พี่วินอธิบายถึงความสำคัญของการอ่านคลื่น การตัดสินใจ และการแสดงออกบนบอร์ดอย่างละเอียด เมษานั่งฟังอย่างตั้งใจ พยายามจดจำทุกคำพูดของพี่วิน ซึ่งเป็นนักโต้คลื่นที่มีประสบการณ์สูง “พี่วินครับ แล้วมีเคล็ดลับอะไรบ้างครับที่เมษาจะสามารถพัฒนาการอ่านคลื่นให้ดีขึ้นได้” เมษาถามด้วยความกระตือรือร้น “การอ่านคลื่นมันต้องอาศัยการสังเกตอย่างมากเลยเมษา” พี่วินตอบพร้อมกับชี้ไปยังทะเล “ลองดูนะ เวลามีคลื่นซัดเข้ามา มันจะมีลักษณะแตกต่างกันไป บางลูกก็สูงใหญ่ มีพลัง บางลูกก็สั้นและเรียบ เราต้องสังเกตว่าทิศทางลมเป็นยังไง ความลึกของน้ำใต้คลื่นเป็นแบบไหน แล้วก็ความโค้งของสันคลื่น มันจะบอกเราได้ว่าคลื่นลูกนั้นจะแตกตัวอย่างรุนแรง หรือจะค่อยๆ แผ่วลง” เมษามองตามที่พี่วินชี้ เธอพยายามเพ่งมองคลื่นที่ซัดเข้ามาทีละลูกอย่างตั้งใจ “มันดูยากจังเลยค่ะ” เมษากล่าวอย่างตรงไปตรงมา “รู้สึกว่าคลื่นทุกอย่างมันดูเหมือนกันไปหมด” พี่วินหัวเราะเบาๆ “ตอนแรกก็เป็นแบบนั้นทุกคนแหละ ไม่มีใครเกิดมาแล้วอ่านคลื่นได้ทันทีหรอกนะ มันต้องใช้เวลา ฝึกฝน และที่สำคัญคือต้องใจเย็นๆ อย่าเพิ่งท้อ” เขาหยิบกระดานโต้คลื่นของเขาขึ้นมา “เอาอย่างนี้ วันนี้เราจะลองฝึกกันนอกเหนือจากการเล่นตามปกติ” “หมายความว่ายังไงคะ?” เมษาถามพลางขมวดคิ้ว “วันนี้เราจะไม่เน้นการทำท่าหวือหวามากนัก” พี่วินอธิบาย “เราจะเน้นไปที่การพาตัวเองไปให้ถึงจุดที่เหมาะสมบนคลื่นก่อน แล้วก็ฝึกการควบคุมบอร์ดให้ลื่นไหลไปกับคลื่นให้ได้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้” “เน้นการควบคุมบอร์ดเหรอคะ?” เมษาทวนคำ “แล้วมันจะช่วยเรื่องการอ่านคลื่นได้ยังไงคะ?” “เมื่อเราสามารถควบคุมบอร์ดได้อย่างแม่นยำ เราจะรู้สึกถึงคลื่นได้ดีขึ้น” พี่วินบอก “เหมือนกับว่าบอร์ดมันคือส่วนหนึ่งของร่างกายเรา เราจะสัมผัสได้ถึงแรงปะทะของน้ำ การเปลี่ยนแปลงของความเร็ว การเอียงของคลื่นได้ละเอียดขึ้น มันจะทำให้เราตีความสิ่งที่คลื่นกำลังจะทำได้ดีขึ้น” เมษาพยักหน้า เธอรู้สึกว่าคำอธิบายของพี่วินมีเหตุผล “เข้าใจแล้วค่ะ” “เอาล่ะ ลองไปกันเลย” พี่วินกล่าว “วันนี้พี่จะคอยประกบข้างๆ ถ้ามีคลื่นไหนที่พี่คิดว่าเหมาะกับการฝึกของหนู พี่จะบอกให้หนูไป” เมษาพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น เธอหยิบกระดานโต้คลื่นของเธอ แล้วก้าวลงสู่ทะเล พร้อมกับพี่วิน ทั้งสองคนว่ายน้ำออกไปนอกแนวคลื่นที่แตกตัว เพื่อมองหาคลื่นที่เหมาะสม เมษาสังเกตเห็นว่าพี่วินมองทะเลด้วยสายตาที่นิ่งสงบ ราวกับกำลังรอคอยจังหวะสำคัญบางอย่าง “ลูกนั้นเป็นไงคะพี่วิน?” เมษาชี้ไปยังคลื่นลูกหนึ่งที่กำลังก่อตัวขึ้น “ดูเหมือนจะใหญ่ดีนะคะ” พี่วินมองตาม “ลูกนั้นเร็วเกินไป ไม่เหมาะกับการฝึกวันนี้ เราต้องหาคลื่นที่มันมีจังหวะให้เราได้ตั้งตัวได้ก่อน” หลังจากรออีกสักพัก พี่วินก็ชี้ไปที่คลื่นลูกหนึ่ง “ลูกนั้นแหละ! ไปเลยเมษา! ตั้งหลักให้ดี!” เมษารีบหันกระดานของเธอไปตามทิศทางที่พี่วินบอก เธอออกแรงพายอย่างเต็มที่ รู้สึกได้ถึงแรงดึงของคลื่นที่เริ่มเข้ามากระทบด้านหลัง เมษาพยายามทรงตัวบนบอร์ด เมื่อคลื่นพาเธอไปข้างหน้า เธอก็รีบยันตัวขึ้นอย่างที่ฝึกมา “ดีมาก!” พี่วินตะโกน “รักษาแนวให้ตรง! อย่าเพิ่งรีบเลี้ยว! ค่อยๆ รู้สึกถึงการเคลื่อนที่ของคลื่น!” เมษาพยายามทำตามที่พี่วินบอก เธอรู้สึกถึงความเร็วที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ บอร์ดของเธอไถลไปตามผิวน้ำอย่างราบรื่น เธอไม่ได้พยายามทำท่าอะไรหวือหวา เพียงแค่ทรงตัวและพยายามรักษาทิศทาง “รู้สึกเหมือนลอยอยู่บนหลังม้าน้ำเลยค่ะ” เมษาตะโกนกลับไปอย่างอารมณ์ดี “เยี่ยม! นั่นแหละคือความรู้สึกที่เราต้องการ!” พี่วินตอบ “ตอนนี้ลองรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงของความลาดชันของคลื่นดูสิ มันกำลังจะแตกแล้วนะ ลองลดความเร็วลงนิดหน่อยโดยการเอียงบอร์ดเข้าด้านใน” เมษาทำตาม เธอรู้สึกว่าคลื่นเริ่มแตกตัวเบื้องหน้า แต่ด้วยการควบคุมของเธอ บอร์ดของเธอก็ยังคงลอยอยู่บนผิวน้ำได้อย่างมั่นคง เธอค่อยๆ ลดความเร็วลงเล็กน้อยตามที่พี่วินแนะนำ จนกระทั่งคลื่นแตกตัวเสร็จสมบูรณ์ เธอก็ยังคงทรงตัวอยู่บนบอร์ดได้อย่างสวยงาม “ยอดเยี่ยมเมษา! เธอทำได้ดีมาก!” พี่วินยิ้มกว้าง “นี่แหละคือการควบคุมบอร์ดที่ดี” “หนูรู้สึกได้เลยค่ะ!” เมษาตอบอย่างตื่นเต้น “รู้สึกว่าบอร์ดมันเชื่อฟังเรามากขึ้นจริงๆ” วันนั้นทั้งวัน เมษาและพี่วินใช้เวลาอยู่กับการฝึกฝนแบบนี้ พวกเขาออกไปกลางทะเลหลายครั้ง เมษาได้ลองเล่นกับคลื่นหลากหลายรูปแบบ พี่วินคอยให้คำแนะนำอย่างใกล้ชิด บางครั้งเมษาก็พลาด ล้มลงไปในน้ำ แต่เธอก็ไม่เคยท้อแท้ พี่วินเองก็ไม่เคยตำหนิเขา เพียงแค่ยิ้มแล้วให้กำลังใจ “ไม่เป็นไรๆ ลุกขึ้นมาใหม่! ทุกครั้งที่ล้ม คือบทเรียน” เมื่อถึงช่วงเย็น ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้ม เมษารู้สึกเหนื่อยล้าไปทั้งตัว แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงความพึงพอใจอย่างบอกไม่ถูก “วันนี้หนูได้เรียนรู้อะไรเยอะมากเลยค่ะพี่วิน” เมษาพูดขณะที่กำลังเก็บอุปกรณ์ “ขอบคุณมากจริงๆ นะคะ” “ยินดีเสมอเมษา” พี่วินตอบ “จำไว้ว่าการฝึกฝนที่สม่ำเสมอ คือกุญแจสำคัญ” “หนูจะจำไว้ค่ะ” เมษาพยักหน้า “พรุ่งนี้หนูจะมาขอคำแนะนำอีกนะคะ” “ได้เลย! พร้อมเสมอ!” พี่วินตอบ ก่อนที่เมษาจะเดินจากไปพร้อมกับรอยยิ้มที่เปื้อนเหงื่อและความตั้งใจที่เต็มเปี่ยม