"แล้วแผนการในอนาคตของคุณล่ะครับ? คุณจะป้องกันตำแหน่งแชมป์ต่อไป หรือจะก้าวขึ้นไปสู่เวทีที่ใหญ่กว่านี้?" นักข่าวคนหนึ่งถามต่อ เพชรมองไปทางชัย ผู้เป็นทั้งครูและเหมือนพี่ชาย เขาเห็นรอยยิ้มให้กำลังใจจากชัยก่อนจะตอบคำถามนักข่าว "ผมจะมุ่งมั่นฝึกฝนต่อไปครับ เพื่อพัฒนาตัวเองให้ดีที่สุด และพร้อมที่จะรับทุกความท้าทายที่เข้ามา ไม่ว่าจะบนเวทีเดิมหรือเวทีใหม่ ผมจะทำหน้าที่ของผมให้ดีที่สุดเสมอครับ" "ยอดเยี่ยมมากครับ!" นักข่าวอีกคนเสริม "แล้วเรื่องราวของนักรบที่พยายามแทรกแซงการแข่งขันล่ะครับ มีผลกระทบอะไรกับคุณบ้างไหม?" เพชรนิ่งไปเล็กน้อย เขารู้ดีว่าเรื่องของนักรบยังไม่จบลงง่ายๆ "ผมไม่ขอพูดถึงเรื่องนั้นมากนักครับ ผมเชื่อมั่นในความยุติธรรมของวงการมวย และผมจะโฟกัสที่การพัฒนาตัวเองต่อไป" ตะวันยืนอยู่ข้างๆ เพชร เขาเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของเพชร แต่ก็เข้าใจดีว่าเพชรกำลังพยายามเข้มแข็งและไม่แสดงความอ่อนแอออกมา "พวกเราเชื่อมั่นในตัวเพชรครับ" ตะวันกล่าวกับนักข่าว "ไม่ว่าจะมีอุปสรรคอะไรเข้ามา เขาก็พร้อมจะเผชิญหน้าเสมอ" หลังจากการให้สัมภาษณ์ เพชรก็กลับมาที่ห้องพักของเขา ชัยเดินตามเข้ามา พร้อมกับสีหน้าครุ่นคิด "นักข่าวก็ช่างถามจริงๆ นะ" ชัยเอ่ยขึ้น "ก็คงเป็นเรื่องที่คนสนใจน่ะครับ" เพชรตอบ พลางนั่งลงบนเตียง "แต่เรื่องของนักรบมันไม่ใช่เรื่องเล็กๆ นะ เพชร" ชัยเน้นย้ำ "เขาคงไม่ยอมให้เรื่องมันจบแค่นี้แน่" "ผมทราบครับ" เพชรพยักหน้า "ผมเองก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล" "เมื่อคืนตอนที่เขาตะโกนใส่นักมวยของเขา ฉันเห็นแววตาของเขา มันไม่ใช่แค่ความโกรธธรรมดา แต่มันมีความแค้นซ่อนอยู่" ชัยเล่า "แล้วเขาจะทำอะไรต่อไปครับ?" เพชรถาม "นั่นแหละที่ฉันกำลังคิดอยู่" ชัยขมวดคิ้ว "เขาอาจจะหาทางเล่นงานแกทางอื่นก็ได้ ไม่ใช่แค่บนเวที" "หมายความว่ายังไงครับ?" "เขาอาจจะสร้างข่าวเสียหายใส่ความแก หรืออาจจะพยายามขัดขวางเส้นทางอาชีพของแกก็ได้" ชัยอธิบาย "แกต้องระวังตัวให้มาก" "ผมจะระวังครับ" เพชรยืนยัน "แต่ผมก็ไม่กลัว" "ดีมาก" ชัยยิ้มให้ "ความกลัวจะทำให้แกอ่อนแอ แต่ความมั่นใจจะทำให้แกแข็งแกร่ง" ตะวันเดินเข้ามาในห้อง "พวกพี่คุยอะไรกันอยู่ครับ?" "คุยเรื่องแผนการของนักรบ" ชัยตอบ "แกเองก็ต้องระวังตัวด้วยนะ ตะวัน" "ผมรู้ครับ" ตะวันพยักหน้า "ผมจะคอยสอดส่องดูแลเพชรอยู่เสมอ" ในขณะเดียวกัน ที่ห้องทำงานสุดหรูของนักรบ บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด นักรบกำลังยืนเท้าสะเอว จ้องมองไปยังรูปของเขาที่ถูกติดไว้บนผนังอย่างไม่พอใจ "แกมันใช้ไม่ได้เลย โดม!" นักรบตะคอกเสียงดังใส่โทรศัพท์ "แค่กรรมการคนเดียวก็ควบคุมไม่ได้ ปล่อยให้ไอ้เด็กนั่นชนะไปได้ยังไง!" ปลายสายของโทรศัพท์เงียบไป ก่อนจะมีเสียงอู้อี้ตอบกลับมา "ผมขอโทษครับท่านนักรบ ผมพยายามแล้ว แต่มัน..." "ไม่ต้องมาแก้ตัว!" นักรบตัดบท "ฉันลงทุนไปเยอะกับแกนะ! และตอนนี้ทุกอย่างพังไม่เป็นท่า!" "ผมจะหาทางชดเชยครับ!" เสียงจากปลายสายพยายามแก้ตัว "ชดเชยงั้นเหรอ?" นักรบหัวเราะเยาะ "แกจะชดเชยยังไงกับการที่ฉันเสียหน้าขนาดนี้! แผนการของฉันทั้งหมดต้องมาเสียท่าให้กับเด็กบ้านนอกคนเดียว!" "ผมจะจัดการเองครับท่าน" เสียงนั้นยืนยันหนักแน่น "ผมจะทำให้ไอ้เด็กนั่นเสียใจที่มันเกิดมา!" "ดี! ฉันอยากเห็น!" นักรบพูด "และครั้งนี้ อย่าให้พลาดอีก! ฉันจะให้โอกาสแกครั้งสุดท้าย ถ้าแกยังทำพลาดอีก อย่าหวังว่าจะได้มีที่ยืนในวงการนี้อีกต่อไป!" นักรบวางสายโทรศัพท์ลง เขากระแทกมือลงบนโต๊ะทำงานอย่างแรง จนเอกสารกระจัดกระจาย "ไอ้เพชร!" นักรบรำพึง "แกคิดว่าแกชนะฉันแล้วงั้นเหรอ? แกคิดผิดแล้ว! นี่มันแค่จุดเริ่มต้นของการแก้แค้นของฉันเท่านั้น!" นักรบเดินไปเปิดลิ้นชัก หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมา เขามองดูเอกสารภายในอย่างพิจารณา "แกอาจจะชนะบนเวที แต่แกไม่มีทางชนะฉันได้หรอก" นักรบกล่าวกับตัวเอง "วงการนี้มันซับซ้อนกว่าที่แกคิดเยอะ" เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง กดเบอร์โทรศัพท์ออกไป "ว่าไง... ใช่ ฉันเอง... ฉันมีงานที่อยากจะให้แกช่วยทำ... เป็นงานที่ต้องใช้ฝีมือและปิดลับ... เรื่องค่าตอบแทน ไม่ต้องห่วง ฉันจ่ายไม่อั้น... แค่แกทำให้แน่ใจว่าไอ้เด็กนั่นจะไม่มีวันได้กลับมายืนบนเวทีอีกต่อไป" น้ำเสียงของนักรบเต็มไปด้วยความอำมหิต เขากำลังวางแผนการที่ร้ายกาจกว่าเดิม เพื่อโค่นล้มเพชร ไม่ใช่ด้วยพละกำลังหรือเทคนิคการชกมวย แต่ด้วยวิธีที่สกปรกและชั่วร้ายกว่านั้น ในขณะที่เพชรและทีมงานของเขากำลังมีความสุขกับชัยชนะ นักรบก็กำลังวางแผนการที่จะทำลายทุกสิ่งที่เพชรสร้างมา เขาอาจจะชนะบนเวที แต่สงครามที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น "แกจะรู้เองว่าใครคือคนที่อยู่เหนือกว่ากันแน่" นักรบรำพึง พลางมองออกไปนอกหน้าต่าง สู่ท้องฟ้าที่กำลังจะมืดลง