรื่องที่พ่อบอกว่าราเชนมีส่วนผิดพลาดล่ะคะ" เมษาพยายามซักไซ้ "มันเป็นความผิดพลาดของเขาที่ทำให้ฉันเจ็บตัว" พ่อตอบ "แต่การจะบอกว่าเขาเจตนาหรือไม่นั้น…มันยากเกินกว่าที่พ่อจะตัดสินได้ในตอนนั้น" เมษาผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็เข้าใจในสิ่งที่พ่อพูด "แล้วพ่อเคยเจอกับราเชนอีกไหมคะหลังจากวันนั้น" "ไม่เคยเลย" พ่อส่ายหน้า "หลังจากเหตุการณ์นั้น เขาก็หายหน้าหายตาไปจากวงการไปพักใหญ่เหมือนกัน" "หายไปไหนคะ" เมษาถามต่อ "ไม่รู้สิ" พ่อตอบ "เหมือนกับว่าเขาก็ต้องการเวลาพักใจเหมือนกัน" เมษารู้สึกเหมือนได้ข้อมูลมาเพียงเศษเสี้ยวเดียว เธอต้องการมากกว่านี้ เธอต้องการความชัดเจน "พ่อคะ ถ้าหนูไปคุยกับราเชนเอง จะเป็นอะไรไหมคะ" เมษาถามอย่างมีความหวัง พ่อมองเมษาด้วยความกังวล "ลูกแน่ใจนะ" "หนูอยากจะเข้าใจทุกอย่างค่ะพ่อ" เมษาตอบอย่างหนักแน่น "หนูอยากจะรู้ว่าความจริงมันเป็นอย่างไรกันแน่" พ่อถอนหายใจยาว "ถ้าลูกตัดสินใจแล้ว พ่อก็ไม่ขัด" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง "แต่ลูกต้องระวังนะเมษา ราเชนเป็นคนที่มีอารมณ์รุนแรงพอสมควร" "หนูจะระวังค่ะพ่อ" เมษาให้สัญญากับตัวเองว่าเธอจะไขความกระจ่างนี้ให้ได้ หลังจากวันนั้น เมษาได้กลับไปปรึกษาเรื่องนี้กับพี่วินอีกครั้ง เธอเล่ารายละเอียดที่พ่อของเธอได้บอกเล่าให้ฟัง "พ่อของเมษาบอกว่าราเชนมีสไตล์การเล่นที่ดุดัน และอาจจะตัดหน้า" พี่วินพึมพำ "นั่นก็เข้าเค้ากับสิ่งที่เราสงสัยอยู่เหมือนกัน" "แต่พ่อก็บอกว่าเขาไม่แน่ใจว่าราเชนตั้งใจหรือเปล่าค่ะ" เมษาเสริม "แน่นอนว่ายากที่จะพิสูจน์ได้ในตอนนั้น" พี่วินกล่าว "แต่ถ้าเราสามารถหาหลักฐานเพิ่มเติมได้ มันอาจจะช่วยให้เรามองเห็นภาพรวมได้ชัดเจนขึ้น" "แล้วเราจะหาหลักฐานจากที่ไหนคะ" เมษาถาม "เราต้องลองสืบค้นประวัติของราเชนให้มากกว่านี้" พี่วินบอก "บางทีอาจจะมีใครเคยเห็นเหตุการณ์ หรือมีบันทึกอะไรบางอย่างที่ยังหลงเหลืออยู่" "หนูเคยเห็นเขาที่ชายหาดนะคะพี่วิน" เมษาพูดขึ้น "เขามาเก็บตัวที่นี่เหมือนกัน" "เยี่ยมเลย!" พี่วินตาเป็นประกาย "นี่อาจจะเป็นโอกาสของเราที่จะได้พูดคุยกับเขาโดยตรง" "แต่…หนูไม่แน่ใจว่าเขาจะยอมคุยกับหนูหรือเปล่าค่ะ" เมษาแสดงความกังวล "เราต้องลองดู" พี่วินกล่าว "ถ้าเขาเป็นนักกีฬาที่จริงจัง เขาก็น่าจะเข้าใจว่าเราต้องการอะไร" เมษาพยักหน้า เธอรู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาอีกครั้ง การได้รู้เรื่องราวจากปากพ่อ ทำให้เธอมีความหวังที่จะไขปริศนาที่ค้างคาใจมานาน "พรุ่งนี้…หนูจะลองไปหาเขาที่ชายหาดนะคะ" เมษาตัดสินใจ "ดีมาก" พี่วินยิ้มให้กำลังใจ "ถ้ามีอะไรให้ช่วย บอกฉันได้ตลอดนะ" เช้าวันต่อมา เมษาเดินไปยังชายหาดด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เธอเห็นร่างของราเชนกำลังยืนอยู่ริมน้ำ มองออกไปยังทะเลกว้าง ชุดโต้คลื่นของเขาสะอาดสะอ้าน และดูเหมือนเขาจะเพิ่งเล่นน้ำเสร็จ "คุณราเชนคะ" เมษาเรียกเสียงเบา ราเชนหันมามองเธอ แววตาของเขาฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย "เธอคือ…เมษา ใช่ไหม" "ใช่ค่ะ" เมษาตอบ "หนูอยากจะขอคุยกับคุณสักครู่ค่ะ" ราเชนเลิกคิ้ว "คุยเรื่องอะไร" "เกี่ยวกับ…อุบัติเหตุของคุณพ่อหนูค่ะ" เมษาพูดตรงไปตรงมา สีหน้าของราเชนเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาเงียบไปครู่หนึ่ง "ฉันไม่คิดว่าเรื่องนั้นจะเกี่ยวข้องกับเธอในตอนนี้" "มันเกี่ยวข้องค่ะ" เมษาพูดเสียงหนักแน่น "เพราะมันคือพ่อของหนู และหนูก็มีความสงสัยบางอย่าง" ราเชนถอนหายใจยาว "เอาสิ…เธออยากรู้อะไร" เมษาเล่าทุกอย่างที่เธอรู้จากพ่อของเธอ รวมถึงความกังวลของเธอว่าอาจจะมีเจตนาแอบแฝง ราเชนฟังอย่างเงียบๆ ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ราวกับกำลังประเมินสถานการณ์ "ฉันเข้าใจว่าเธอต้องการคำตอบ" ราเชนกล่าวหลังจากเมษาพูดจบ "แต่มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นนานแล้ว" "หนูรู้ค่ะ" เมษาตอบ "แต่สำหรับหนู มันยังเป็นเรื่องที่ใหม่มาก" "วันนั้น…มันเป็นวันที่วุ่นวายมาก" ราเชนเริ่มเล่า "ฉันกำลังพยายามจะทำท่าที่ยากที่สุดในชีวิต เพื่อให้ได้คะแนนจากกรรมการ" "แล้วพ่อหนูล่ะคะ" เมษาถาม "พ่อของเธอ…เขาเข้ามาในไลน์ของฉัน" ราเชนพูด "ฉันพยายามจะหลบแล้ว แต่คลื่นมันแรงมาก และฉันก็เสียการทรงตัวไปนิดหน่อย" "นิดหน่อยเหรอคะ!" เมษาทวนคำ "ใช่…นิดหน่อย" ราเชนตอบเสียงเรียบ "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เขาเจ็บ" "แต่ถ้าคุณไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ทำไมคุณถึงหายไปจากวงการไปพักใหญ่ล่ะคะ" เมษาถามอย่างตรงไปตรงมา ราเชนเงียบไปนาน "ฉัน…ฉันเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น" เขาพูดเสียงเบา "มันเป็นความผิดพลาดของฉันจริงๆ" "คุณเสียใจ…แค่นั้นเหรอคะ" เมษาถามต่อ "แล้วความจริงที่พ่อหนูเจ็บตัวสาหัสล่ะคะ" "ฉันรู้ว่ามันเป็นความผิดของฉัน" ราเชนกล่าว "แต่ในตอนนั้น ฉันก็ยังเด็ก และฉันก็ยังไม่เข้าใจถึงผลกระทบของการกระทำของฉัน" เมษารู้สึกว่าคำตอบของราเชนยังคงคลุมเครือ เธอต้องการความชัดเจนมากกว่านี้ "แต่พ่อหนูไม่เคยเห็นคุณเข้ามาอีกเลยหลังจากวันนั้น" "ฉัน…ฉันไม่มีหน้าจะไปเจอเขา" ราเชนกล่าว "และฉันก็ไม่อยากจะให้เรื่องนี้กลายเป็นประเด็นใหญ่โต" เมษาเริ่มสงสัยว่าราเชนอาจจะกำลังปกปิดอะไรบางอย่างอยู่ "ถ้าคุณไม่ได้ตั้งใจ แล้วทำไมคุณถึงไม่มาขอโทษพ่อหนูโดยตรงล่ะคะ" ราเชนสบตาเมษา "บางที…บางทีความจริงมันอาจจะซับซ้อนกว่าที่เธอคิดก็ได้" คำพูดของราเชนทำให้เมษารู้สึกสับสนยิ่งกว่าเดิม อะไรคือความจริงที่ซับซ้อนกว่าที่เธอคิด