หลังจากการแข่งขันผ่านไปไม่กี่วัน ชีวิตในค่ายมวยเพชรพยัคฆ์ก็กลับสู่ภาวะปกติ เพชรกลายเป็นที่จับตาของทุกคนในค่าย เขาพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเขามีศักยภาพที่จะก้าวไปสู่ระดับที่สูงขึ้นได้ "เพชร! มานี่หน่อย" ชัยเรียกเขาขณะที่เขากำลังซ้อมอยู่ เพชรเดินไปหาชัย ชัยกำลังยืนดูรูปถ่ายเก่าๆ รูปหนึ่งอยู่ "นี่คือรูปของพ่อแก" ชัยบอก "ฉันรู้จักพ่อแกดี ท่านเป็นนักมวยที่มีฝีมือ แต่ชีวิตพลิกผัน" เพชรมองรูปถ่ายนั้นอย่างตั้งใจ เขาเห็นพ่อของเขาในวัยหนุ่ม ใบหน้าของพ่อดูแข็งแกร่งและมีความมุ่งมั่น "พ่อแกเคยมีปัญหากับนักมวยคนหนึ่งชื่อ 'นักรบ'" ชัยเล่าต่อ "นักรบเป็นมวยที่เล่นนอกกติกา ใช้เล่ห์เหลี่ยมสารพัด เพื่อเอาชนะ" "เล่นนอกกติกา?" เพชรทวนคำด้วยความสงสัย "ใช่" ชัยพยักหน้า "พ่อแกไม่ยอมเล่นตามเกมของนักรบ สุดท้ายก็โดนนักรบทำร้ายจนต้องเลิกชกมวยไป" เพชรรู้สึกไม่พอใจ เขาจินตนาการถึงภาพพ่อของเขาที่ต้องทนทุกข์ทรมานจากการกระทำของนักมวยที่ไร้ซึ่งน้ำใจนักกีฬา "นักรบ... ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนครับ?" เพชรถามเสียงเข้ม "นักรบ... ตอนนี้เขาก็ยังคงมีชื่อเสียงอยู่" ชัยตอบ "แต่เขามักจะหากินกับการพนันและเล่นมวยใต้ดิน" "ผมต้องเจอเขาให้ได้" เพชรพูดด้วยความมุ่งมั่น "ใจเย็นๆ เพชร" ชัยกล่าว "การที่จะเจอเขาได้นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย และแกก็ยังไม่พร้อม" "แต่ผมอยากแก้แค้นให้พ่อครับ" "การแก้แค้นไม่ใช่ทางออกที่ดีที่สุด" ชัยบอก "สิ่งที่แกควรทำคือพิสูจน์ตัวเองให้เห็นว่าแกเก่งกว่าเขา ทำให้เขาเห็นว่าการเล่นนอกกติกาไม่สามารถนำไปสู่ชัยชนะที่ยั่งยืนได้" เพชรครุ่นคิดตามคำพูดของชัย เขาเข้าใจว่าชัยต้องการให้เขาเข้มแข็งขึ้นก่อน หลังจากนั้นไม่นาน เพชรก็ได้พบกับพยัคฆ์อีกครั้ง การฝึกซ้อมของเขากับพยัคฆ์เข้มข้นขึ้นกว่าเดิม พยัคฆ์สอนเทคนิคการป้องกันตัวที่ซับซ้อนมากขึ้น การหลบหลีกอาวุธที่อันตราย "การต่อสู้บางครั้งก็ไม่ได้มีแค่หมัดกับเท้า" พยัคฆ์กล่าวขณะที่เขากำลังสาธิตการใช้ศอกป้องกัน "แกต้องรู้จักเอาทุกส่วนของร่างกายมาใช้ให้เป็นประโยชน์" "ถ้าคู่ต่อสู้ของเราเล่นนอกกติกา เราควรทำอย่างไรครับ?" เพชรถาม พยัคฆ์หยุดการสาธิต เขามองมาที่เพชรด้วยสายตาที่อ่อนโยน "นั่นคือสิ่งที่ยากที่สุด" เขาถอนหายใจ "แกต้องมีสติให้มากที่สุด อย่าปล่อยให้อารมณ์ชั่ววูบมาครอบงำ เพราะถ้าแกทำแบบนั้น แกก็จะตกหลุมพรางเดียวกับที่พ่อแกเคยเจอ" "แต่ผมไม่อยากยอมแพ้ครับ" "ใครบอกว่าให้ยอมแพ้" พยัคฆ์ยิ้ม "แกแค่ต้องฉลาดขึ้น เรียนรู้ที่จะรับมือกับสถานการณ์ที่ไม่คาดฝัน การเป็นนักมวยที่เก่งกาจ ไม่ใช่แค่การมีหมัดที่หนัก แต่คือการมีสมองที่พร้อมจะแก้ไขปัญหาทุกอย่าง" เพชรตั้งใจฟัง เขาพยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่พยัคฆ์สอน เขาฝึกฝนการใช้ศอก การใช้เข่า และการต่อสู้ในระยะประชิด "แกต้องฝึกการกอดรัดด้วย" พยัคฆ์บอก "บางครั้งการทำให้คู่ต่อสู้เสียจังหวะ ก็เป็นวิธีที่ดีในการหยุดการโจมตีของเขา" เพชรลองกอดรัดกับคม เขารู้สึกว่าการกอดรัดนั้นต้องใช้พละกำลังมาก แต่ก็มีประโยชน์ในการควบคุมคู่ต่อสู้ "เยี่ยมมาก" คมกล่าวหลังจากที่พวกเขาซ้อมกันเสร็จ "แกแข็งแรงขึ้นเยอะเลยเพชร" "ก็เพราะพี่คมช่วยผมฝึกไงครับ" เพชรตอบ "แต่แกก็ต้องระวังนะ" คมพูดขึ้น "ข่าวลือเกี่ยวกับนักรบเริ่มหนาหูขึ้นเรื่อยๆ ฉันได้ยินมาว่าเขากำลังเข้ามาในวงการมวยระดับประเทศอีกครั้ง" เพชรได้ยินดังนั้น ก็รู้สึกตื่นตัวทันที "จริงเหรอครับพี่คม?" "เท่าที่ได้ยินมานะ" คมพยักหน้า "แกเตรียมตัวไว้ให้ดี" ความรู้สึกที่อยากจะเผชิญหน้ากับนักรบเริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้งในใจของเพชร เขาไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย เขาต้องการปกป้องเกียรติของพ่อ และพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่านักมวยที่แท้จริงนั้นต้องมีน้ำใจนักกีฬา "ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคนในครอบครัวผมอีก" เพชรพึมพำกับตัวเอง ในวันฝึกซ้อมปกติ เพชรได้มีโอกาสพบกับนักมวยคนหนึ่งที่เพิ่งเข้ามาใหม่ในค่าย เขาเป็นนักมวยหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาคมคาย มีแววตาที่ดูแข็งกร้าว "สวัสดีครับ ผมชื่อ 'พยัคฆ์น้อย'" นักมวยคนนั้นแนะนำตัว เพชรจำชื่อนี้ได้ทันที เขาเคยได้ยินชื่อ 'พยัคฆ์น้อย' มาก่อน เขาคือนักมวยดาวรุ่งที่มีสไตล์การชกคล้ายกับ 'พายุ' ซึ่งเป็นคู่ต่อสู้คนแรกของเขา "ยินดีที่ได้รู้จัก" เพชรตอบ "ฉันชื่อเพชร" "ผมได้ยินชื่อเสียงของคุณมาเยอะครับ" พยัคฆ์น้อยพูด "ผมอยากจะลองวัดฝีมือกับคุณดู" เพชรรู้สึกได้ถึงความท้าทายในน้ำเสียงของพยัคฆ์น้อย เขาเห็นว่าพยัคฆ์น้อยกำลังพยายามวัดระดับของเขา "ได้สิ" เพชรตอบ "เมื่อไหร่ก็ได้" ชัยที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ เดินเข้ามา "ใจเย็นๆ เพชร พยัคฆ์น้อยเพิ่งจะเข้ามาใหม่ เราต้องดูกันอีกที" "แต่ผมอยากลองครับพี่ชัย" เพชรยืนกราน "ผมอยากรู้ว่าผมพร้อมแค่ไหน" ชัยมองเพชรด้วยแววตาที่ครุ่นคิด "ถ้าแกแน่ใจ ก็จัดไป" การฝึกซ้อมระหว่างเพชรกับพยัคฆ์น้อยเริ่มต้นขึ้น บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด พยัคฆ์น้อยเป็นนักมวยที่รวดเร็วและแข็งแกร่ง เขาออกหมัดชุดใหญ่ใส่เพชรทันที "เร็วมาก!" เพชรคิดในใจ เพชรต้องใช้ทักษะที่ได้เรียนรู้มาจากพยัคฆ์และคม เพื่อรับมือกับการโจมตีของพยัคฆ์น้อย เขารู้สึกว่าพยัคฆ์น้อยมีความคล้ายคลึงกับพายุในเรื่องของความดุดัน แต่พยัคฆ์น้อยดูเหมือนจะมีความพลิ้วไหวมากกว่า "หมัดแย็บ! เตะตัดขา!" พยัคฆ์น้อยพยายามเข้าทำอย่างต่อเนื่อง เพชรพยายามหลบหลีกและหาจังหวะสวนกลับ เขาใช้หมัดแย็บเพื่อคุมเชิง และใช้ลูกเตะเพื่อสร้างระยะห่าง "แกก็เก่งไม่เลวนี่" พยัคฆ์น้อยพูดขณะที่กำลังชกกันอยู่ "แต่ฉันจะเอาชนะแกให้ได้" "เรามาดูกัน" เพชรตอบ การฝึกซ้อมดำเนินไปอย่างดุเดือด จนกระทั่งเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น "อุ๊ย!" พยัคฆ์น้อยร้องออกมา ขณะที่เขากำลังจะปล่อยหมัดชุดใหญ่ เขาล้มลงไปกองกับพื้นเวที เพชรและทุกคนในค่ายตกใจ "เป็นอะไรไป?" ชัยรีบวิ่งเข้าไปดู "ข้อเท้า... ข้อเท้าพลิกครับ" พยัคฆ์น้อยตอบเสียงสั่นเครือ เพชรรู้สึกเสียใจ เขาไม่ได้ต้องการทำร้ายคู่ต่อสู้จนบาดเจ็บขนาดนี้ "ไม่ต้องห่วงนะ" ชัยปลอบ "เราจะพาไปหาหมอ" ขณะที่ทุกคนกำลังวุ่นวายกับการดูแลพยัคฆ์น้อย เพชรเหลือบไปเห็นนักมวยคนหนึ่งที่ยืนมองอยู่ห่างๆ ด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก นักมวยคนนั้นมีรอยแผลเป็นที่ใบหน้า และดูเหมือนจะรู้จักกับพยัคฆ์น้อย "ใครน่ะ?" เพชรอดสงสัยไม่ได้