บรรยากาศภายในแคมป์เก็บตัวในค่ำวันนั้น เต็มไปด้วยความเงียบที่หนักอึ้งกว่าทุกครั้ง การแข่งขันที่ต้องยุติลงกลางคัน สร้างความผิดหวังและความสับสนให้กับทุกคน นักกีฬาทุกคนต่างแยกย้ายกันไปพักผ่อน แต่ความรู้สึกไม่สบายใจยังคงเกาะกุมอยู่ในใจ พอใจนั่งอยู่ริมระเบียงห้องพัก มองออกไปที่ความมืดมิดของท้องฟ้ายามค่ำคืน ดวงดาวส่องแสงระยิบระยับ แต่ในใจของเธอกลับมืดมิดไม่ต่างกัน "ทำไมเรื่องมันถึงได้เป็นแบบนี้" เธอพึมพำกับตัวเองซ้ำๆ "หนูแค่ต้องการจะชนะ แต่กลับกลายเป็นว่า... " เสียงถอนหายใจแผ่วเบาดังขึ้นจากด้านหลัง พอใจหันไปมอง ก็เห็นโค้ชวิชัยยืนอยู่ตรงนั้น "ยังไม่นอนอีกเหรอ พอใจ" โค้ชวิชัยถาม พลางทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างๆ "ยังค่ะโค้ช" พอใจตอบ "คิดอะไรเพลินๆ อยู่" "ฉันเข้าใจนะ ว่าเธอคงจะรู้สึกแย่" โค้ชวิชัยกล่าว "แต่สิ่งที่เกิดขึ้น ไม่ใช่ความผิดของเธอเลย" "หนูรู้ค่ะ" พอใจตอบ "แต่หนูอดคิดไม่ได้ว่า ถ้าหนูตัดสินใจต่างออกไป เรื่องแบบนี้อาจจะไม่เกิดขึ้น" "อุบัติเหตุเป็นสิ่งที่คาดเดาไม่ได้เสมอ พอใจ" โค้ชวิชัยปลอบโยน "เธอทำหน้าที่ของเธออย่างดีที่สุดแล้ว เธอพยายามอย่างเต็มที่ในการแข่งขัน" "แต่หนูก็เห็นสีหน้าของพลอยนะคะโค้ช" พอใจพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "หนูเห็นความเสียใจในแววตาของเธอ หนูรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องร้ายๆ ที่เกิดขึ้น" "ฉันรู้ว่าเธอเป็นคนจิตใจดี" โค้ชวิชัยกล่าว "แต่เธอต้องเข้าใจว่า พลอยเองก็คงรู้สึกไม่ต่างกัน เขาเองก็คงเสียใจกับการกระทำของตัวเองเช่นกัน" "แล้วการแข่งขันล่ะคะโค้ช" พอใจถาม "แล้วความฝันของพวกเราล่ะคะ" "ความฝันของเรายังคงอยู่" โค้ชวิชัยตอบอย่างหนักแน่น "การแข่งขันครั้งนี้อาจจะจบลงด้วยความผิดหวัง แต่เราจะไม่ยอมให้มันมาพรากความฝันของเราไป" "เราจะเริ่มต้นใหม่" โค้ชวิชัยกล่าว "เมื่อการแข่งขันถูกจัดขึ้นอีกครั้ง เราจะกลับมาแข็งแกร่งกว่าเดิม" พอใจเงยหน้ามองโค้ช ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยคำถามและความสับสน "แต่หนู... หนูไม่แน่ใจว่าหนูจะสามารถก้าวข้ามความรู้สึกนี้ไปได้หรือไม่" "เธอทำได้ พอใจ" โค้ชวิชัยย้ำ "ฉันเชื่อมั่นในตัวเธอ" เขาเล่าเรื่องของเมษา เพื่อนสนิทของเขาอีกครั้ง เรื่องราวของนักกีฬาที่ต้องเผชิญกับอุปสรรคใหญ่หลวงในชีวิต แต่ก็ไม่ยอมแพ้ที่จะลุกขึ้นมาต่อสู้ "เมษาเองก็เคยผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากกว่านี้มาก" โค้ชวิชัยกล่าว "แต่เธอก็ไม่เคยยอมแพ้ เธอพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่า แม้ร่างกายจะไม่สมบูรณ์ แต่จิตใจที่แข็งแกร่งก็สามารถพาเราไปถึงฝันได้" พอใจตั้งใจฟังเรื่องราวของเมษา เธอรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่ส่งผ่านมาจากคำพูดของโค้ช "เมษามีความฝันที่จะเป็นนักกีฬาพายเรือที่เก่งที่สุดในโลก" โค้ชวิชัยเล่าต่อ "แม้จะสูญเสียขาข้างหนึ่งไป เธอก็ยังคงฝึกฝนอย่างหนักหน่วง เธอปรับเปลี่ยนวิธีการพาย และหาอุปกรณ์พิเศษที่ช่วยให้เธอสามารถพายเรือได้อย่างมีประสิทธิภาพ" "และสุดท้าย เธอก็สามารถกลับมาลงแข่งขันได้อีกครั้ง" โค้ชวิชัยยิ้ม "แม้จะไม่ใช่ในระดับสูงสุด แต่เธอก็สามารถพิสูจน์ให้ตัวเองเห็นว่า เธอแข็งแกร่งแค่ไหน" "หนู... หนูจะพยายามค่ะโค้ช" พอใจกล่าว "หนูจะไม่ยอมแพ้" "ดีมาก" โค้ชวิชัยพยักหน้า "ในความผิดหวัง มักจะมีบทเรียนซ่อนอยู่เสมอ สิ่งสำคัญคือ เราต้องเรียนรู้จากมัน และก้าวต่อไปข้างหน้า" เช้าวันรุ่งขึ้น ข่าวสารเกี่ยวกับการแข่งขันที่ยุติลงได้แพร่สะพัดไปทั่ว ความผิดหวังยังคงมีอยู่ แต่ก็เริ่มมีข่าวสารเกี่ยวกับการจัดแข่งขันใหม่เข้ามาแทนที่ ทีมของพอใจได้รับแจ้งว่า การแข่งขันชิงแชมป์ระดับประเทศครั้งใหม่จะถูกจัดขึ้นในอีกสามเดือนข้างหน้า "สามเดือน" อรทัยกล่าว "เวลาอาจจะน้อยไปหน่อย แต่เราก็ต้องทำให้ดีที่สุด" "ใช่" วิลาสินีเสริม "เราจะใช้เวลาที่เหลือนี้ ฝึกซ้อมให้หนักกว่าเดิม" "และคราวนี้" ธัญญ่ากล่าว "เราจะพายไปด้วยกันให้แข็งแกร่งกว่าเดิม" พอใจมองไปยังเพื่อนร่วมทีม เธอรู้สึกได้ถึงพลังแห่งความสามัคคี และความมุ่งมั่นที่กลับมาอีกครั้ง "หนูเชื่อว่า พวกเราทำได้" พอใจกล่าว "หนูเชื่อมั่นในทีมของเรา" แม้ความเสียใจจากการแข่งขันครั้งก่อนจะยังคงอยู่ แต่พอใจรู้ดีว่า เธอต้องก้าวข้ามมันไปให้ได้ เพื่อความฝันของเธอ และเพื่อเพื่อนร่วมทีมทุกคน บทเรียนครั้งนี้สอนให้เธอรู้ว่า ความแข็งแกร่งของนักกีฬาไม่ได้วัดกันที่ชัยชนะเพียงอย่างเดียว แต่คือการลุกขึ้นสู้ใหม่ได้เสมอ แม้จะล้มลงกี่ครั้งก็ตาม