วันคัดเลือกตัวแทนทีมชาติไทยใกล้เข้ามาทุกขณะ บรรยากาศภายในแคมป์เก็บตัวเต็มไปด้วยความตึงเครียดและกดดัน นักกีฬาทุกคนต่างทุ่มเทฝึกซ้อมอย่างหนัก เพื่อให้ร่างกายและจิตใจพร้อมที่สุด พอใจยังคงมีอาการปวดที่แขนขวาอยู่บ้าง แต่ก็ดีขึ้นกว่าเดิมมาก นักกายภาพบำบัดได้ช่วยเธอทำกายภาพอย่างต่อเนื่อง เธอเรียนรู้วิธีการบริหารกล้ามเนื้อและควบคุมความเจ็บปวด "วันนี้เราจะจำลองการแข่งขันจริง" โค้ชวิชัยประกาศ "เพื่อทดสอบสภาพจิตใจและความพร้อมของพวกเธอภายใต้ความกดดัน" พอใจรู้สึกได้ถึงอะดรีนาลีนที่สูบฉีดในร่างกาย เธอเตรียมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง อรทัยลงสนามแข่งเดี่ยวก่อน เธอออกสตาร์ทได้อย่างรวดเร็ว การพายของเธอแข็งแกร่งและทรงพลัง ทุกจังหวะดูสมบูรณ์แบบและมั่นคง "เธอแข็งแกร่งขึ้นมากเลยนะ" ธันวาที่มาให้กำลังใจ พึมพำกับตัวเอง "ปีนี้อรทัยต้องไม่พลาดแน่" พอใจมองดูอรทัยด้วยความชื่นชมปนความมุ่งมั่น เธอรู้ว่าอรทัยทุ่มเทมากแค่ไหน และนั่นก็เป็นแรงผลักดันให้เธอต้องพยายามให้มากขึ้น เมื่อถึงคิวของพอใจ เธอเดินลงเรือแคนูอย่างมั่นคง สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามสงบจิตใจ "จำไว้ว่าเธอไม่ได้มาแข่งกับใคร" โค้ชวิชัยกระซิบข้างหู "เธอมาแข่งกับขีดจำกัดของตัวเอง" "หนูจะทำให้ดีที่สุดค่ะ" พอใจตอบ เสียงนกหวีดดังขึ้น พอใจเริ่มออกสตาร์ท เธอรู้สึกได้ถึงพลังที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกาย แม้แขนขวาจะยังคงมีอาการปวดอยู่บ้าง แต่เธอก็สามารถใช้เทคนิคที่ฝึกฝนมาอย่างดี เพื่อสร้างพลังในการพายได้อย่างน่าทึ่ง เธอใช้แรงจากแกนกลางลำตัว การควบคุมจังหวะการพายให้สม่ำเสมอ และที่สำคัญ เธอใช้แขนซ้ายที่แข็งแรงของเธออย่างเต็มประสิทธิภาพ "ดีมากพอใจ!" โค้ชวิชัยตะโกนให้กำลังใจ "รักษาจังหวะไว้นะ!" พอใจหันไปมองเห็นอรทัยยืนมองอยู่ริมฝั่ง ใบหน้าของอรทัยดูประหลาดใจเล็กน้อย "เธอทำได้ดีกว่าที่ฉันคิดนะ" อรทัยกล่าว "ฉันไม่ได้คาดหวังเลยจริงๆ" "ขอบคุณ" พอใจตอบสั้นๆ "แต่ฉันยังไม่หยุดแค่นี้" เธอเร่งสปีดในช่วงสุดท้าย ใช้ทุกแรงที่เหลืออยู่ พายกระทบน้ำอย่างต่อเนื่อง เสียงพายจุ่มน้ำดังเป็นจังหวะที่ทรงพลัง เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นผ่านแขนขวา แต่เธอก็เลือกที่จะไม่สนใจ เธอเข้าเส้นชัยด้วยเวลาที่ดีกว่าที่เธอคาดไว้ แม้จะไม่ใช่เวลาที่ดีที่สุดเมื่อเทียบกับนักกีฬาคนอื่น ๆ ที่สมบูรณ์ แต่ก็เป็นผลงานที่น่าพอใจอย่างยิ่งสำหรับเธอ "สุดยอดไปเลย พอใจ!" วิลาสินีวิ่งเข้ามาสวมกอด "เธอทำได้จริงๆ!" "เราทำได้" พอใจตอบ ยิ้มอย่างเหนื่อยอ่อน "เราสองคน" "ต่อไปเป็นการพายคู่" โค้ชวิชัยประกาศ "พอใจ วิลาสินี เจอกับ อรทัย สายสุนีย์" พอใจและวิลาสินีเดินไปยังเรือแคนูคู่ของพวกเธอ ความตึงเครียดเริ่มก่อตัวขึ้นในอากาศ อรทัยและสายสุนีย์ก็เตรียมพร้อมอยู่แล้วเช่นกัน "เราพร้อมนะ" วิลาสินีมองพอใจ ดวงตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "พร้อมเสมอ" พอใจยิ้มให้ "เรามาสู้กันให้เต็มที่นะ" เสียงนกหวีดดังขึ้น การแข่งขันพายคู่เริ่มต้นขึ้นแล้ว เรือของอรทัยและสายสุนีย์พุ่งออกไปอย่างรวดเร็วเช่นเคย การพายของพวกเธอประสานกันอย่างลงตัว ราวกับเป็นคนๆ เดียวกัน "ดูเขาเข้าขากันสิ" วิลาสินีพึมพำ "เราต้องพยายามให้มากกว่านี้" "แน่นอน" พอใจตอบ "เราต้องแสดงให้เห็นว่าเราก็คู่ควร" พวกเธอออกสตาร์ทตามไป พยายามรักษาจังหวะ แต่ก็ยังมีอาการติดขัดเล็กน้อย จังหวะการพายของวิลาสินีบางครั้งก็เร็วเกินไป ทำให้พอใจต้องปรับจังหวะตาม "ใจเย็นๆ วิลาสินี" พอใจบอก "เราค่อยๆ ไป" "ขอโทษค่ะ" วิลาสินีตอบ คลื่นลมเริ่มแรงขึ้นตามคาดการณ์ สภาพอากาศวันนี้ท้าทายอย่างมาก เรือของพวกเธอเริ่มโคลงเคลง "ฉันรู้สึกเหมือนเรากำลังจะชนกับคลื่น" วิลาสินีพูดด้วยน้ำเสียงกังวล "ตั้งสติไว้!" พอใจตะโกน "จับพายให้มั่น เราต้องไปด้วยกัน!" ในช่วงหนึ่ง เรือของพวกเธอเสียการทรงตัวอย่างหนัก วิลาสินีตกใจจนพายหลุดมือไปชั่วขณะ "วิลาสินี!" พอใจร้องเสียงหลง เธอใช้แขนข้างซ้ายของเธอพยุงเรือเอาไว้ พร้อมกับพยายามเอื้อมมือไปคว้าพายของวิลาสินี แต่ก็ไม่ทัน "ฉันขอโทษ! ฉันขอโทษจร...วิลาสินีตะโกนเสียงสั่นเครือ พอใจกัดฟัน เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นผ่านแขนขวา แต่เธอก็ต้องสู้ "ไม่เป็นไร! อย่าเพิ่งยอมแพ้!" พอใจตะโกนกลับไป "พยายามประคองเรือไว้! ฉันจะไปเอาพายมาให้!" เธอใช้แขนซ้ายพยุงเรืออย่างยากลำบาก ขณะเดียวกันก็พยายามเอื้อมมือขวาคว้าพายของวิลาสินีอีกครั้ง "เธอทำได้พอใจ!" เสียงโค้ชวิชัยดังขึ้น "เชื่อมั่นในตัวเอง!" พอใจสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ รวบรวมสติทั้งหมดที่มี เธอเอื้อมมือขวาออกไปอีกครั้ง ด้วยความหวังอันริบหรี่ "ขอแค่ครั้งนี้!" เธอคิดในใจ "ขอแค่ฉันทำได้!" ในที่สุด มือของเธอก็สัมผัสกับด้ามพาย! เธอคว้ามันไว้ได้อย่างฉิวเฉียด! "ได้แล้ว!" พอใจตะโกน "ส่งให้วิลาสินีเร็ว!" วิลาสินีรับพายมาด้วยมือที่สั่นเทา เธอรีบจ้วงพายลงน้ำ พยายามปรับจังหวะให้เข้ากับพอใจ "เราจะไล่ตามให้ทัน!" พอใจบอก "เราจะสู้จนถึงที่สุด!" เรือของอรทัยและสายสุนีย์นำห่างไปไกลแล้ว แต่พอใจและวิลาสินีก็ไม่ยอมแพ้ พวกเธอเริ่มพายอีกครั้ง ด้วยความมุ่งมั่นที่จะไม่ยอมให้ความกดดันมาทำลายความฝันของพวกเธอ