แม้ว่าผลการแข่งขันรอบคัดเลือกจะไม่เป็นไปตามที่เมษาคาดหวัง แต่บรรยากาศรอบตัวเธอกลับเต็มไปด้วยความเข้าใจและกำลังใจจากคนรอบข้าง เสียงปลอบโยนจากมารดา เสียงให้กำลังใจจากบิดา และคำแนะนำอันอบอุ่นจากพี่วิน ค่อยๆ ชะล้างความผิดหวังที่เกาะกินหัวใจของเธอออกไปทีละน้อย “เมษา ลูกไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดนะ” มารดาพูดขณะที่กำลังเก็บอุปกรณ์ของเธอ “แม่เห็นความทุ่มเทของหนูมาตลอดสามเดือนที่ผ่านมา หนูฝึกหนักมากจริงๆ” “ใช่แล้วลูก” บิดาเสริม “การได้มาแข่งขันระดับนี้ ถือเป็นประสบการณ์ที่ประเมินค่าไม่ได้แล้ว พ่อภูมิใจที่เห็นหนูมีความกล้าที่จะก้าวออกมาทำตามความฝัน” เมษามองหน้าพ่อแม่ น้ำตาคลอเบ้า “หนู… หนูแค่อยากทำให้แม่กับพ่อภูมิใจค่ะ” “และหนูก็ทำให้พวกเราภูมิใจแล้ว” มารดาตอบ “การที่หนูไม่ย่อท้อต่ออุปสรรค แสดงให้เห็นถึงจิตใจที่แข็งแกร่งของหนู มันมีค่ามากกว่าชัยชนะในการแข่งขันครั้งนี้เสียอีก” พี่วินเดินเข้ามาหาเมษา “อย่าเพิ่งท้อนะเมษา” เขาพูด “การแข่งขันครั้งนี้เป็นเพียงก้าวแรกเท่านั้น ยังมีอีกหลายสนามให้เธอได้พิสูจน์ตัวเอง” “แต่หนูรู้สึกว่าตัวเองยังไม่เก่งพอค่ะพี่วิน” เมษาเอ่ย “คลื่นลูกนั้น… หนูไม่น่าเลย” “มันไม่ใช่ความผิดของเธอเลยเมษา” พี่วินย้ำ “บางครั้งธรรมชาติก็เล่นตลกกับเรา แต่สิ่งที่สำคัญคือเราเรียนรู้อะไรจากมันต่างหาก” “แล้วหนูจะเรียนรู้อะไรจากมันได้บ้างคะ?” เมษาถาม “เรียนรู้ว่าแม้เราจะเตรียมตัวมาดีแค่ไหน ก็ยังมีปัจจัยภายนอกที่เราควบคุมไม่ได้” พี่วินอธิบาย “เรียนรู้ที่จะรับมือกับความผิดพลาด เรียนรู้ที่จะไม่ยอมแพ้ และที่สำคัญที่สุด คือเรียนรู้ที่จะลุกขึ้นยืนใหม่เสมอ” “แล้วเราจะกลับไปฝึกฝนกันต่อใช่ไหมคะ?” เมษาถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มมีความหวัง “แน่นอน” พี่วินตอบ “แต่คราวนี้ เราจะปรับแผนการฝึกนิดหน่อย เพื่อให้เธอพร้อมรับมือกับสถานการณ์ที่หลากหลายมากขึ้น” “เราจะกลับไปที่อ่าวน้ำใสใช่ไหมคะ?” เมษาถาม “เราจะกลับไปที่นั่น” พี่วินพยักหน้า “และเราจะกลับไปฝึกฝนอย่างเข้มข้นกว่าเดิม” ช่วงเวลาเย็นวันนั้น ครอบครัวของเมษาตัดสินใจไปทานอาหารทะเลริมหาดก่อนเดินทางกลับกรุงเทพฯ บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะ แม้จะผิดหวังจากการแข่งขัน แต่การได้ใช้เวลาร่วมกันกับคนที่รัก ก็เป็นสิ่งที่เติมเต็มหัวใจของเธอได้เป็นอย่างดี “เมษา” มารดาเอ่ยขึ้นขณะที่กำลังทานอาหาร “แม่ขอโทษนะ ที่เคยเป็นห่วงมากเกินไป จนอาจจะทำให้หนูรู้สึกอึดอัด” “ไม่เป็นไรค่ะแม่” เมษาตอบ “หนูเข้าใจค่ะว่าแม่เป็นห่วง” “แต่ตอนนี้ แม่เห็นแล้วว่าหนูมีความสุขกับสิ่งที่ทำจริงๆ” มารดาพูดต่อ “แม่ดีใจที่เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของหนู” “เมษาสัญญาค่ะแม่ ว่าจะตั้งใจเรียน และจะแบ่งเวลาให้กับการฝึกซ้อมให้ดีที่สุด” เมษาให้คำมั่น “แม่เชื่อใจหนู” มารดาตอบ “ขอแค่หนูมีความสุข และไม่ทำให้ตัวเองเดือดร้อนเกินไป แม่ก็พร้อมจะสนับสนุนหนูเสมอ” บิดาของเมษายิ้มอย่างภาคภูมิใจ “จริงๆ แล้ว พ่อก็อยากให้หนูได้ลองสักครั้งในการแข่งขันระดับประเทศแบบนี้” เขาพูด “พอเห็นหนูได้ลงสนามแล้ว พ่อก็รู้สึกตื่นเต้นไปด้วย” “แล้วครั้งหน้า พ่อจะมาเชียร์เมษาอีกนะคะ” เมษาถาม “แน่นอนสิ” บิดาตอบ “พ่อจะเป็นกองเชียร์เบอร์หนึ่งของหนูเลย” การเดินทางกลับกรุงเทพฯ ในวันรุ่งขึ้น เต็มไปด้วยความรู้สึกที่แตกต่างจากขามา เมษาไม่ได้รู้สึกเสียใจหรือท้อแท้เหมือนตอนแรก แต่กลับมีความมุ่งมั่นและตั้งใจที่จะกลับไปฝึกฝนให้ดียิ่งขึ้น เธอรู้ว่าเส้นทางสู่ฝันของเธอยังอีกยาวไกล แต่เธอก็พร้อมที่จะก้าวต่อไป เมื่อกลับถึงบ้าน เมษาก็รีบกลับไปที่ห้องของเธอ เธอหยิบสมุดบันทึกการฝึกซ้อมออกมาเปิดอ่านอีกครั้ง อ่านทบทวนถึงสิ่งที่เธอทำได้ดี และสิ่งที่เธอต้องปรับปรุง พี่วินได้เขียนข้อคิดเห็นเพิ่มเติมไว้ในสมุดบันทึกของเธอหลายอย่าง “สิ่งที่ต้องปรับปรุง: การประเมินขนาดและกำลังของคลื่นให้แม่นยำขึ้น, การรักษาจุดศูนย์ถ่วงขณะคลื่นเปลี่ยนทิศทาง, การเพิ่มความเร็วในการตัดสินใจ” เมษาพยักหน้าให้กับข้อความเหล่านั้น เธอรู้ดีว่านี่คือสิ่งที่เธอต้องลงมือทำ “วันพรุ่งนี้ เราจะเริ่มกันใหม่นะพี่วิน” เธอพูดกับตัวเอง “หนูจะทำให้ดีกว่าเดิม” ไม่กี่วันต่อมา เมษาก็กลับไปที่อ่าวน้ำใสอีกครั้ง พร้อมกับพี่วิน เธอรู้สึกได้ถึงความคุ้นเคยและความสบายใจเมื่อได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง ทะเลสีคราม และเสียงคลื่น ยังคงเป็นสิ่งที่เยียวยาจิตใจของเธอได้เสมอ “พร้อมหรือยังเมษา?” พี่วินถาม “พร้อมค่ะพี่วิน!” เมษาตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้น “หนูพร้อมที่จะเริ่มต้นใหม่แล้ว!” วันแรกของการฝึกฝนหลังจากแข่งขัน เมษาเน้นไปที่การฝึกทักษะพื้นฐานอย่างการทรงตัว การบังคับบอร์ด และการประเมินคลื่น เธอพยายามจดจำทุกรายละเอียดที่พี่วินสอน และพยายามทำความเข้าใจความแตกต่างของคลื่นแต่ละลูก “จำไว้นะเมษา” พี่วินกล่าว ขณะที่เมษากำลังพยายามจับคลื่น “คลื่นแต่ละลูกมีชีวิตของมัน เราต้องเรียนรู้ที่จะอ่านภาษากายของมัน” เมษาสูดหายใจลึกๆ แล้วพยักหน้า เธอตั้งใจฟังทุกคำพูดของพี่วิน เธอรู้ว่าการเดินทางครั้งใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว และเธอพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมันด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความหวัง