แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมาอาบไล้ผืนน้ำอันเงียบสงัดของแม่น้ำเจ้าพระยา กลิ่นอายของความหวังและความมุ่งมั่นปะปนอยู่ในอากาศ เสียงฝีพายที่กระทบผิวน้ำดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ สะท้อนถึงการฝึกฝนอย่างหนักของทีมเรือพยัคฆ์แห่งสายน้ำ การแข่งขันรอบรองชนะเลิศกำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่ช้า บรรยากาศรอบสนามแข่งเต็มไปด้วยผู้คน ทั้งกองเชียร์ของแต่ละทีม อาสาสมัคร และสื่อมวลชนที่มารอทำข่าว ณ จุดสตาร์ท เรือทุกลำจอดเรียงรายกันอย่างสง่างาม เรือพยัคฆ์แห่งสายน้ำยังคงประจำที่เดิม สีแดงเพลิงอันเป็นเอกลักษณ์ของพวกเขาเด่นตระหง่านท่ามกลางเรือลำอื่นๆ เสียงฮือฮาของกองเชียร์ดังกระหึ่มเมื่อทีมเรือพยัคฆ์ปรากฏตัว เหล่าสมาชิกร่วมกันสวมเสื้อทีมสีแดงสดใส ใบหน้าเปี่ยมด้วยความมั่นใจ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความตึงเครียดอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ “พร้อมนะทุกคน” นาวา หัวหน้าทีมกล่าวเสียงหนักแน่น สายตากวาดมองไปยังสมาชิกทุกคน “จำไว้ เรามาถึงจุดนี้ได้ด้วยกัน ไม่มีใครทิ้งใครไว้ข้างหลัง” “พร้อมครับ/ค่ะ!” เสียงตอบรับดังขึ้นพร้อมเพรียงกัน “พี่นาวาคะ” มิ้นท์ เอ่ยขึ้นขณะกำลังตรวจเช็คลูกพาย “หนูรู้สึกว่า… มันมีบางอย่างแปลกๆ” นาวาหันไปมอง “แปลกยังไง?” “ไม่รู้สิคะ แค่… รู้สึกเหมือนมีคนจับตาดูเราอยู่ตลอดเวลา ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว” มิ้นท์เอ่ยเสียงเบา “ตอนที่เราไปซ้อมที่ท่าเรือร้าง… พี่เอก็รู้สึกใช่ไหมคะ” นาวานิ่งไปครู่หนึ่ง “พี่ก็รู้สึก… แต่เราอย่าเพิ่งคิดมาก ตอนนี้สมาธิของเราต้องอยู่ที่การแข่งขันเท่านั้น” เขาพยายามปลอบใจตัวเองและลูกทีม ก่อนหน้านี้ หลังจากเหตุการณ์ที่ท่าเรือร้าง พวกเขายังคงอดสงสัยไม่ได้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นเป็นเพียงอุบัติเหตุ หรือเป็นแผนการที่ซับซ้อนกว่านั้น ท่าทีของทีมคู่แข่ง โดยเฉพาะทีม “มังกรพายุ” ซึ่งดูเหมือนจะมีข้อมูลบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับอดีตของนาวา ยิ่งทำให้ความเคลือบแคลงใจเพิ่มมากขึ้น สัญญาณปล่อยตัวดังขึ้น กองเชียร์ส่งเสียงเชียร์กึกก้อง เหล่าฝีพายออกแรงพายเต็มกำลัง เรือทุกลำพุ่งทะยานออกไปจากเส้นสตาร์ทอย่างรวดเร็ว การแข่งขันรอบรองชนะเลิศนี้ เป็นด่านสำคัญที่จะชี้ชะตาว่าทีมใดจะได้ผ่านเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ เรือพยัคฆ์แห่งสายน้ำเริ่มต้นได้ดี การประสานงานระหว่างฝีพายไหลลื่นราวกับสายน้ำ พวกเขาแซงเรือคู่แข่งขึ้นมาเรื่อยๆ นาวาคอยสั่งการอย่างใจเย็น ควบคุมจังหวะการพายให้สม่ำเสมอ ในขณะที่เอกกำลังพายอยู่ข้างหน้า เขาเหลือบไปเห็นเรือของทีมมังกรพายุ ซึ่งดูเหมือนจะเร่งเครื่องอย่างผิดปกติ “พวกนั้นพายเร็วขึ้นมาก” เอกกระซิบกับเพื่อนร่วมทีมที่อยู่ใกล้ๆ “ใช่ ดูท่าจะเอาจริง” อีกคนตอบ ยิ่งเข้าใกล้เส้นชัย การแข่งขันยิ่งดุเดือด แต่ละทีมต่างงัดกลยุทธ์ออกมาใช้ เรือพยัคฆ์แห่งสายน้ำยังคงรักษาตำแหน่งนำไว้ได้อย่างเหนียวแน่น แต่ความเหนื่อยล้าเริ่มส่งผลให้จังหวะการพายเริ่มช้าลง “อีกนิดเดียว!” นาวาตะโกนปลุกใจ ทันใดนั้น ขณะที่เรือของพวกเขากำลังจะเข้าเส้นชัย สายตาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ผิวน้ำ… คราบน้ำมันสีดำสนิทกำลังลอยกระจายอย่างรวดเร็ว จากเรือลำหนึ่งของทีมมังกรพายุที่อยู่ไม่ไกล “อะไรน่ะ?” มิ้นท์อุทาน “น้ำมัน!” เอกตะโกน “พวกมันปล่อยน้ำมัน!” เพียงเสี้ยววินาทีที่คราบน้ำมันเข้าใกล้ เรือพยัคฆ์แห่งสายน้ำก็สูญเสียการทรงตัว แรงเสียดทานของน้ำลดลงอย่างฮวบฮาบ ทำให้เรือโคลงเคลงอย่างรุนแรง “ควบคุมเรือ!” นาวาสั่งเสียงขาด แต่สายเกินไป เรือพลิกคว่ำอย่างรวดเร็ว นักพายทุกคนกระเด็นออกไปในน้ำ ท่ามกลางความตกตะลึงของผู้ชม “ไม่!!!” เสียงกองเชียร์ของทีมเรือพยัคฆ์ดังขึ้นอย่างโหยหวน การแข่งขันหยุดชะงัก ทีมกู้ภัยเร่งเข้าช่วยเหลือ เหล่าสมาชิกทีมเรือพยัคฆ์ที่ลอยคออยู่ในน้ำ ต่างมองหน้ากันด้วยความผิดหวังและสับสน เหตุการณ์ไม่คาดฝันนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร และใครคือผู้อยู่เบื้องหลัง? นาวากำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง แต่สายตาของเขาก็ไปปะทะกับสายตาของหัวหน้าทีมมังกรพายุที่กำลังมองมาอย่างเย้ยหยัน… แสงแห่งชัยชนะที่เคยสว่างไสว บัดนี้กลับมืดมนลงอย่างฉับพลัน “เราจะยอมแพ้แค่นี้ไม่ได้…” นาวากล่าวกับตัวเองขณะที่น้ำเย็นเฉียบกำลังโอบล้อมร่างกาย “พี่นาวา! ดูนั่น!” เสียงของเอกดังขึ้นจากข้างๆ นาวาหันไปตามเสียง และสิ่งที่เขาเห็น ทำให้หัวใจของเขาหล่นวูบ… บนผิวน้ำที่ห่างออกไปไม่ไกลนัก มีวัตถุบางอย่างลอยอยู่… วัตถุที่เขาคุ้นเคยดี… มันคือ… (จบตอน)