การเดินทางกลับจากสนามแข่งขันครั้งนั้น เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทีมของพอใจกลับมายังแคมป์เก็บตัวพร้อมกับความผิดหวังจากการแข่งขันที่ต้องยุติลง และความกังวลเกี่ยวกับผลกระทบที่จะตามมา แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกผิดชอบชั่วดี และความปรารถนาที่จะแก้ไขสถานการณ์ ก็ได้จุดประกายความหวังใหม่ขึ้นมา "เราต้องทำอะไรสักอย่าง" อรทัยกล่าว ขณะที่พวกเธอนั่งรวมตัวกันในห้องโถงของแคมป์ "เราจะปล่อยให้เรื่องมันเป็นแบบนี้เฉยๆ ไม่ได้" "ใช่" วิลาสินีเสริม "พลอยเองก็ยังคงต้องพักรักษาตัว และอนาคตในฐานะนักกีฬาของเขาก็ยังไม่แน่นอน" พอใจพยักหน้าเห็นด้วย เธอรู้สึกผิดที่การกระทำของเธอ แม้จะไม่ได้ตั้งใจ ก็ส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวงต่อเพื่อนร่วมทีม "ฉัน... ฉันรู้สึกแย่มากจริงๆ" "เราเข้าใจพอใจ" โค้ชวิชัยกล่าว "แต่ตอนนี้ เราต้องเปลี่ยนความรู้สึกนั้นให้เป็นพลังในการแก้ไขปัญหา" "สิ่งแรกที่เราต้องทำคือ การยื่นอุทธรณ์ต่อคณะกรรมการจัดการแข่งขัน" โค้ชวิชัยกล่าว "เราต้องอธิบายถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างละเอียด และชี้แจงว่า การกระทำของพลอยนั้นเกิดจากอารมณ์ชั่ววูบในขณะนั้น" "และเราจะต้องนำเสนอหลักฐานเพิ่มเติม" โค้ชวิชัยกล่าวต่อ "เช่น วิดีโอการแข่งขัน ภาพถ่าย หรือคำให้การจากพยานต่างๆ เพื่อสนับสนุนข้อกล่าวอ้างของเรา" ธัญญ่าดูเหมือนจะมีความคิดบางอย่าง "โค้ชคะ หนูจำได้ว่ามีกล้องวงจรปิดติดตั้งอยู่บริเวณจุดเกิดเหตุ และน่าจะมีนักข่าวบางส่วนที่ถ่ายวิดีโอเก็บไว้ด้วย" "เยี่ยมมาก ธัญญ่า!" โค้ชวิชัยกล่าว "นั่นจะเป็นประโยชน์อย่างมาก" "ส่วนเรื่องผลการตัดสิน" โค้ชวิชัยกล่าว "เราต้องยอมรับว่า การกระทำผิดกฎของพลอยนั้น เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจริง แต่เราจะขอให้คณะกรรมการพิจารณาถึงเจตนา และสถานการณ์แวดล้อม" "เราจะขอให้พวกเขาพิจารณาถึงโอกาสในการให้พลอยกลับมาแข่งขันอีกครั้ง" โค้ชวิชัยกล่าว "หากเขาแสดงความสำนึกผิด และยินยอมที่จะรับโทษที่เหมาะสม" พอใจรู้สึกมีความหวังมากขึ้น เธอเชื่อว่าหากพวกเขาสามารถนำเสนอเรื่องราวได้อย่างครบถ้วน และแสดงให้เห็นถึงความจริงใจ คณะกรรมการอาจจะเห็นใจ "แล้วเราจะติดต่อพลอยเพื่อขออนุญาตเขาในการดำเนินการเรื่องนี้อย่างไรคะ" อรทัยถาม "ฉันจะโทรศัพท์ไปหาเขาพรุ่งนี้เช้า" โค้ชวิชัยตอบ "และจะอธิบายถึงแผนการของเราทั้งหมด" "เราต้องเตรียมคำให้การของตัวเองให้พร้อมด้วย" โค้ชวิชัยกล่าว "ทุกคนต้องเล่าเหตุการณ์ตามความเป็นจริง และแสดงให้เห็นถึงความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของเรา" "พอใจ" โค้ชวิชัยหันมามองเธอ "ในฐานะหัวหน้าทีม เธอต้องเป็นคนหลักในการชี้แจงเรื่องราวทั้งหมด" พอใจกลืนน้ำลาย เธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้า "หนูจะทำเต็มที่ค่ะโค้ช" ตลอดทั้งวัน พวกเขาใช้เวลาในการรวบรวมข้อมูล และเตรียมเอกสารสำหรับการยื่นอุทธรณ์ ทุกคนต่างทำงานอย่างแข็งขัน โดยมีเป้าหมายเดียวกันคือ การกอบกู้สถานการณ์ และมอบโอกาสให้กับพลอยอีกครั้ง เช้าวันต่อมา โค้ชวิชัยโทรศัพท์หาพลอย เขาอธิบายแผนการทั้งหมด และขออนุญาตในการดำเนินการยื่นอุทธรณ์ พลอยฟังอย่างตั้งใจ และรู้สึกซาบซึ้งในความพยายามของเพื่อนๆ และโค้ช "ผม... ผมไม่รู้จะขอบคุณพวกคุณยังไงเลยครับ" พลอยกล่าว เสียงสั่นเครือ "ผมขอโทษอีกครั้งจริงๆ" "ไม่ต้องคิดมากนะพลอย" โค้ชวิชัยกล่าว "เราคือทีมเดียวกัน เราต้องช่วยเหลือกัน" หลังจากได้รับการอนุญาตจากพลอย พวกเขาจึงได้ยื่นเอกสารอุทธรณ์ พร้อมทั้งหลักฐานต่างๆ ที่รวบรวมได้ ไปยังคณะกรรมการจัดการแข่งขัน การรอคอยผลการพิจารณาเป็นไปอย่างตึงเครียด ทุกคนต่างภาวนาให้คำอุทธรณ์ของพวกเขาได้รับการยอมรับ หลายวันผ่านไป ในที่สุด โค้ชวิชัยก็ได้รับโทรศัพท์แจ้งจากคณะกรรมการจัดการแข่งขัน "เป็นอย่างไรบ้างคะโค้ช" อรทัยถามอย่างกระตือรือร้น เมื่อเห็นสีหน้าของโค้ช โค้ชวิชัยเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาว "เรา... เราได้รับอนุญาตให้ยื่นอุทธรณ์" "แล้ว... แล้วผลเป็นอย่างไรคะ" วิลาสินีถามต่อ "คณะกรรมการได้พิจารณาข้อเท็จจริงทั้งหมดแล้ว" โค้ชวิชัยกล่าว "และพวกเขาได้ตัดสินใจที่จะให้โอกาสพลอย" "จริงเหรอคะ!" ธัญญ่าอุทานอย่างดีใจ "ใช่" โค้ชวิชัยยิ้ม "พลอยจะถูกพักการแข่งขันเป็นเวลาสามเดือน และจะต้องเข้ารับการอบรมการควบคุมอารมณ์เพิ่มเติม" "และหลังจากนั้น เขาจะได้รับอนุญาตให้กลับมาลงแข่งได้อีกครั้ง" โค้ชวิชัยกล่าว "แต่มีเงื่อนไขว่า เขาต้องแสดงพฤติกรรมที่เหมาะสมตลอดการแข่งขัน" เสียงโห่ร้องแห่งความดีใจดังขึ้นในห้องโถง ทุกคนต่างโผเข้ากอดกันด้วยความยินดี "ขอบคุณค่ะโค้ช!" พอใจกล่าว "หนูดีใจมากๆ เลยค่ะ" "เราทำได้แล้ว!" อรทัยกล่าว "เราไม่ยอมแพ้!" การตัดสินใจของคณะกรรมการครั้งนี้ ไม่เพียงแต่เป็นการมอบโอกาสให้กับพลอย แต่ยังเป็นการยืนยันว่า ความผิดพลาดครั้งใหญ่ สามารถนำไปสู่การเริ่มต้นใหม่ได้ หากเรามีความกล้าที่จะเผชิญหน้า และไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา