วันคัดเลือกนักกีฬาตัวแทนทีมชาติไทยใกล้เข้ามาแล้ว บรรยากาศภายในแคมป์เก็บตัวนักกีฬามีความตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด การฝึกซ้อมทุกครั้งเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ พอใจเองก็รู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่เพิ่มสูงขึ้น เธอมาถึงสนามฝึกซ้อมตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง เสียงคลื่นกระทบฝั่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ทำให้เธอรู้สึกสงบลงไปบ้าง "อรุณสวัสดิ์ พอใจ" เสียงโค้ชวิชัยดังขึ้น "อรุณสวัสดิ์ค่ะโค้ช" พอใจตอบ "วันนี้เราจะเน้นการฝึกซ้อมที่เป็นเอกลักษณ์ของแต่ละคน" โค้ชวิชัยกล่าว "ให้ทุกคนได้แสดงศักยภาพของตัวเองออกมาอย่างเต็มที่" พอใจรู้ว่านี่คือโอกาสสุดท้ายที่จะทดสอบตัวเองอย่างแท้จริง เธอเตรียมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง อรทัยลงสนามแข่งเดี่ยวก่อน เธอออกสตาร์ทได้อย่างรวดเร็ว และรักษาความเร็วไว้ได้อย่างสม่ำเสมอ การพายของเธอแข็งแกร่งและทรงพลัง ดูเหมือนไม่มีอะไรจะมาหยุดยั้งเธอได้ "สุดยอดจริงๆ" ธันวาที่มาให้กำลังใจ พึมพำ พอใจมองดูอรทัยอย่างชื่นชม เธอรู้ว่าอรทัยทุ่มเทมากแค่ไหน แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็มีความเชื่อมั่นในตัวเอง เมื่อถึงคิวของพอใจ เธอก้าวลงเรือแคนูอย่างมั่นคง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ "ไม่ต้องกังวลนะพอใจ" โค้ชวิชัยบอก "จำไว้ว่าเธอแข็งแกร่งกว่าที่คิด" "หนูจะทำให้ดีที่สุดค่ะ" พอใจตอบ เสียงนกหวีดดังขึ้น พอใจเริ่มออกสตาร์ท เธอรู้สึกได้ถึงพลังที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกาย แขนขวาของเธอ แม้จะไม่สมบูรณ์เหมือนแขนซ้าย แต่เธอก็สามารถใช้มันสร้างพลังในการพายได้อย่างน่าทึ่ง เธอใช้เทคนิคที่โค้ชวิชัยสอนมาอย่างเคร่งครัด การใช้แรงจากแกนกลางลำตัว การควบคุมจังหวะการพายให้สม่ำเสมอ เธอรู้สึกได้ว่าเรือของเธอเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างราบรื่น "ดีมากพอใจ!" โค้ชวิชัยตะโกน พอใจหันไปมอง เห็นอรทัยยืนมองอยู่ริมฝั่ง ใบหน้าของอรทัยดูประหลาดใจเล็กน้อย "เธอทำได้ดีกว่าที่ฉันคิดนะ" อรทัยพูด "ขอบคุณ" พอใจตอบสั้นๆ "แต่ฉันยังไม่หยุดแค่นี้" เธอเร่งสปีดในช่วงสุดท้าย ใช้ทุกแรงที่เหลืออยู่ พายกระทบน้ำอย่างต่อเนื่อง เสียงพายจุ่มน้ำดังเป็นจังหวะที่ทรงพลัง เธอเข้าเส้นชัยด้วยเวลาที่น่าพอใจ แม้จะไม่ใช่เวลาที่ดีที่สุด แต่ก็ดีพอที่จะแสดงให้ทุกคนเห็นว่าเธอมีความสามารถ "ต่อไปเป็นการพายคู่" โค้ชวิชัยประกาศ "พอใจ วิลาสินี เจอกับ อรทัย สายสุนีย์" พอใจและวิลาสินีเดินไปยังเรือแคนูคู่ของพวกเธอ ความตึงเครียดเริ่มก่อตัวขึ้น "เราพร้อมนะ" วิลาสินีมองพอใจ "พร้อมเสมอ" พอใจยิ้มให้กำลังใจ ทั้งสองทีมลงเรือ อรทัยและสายสุนีย์ดูมั่นใจกว่าเดิม "เอาล่ะ เริ่ม!" ทั้งสองทีมออกสตาร์ทพร้อมกัน อรทัยและสายสุนีย์นำไปก่อนอย่างรวดเร็ว การพายของพวกเขาประสานกันอย่างลงตัว พอใจและวิลาสินีพยายามไล่ตาม พวกเธอเริ่มปรับวิธีการพายตามที่ได้ซ้อมกันมา พอใจใช้แรงจากแขนซ้ายและแกนกลางลำตัว ส่วนวิลาสินีช่วยประคองเรือและพายตามจังหวะของพอใจ "เราต้องสู้!" วิลาสินีตะโกน "ฉันรู้!" พอใจตอบ "เราจะทำได้!" พวกเธอเริ่มทำเวลาได้ดีขึ้นเรื่อยๆ แม้จะยังตามหลังอรทัยอยู่เล็กน้อย แต่ก็แสดงให้เห็นถึงพัฒนาการที่ก้าวกระโดด "นั่นไง! ฉันบอกแล้วว่าเราทำได้!" วิลาสินีดีใจ ในโค้งสุดท้าย เรือของอรทัยและสายสุนีย์เริ่มชะลอความเร็วลงเล็กน้อย อาจเป็นเพราะความเหนื่อยล้า หรืออาจเป็นเพราะความประมาท "ตอนนี้แหละ!" พอใจร้อง ทั้งสองคนเร่งสปีดอย่างเต็มที่ ใช้ทุกแรงที่เหลืออยู่ พายกระทบน้ำอย่างบ้าคลั่ง "สู้ๆ พอใจ! สู้ๆ วิลาสินี!" เสียงเชียร์จากธันวาและโค้ชวิชัยดังขึ้น พวกเธอเข้าใกล้เส้นชัยมากขึ้นเรื่อยๆ หายใจหอบเหนื่อยจนแทบจะขาดใจ "อีกนิดเดียว!" ในที่สุด เรือของพอใจและวิลาสินีก็พุ่งข้ามเส้นชัยไปได้ ก่อนที่อรทัยและสายสุนีย์เพียงเล็กน้อย เสียงเฮดังสนั่นไปทั่วบริเวณ พอใจและวิลาสินีโผเข้ากอดกันด้วยความดีใจ "เราทำได้!" วิลาสินีตะโกนด้วยความดีใจ "ใช่ เราทำได้!" พอใจตอบ อรทัยมองมาที่พวกเธอด้วยสีหน้าผิดหวัง แต่ก็แฝงไปด้วยความยอมรับ "ยินดีด้วยนะ" อรทัยพูดเสียงเบา "พวกเธอทำได้ดีจริงๆ" พอใจยิ้มให้ "ขอบคุณนะอรทัย" โค้ชวิชัยเดินเข้ามาหา "ผมภูมิใจในตัวพวกเธอมาก" เขาพูด "นี่แหละคือสิ่งที่ผมต้องการเห็น พลังใจที่แข็งแกร่ง และการผสานรวมกันเป็นหนึ่งเดียว" ธันวาเดินเข้ามาตบไหล่พอใจ "ฉันบอกแล้วไง ว่าเธอทำได้" พอใจมองไปยังสายน้ำที่ทอดยาวออกไปเบื้องหน้า รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ เธอรู้ว่าการเดินทางของเธอยังอีกยาวไกล แต่ในวันนี้ เธอได้พิสูจน์ให้ตัวเองเห็นแล้วว่า ความฝันไม่มีคำว่าจำกัด และร่างกายที่แตกต่าง ไม่ใช่ข้อจำกัดของหัวใจที่มุ่งมั่น