การฝึกซ้อมกลางลำน้ำที่คลื่นลมแรงกลายเป็นเรื่องปกติของทีมพอใจ สภาพอากาศที่แปรปรวนไม่ใช่เรื่องน่ากลัวอีกต่อไป แต่กลับกลายเป็นสนามทดสอบที่ท้าทายศักยภาพของนักกีฬา "ทรงตัวไว้ พอใจ!" โค้ชวิชัยตะโกนจากฝั่ง "ใช้แกนกลางลำตัวให้มั่นคง!" พอใจพยายามควบคุมเรือแคนูของเธอให้อยู่ในแนวตรง ท่ามกลางคลื่นที่ซัดสาดเข้ามาเป็นระยะๆ เรือของเธอโคลงเคลงไปมา แต่เธอก็ยังคงรักษาจังหวะการพายได้อย่างสม่ำเสมอ "รู้สึกเหมือนกำลังต่อสู้กับธรรมชาติเลยค่ะโค้ช" พอใจตะโกนตอบกลับไป เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย แต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "นั่นแหละคือสิ่งที่เธอต้องเจอในการแข่งขันจริง" โค้ชวิชัยกล่าว "การควบคุมตัวเองให้ได้ ท่ามกลางความปั่นป่วนของธรรมชาติและจิตใจของคู่ต่อสู้" อรทัยที่กำลังฝึกซ้อมอยู่ใกล้ๆ หันมามองพอใจด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "เธอทำได้ดีขึ้นนะ พอใจ" อรทัยกล่าว "ไม่คิดว่าเธอจะปรับตัวได้เร็วขนาดนี้" "หนูแค่พยายามค่ะ" พอใจตอบ "หนูอยากไปให้ถึงจุดสูงสุด" "ความทะเยอทะยานเป็นสิ่งที่ดี" อรทัยพูด "แต่ต้องไม่ลืมว่าร่างกายของเธอมีข้อจำกัด จงฉลาดในการใช้พลัง" "ขอบคุณสำหรับคำแนะนำค่ะ" พอใจยิ้มรับ "หนูจะจำไว้" หลังจากฝึกซ้อมเสร็จ พอใจก็รู้สึกเหนื่อยล้าแต่เปี่ยมไปด้วยความสุข เธอได้เห็นพัฒนาการของตัวเองที่ก้าวหน้าไปอย่างก้าวกระโดด "วันนี้ยอดเยี่ยมมากทุกคน" โค้ชวิชัยกล่าวชมเชย "เราจะพักผ่อนกันเล็กน้อย แล้วพรุ่งนี้เราจะเริ่มโปรแกรมฝึกซ้อมใหม่ ที่จะเน้นการสร้างความแข็งแกร่งของกล้ามเนื้อแขนและไหล่" ในขณะที่นักกีฬากำลังเก็บอุปกรณ์ วิลาสินีก็เดินเข้ามาหาพอใจ "เป็นไงบ้าง พอใจ วันนี้ดูเหนื่อยเป็นพิเศษเลยนะ" วิลาสินีถาม "ก็เหนื่อยค่ะ" พอใจตอบ "แต่ก็ดีใจที่ได้พัฒนาตัวเอง" "ฉันเห็นเธอคุยกับอรทัย" วิลาสินีขยับเข้ามาใกล้ "เธอรู้สึกยังไงบ้าง" "ก็...รู้สึกดีค่ะ" พอใจคิดเล็กน้อย "เหมือนเขากำลังยอมรับในตัวหนูมากขึ้น" "นั่นเป็นสัญญาณที่ดีนะ" วิลาสินีกล่าว "การยอมรับจากคู่แข่งที่เก่งที่สุด ก็เหมือนกับเราได้รับกำลังใจชั้นดี" "หนูรู้ค่ะ" พอใจพยักหน้า "แต่หนูไม่ได้อยากเอาชนะใคร" "แล้วเธออยากเอาชนะใครล่ะ" วิลาสินีถามด้วยความสงสัย "หนูอยากเอาชนะตัวเองค่ะ" พอใจตอบ "เอาชนะข้อจำกัดของร่างกาย เอาชนะความกลัว เอาชนะความท้อแท้" วิลาสินีมองเพื่อนด้วยความชื่นชม "เธอเป็นนักกีฬาที่น่าทึ่งจริงๆ พอใจ" วันรุ่งขึ้น โปรแกรมการฝึกซ้อมก็เริ่มขึ้น โดยเน้นการยกน้ำหนักและการบริหารกล้ามเนื้อแขน ไหล่ และหลังส่วนบน พอใจรู้สึกได้ถึงแรงปะทะของกล้ามเนื้ออย่างชัดเจน "ระวังเรื่องการหายใจนะ พอใจ" ธันวาที่มาช่วยดูแลการฝึกซ้อมกล่าว "หายใจออกตอนออกแรง หายใจเข้าตอนผ่อนแรง" "ค่ะ" พอใจตอบพลางพยายามควบคุมการหายใจให้เป็นจังหวะ เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่กล้ามเนื้อแขนขวาอีกครั้ง แต่มันเป็นความเจ็บปวดที่แตกต่างจากครั้งก่อนๆ มันเป็นความเจ็บปวดจากการใช้งานอย่างหนัก เป็นความเจ็บปวดที่บ่งบอกถึงการพัฒนา "ร่างกายของเธอกำลังแข็งแรงขึ้นนะ พอใจ" ธันวาให้กำลังใจ "แต่ก็อย่าลืมพักผ่อนให้เพียงพอด้วย" "หนูจะดูแลตัวเองให้ดีที่สุดค่ะ" พอใจยืนยัน การฝึกซ้อมที่เข้มข้นขึ้น ทำให้พอใจเริ่มรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของร่างกาย เธอเริ่มมีพละกำลังมากขึ้น การพายแต่ละครั้งรู้สึกได้ถึงพลังที่มากขึ้น "ดูเหมือนว่าร่างกายของเธอจะตอบสนองต่อการฝึกซ้อมได้ดีมากนะ พอใจ" โค้ชวิชัยกล่าวหลังจากสังเกตการฝึกซ้อมของเธอ "กล้ามเนื้อดูแข็งแรงขึ้น ผิวพรรณก็ดูเปล่งปลั่งขึ้นด้วย" "หนูรู้สึกดีขึ้นจริงๆ ค่ะโค้ช" พอใจยิ้ม "หนูรู้สึกมีพลังมากขึ้น" "นั่นเป็นผลมาจากความมุ่งมั่นและความพยายามของเธอเอง" โค้ชวิชัยกล่าว "อย่าหยุดที่จะพัฒนาตัวเองนะ" ในขณะที่พอใจกำลังก้าวหน้าไปอย่างไม่หยุดยั้ง โลกภายนอกก็กำลังจับตามองการแข่งขันชิงแชมป์ระดับประเทศ ที่จะมาถึงในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า "มีข่าวว่าทีมชาติชุดใหญ่กำลังประสบปัญหาในการหาตัวแทนตำแหน่งมือพายที่สอง" ธันวาบอกพอใจ ขณะที่ทั้งสองกำลังพักผ่อนหลังจากการฝึกซ้อม "นักกีฬาส่วนใหญ่ยังไม่สามารถโชว์ฟอร์มที่คงที่ได้" พอใจเงียบไปครู่หนึ่ง เธอรู้ว่านี่คือโอกาสทองของเธอ แต่เธอก็รู้ดีว่าหนทางยังอีกยาวไกล "หนูจะพยายามทำให้ดีที่สุดค่ะ" พอใจตอบ "หนูอยากพิสูจน์ตัวเองอีกครั้ง" "ฉันรู้ว่าเธอทำได้" ธันวากล่าวให้กำลังใจ "เชื่อมั่นในตัวเองนะ" วันเวลาแห่งการฝึกซ้อมยังคงดำเนินต่อไป ทุกหยาดเหงื่อ ทุกความเจ็บปวด คือเครื่องหมายแห่งการเดินทางที่กำลังจะนำพาเธอไปสู่จุดหมายที่เธอใฝ่ฝัน