"แกคิดว่าจะจับฉันได้ง่ายๆ งั้นเหรอ!" วิชัยแค้นจัด พยายามจะลุกขึ้นต่อสู้ แต่เขาไม่สามารถต้านทานแรงของทั้งสามคนได้ "แกไม่มีทางหนีไปไหนได้แล้ว วิชัย" ดินกล่าว "ความจริงทั้งหมดกำลังจะถูกเปิดเผย" เมฆมองไปยังวิชัยที่ถูกล็อกตัวไว้ด้วยท่าทีที่แข็งกร้าว “มันจบแล้ววิชัย” เขาพูดเสียงเย็น “แกทำลายทุกอย่างที่แกเคยมีมาด้วยมือของแกเอง” วิชัยยังคงดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง “ปล่อยฉันนะ! พวกแกไม่มีสิทธิ์! ฉันจะฟ้องพวกแกให้หมดตัว!” “ฟ้องเลยสิ” ฟ้ากล่าวอย่างไม่ยี่หระ “เรามีพยานพร้อม มีหลักฐานพร้อม ทุกอย่างจะถูกเปิดเผยในไม่ช้า” วายุที่เพิ่งตั้งสติได้จากการถูกวิชัยพุ่งเข้าชน มองไปยังวิชัยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและสมเพช “ทำไมแกต้องทำแบบนี้ วิชัย” เขาเอ่ยถามเบาๆ “เราเคยเป็นเพื่อนกันนะ” วิชัยชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำว่า “เพื่อน” แววตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อย แต่ความโกรธก็กลบมันไว้ “เพื่อนอย่างนั้นเหรอ! แกต่างหากที่ทรยศฉัน! แกแย่งทุกอย่างไปจากฉัน!” “ฉันไม่เคยแย่งอะไรไปจากแกเลยวิชัย” วายุตอบ “ทุกอย่างที่ฉันได้มา ฉันได้มาด้วยน้ำพักน้ำแรงของฉันเอง โดยไม่ต้องเหยียบหัวใคร” “น้ำพักน้ำแรงอย่างนั้นเหรอ!” วิชัยหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “แกหลอกตัวเองได้เก่งจริงๆ!” “พอแล้ววิชัย” เมฆแทรกขึ้น “อย่าพูดอะไรไปมากกว่านี้เลย” ขณะที่เมฆ ดิน และฟ้า กำลังควบคุมตัววิชัยอยู่ วายุก็รีบเดินไปหาพี่สามารถที่ยืนรออยู่ห่างๆ “พี่สามารถครับ ขอบคุณมากครับ” วายุกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “ถ้าไม่ได้พี่…” “ไม่ต้องพูดอะไรมากหรอกวายุ” พี่สามารถยิ้มบางๆ “ผมเองก็ไม่อยากเห็นใครต้องมาเจอเรื่องแบบนี้” เขาหันไปมองวิชัยที่ถูกจับกุม “ผมไม่คิดว่าเขาจะถึงขนาดนี้” “แล้ว… แล้วน้องงามตาเป็นยังไงบ้างครับ” พี่สามารถถามอย่างเป็นห่วง “เธอปลอดภัยดีครับ” วายุตอบ “แต่เธอยังต้องพักฟื้นอีกสักพัก” “ดีแล้วล่ะ” พี่สามารถถอนหายใจอย่างโล่งอก “เรื่องนี้… เรื่องที่ฉันเห็นวิชัยทำร้ายน้องสาวแก ฉันจะให้การกับตำรวจเต็มที่” “ขอบคุณครับพี่” วายุพูด “ผมจะไม่มีวันลืมบุญคุณของพี่เลย” เสียงรถตำรวจดังใกล้เข้ามา เมฆมองไปยังวิชัย “ถึงเวลาแล้ววิชัย” วิชัยหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นไฟไซเรนที่กำลังสาดแสงเข้ามาในโรงเก็บเรือเก่าๆ เขาพยายามจะดิ้นรนอีกครั้ง แต่ก็ไม่เป็นผล “แกจะไม่มีวันจับฉันได้!” วิชัยตะโกนขณะที่ตำรวจเข้ามาควบคุมตัวเขา “พวกแกไม่มีวันรู้ความจริงทั้งหมด!” “ความจริงทั้งหมดจะถูกเปิดเผยเองวิชัย” เมฆกล่าว “ไม่ว่าแกจะพยายามซ่อนมันไว้แค่ไหนก็ตาม” เมื่อวิชัยถูกนำตัวขึ้นรถตำรวจไปแล้ว บรรยากาศที่ตึงเครียดก็เริ่มคลายลง วายุเดินเข้าไปหาเมฆ “ขอบคุณนะเมฆ” เขาพูด “ถ้าไม่ได้แก… ฉันคงไม่รู้จะทำยังไง” เมฆยิ้มให้ “เราคือทีมเดียวกันนะวายุ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เราก็จะอยู่เคียงข้างกัน” ดินและฟ้ายิ้มรับ “ใช่แล้ววายุ” ดินกล่าว “เรื่องของแกก็คือเรื่องของเรา” “แต่… แล้วการแข่งขันล่ะ” วายุถามอย่างกังวล “ตอนนี้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น…” “อย่าเพิ่งคิดเรื่องนั้นเลยวายุ” ฟ้าเข้ามาตบไหล่ “สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือเราจัดการเรื่องวิชัยได้แล้ว” “ใช่” เมฆเสริม “ส่วนเรื่องการแข่งขัน เราค่อยมาดูกันอีกที แต่ฉันแน่ใจว่าพวกเราจะผ่านมันไปได้” เมื่อทุกคนกำลังจะเดินทางกลับ สายตาของเมฆก็เหลือบไปเห็นกล่องไม้เก่าๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้กองเศษผ้าในมุมมืดของโรงเก็บเรือ “นั่นอะไรน่ะ” เขาเดินเข้าไปดูใกล้ๆ “ดูเหมือนจะเป็นกล่องเก็บของเก่า” ดินพูด เมฆลองเปิดกล่องออกดู ข้างในเต็มไปด้วยเอกสารเก่าๆ บางส่วนเป็นรูปถ่าย และมีสมุดบันทึกเล่มหนึ่ง “นี่มันอะไรกันเนี่ย” เขาหยิบรูปถ่ายขึ้นมาดู เป็นรูปของวิชัยสมัยยังหนุ่ม กำลังยืนยิ้มอยู่ข้างๆ ชายคนหนึ่งที่เมฆจำไม่ได้ “น่าจะเป็นอดีตของวิชัยนะ” ฟ้ากล่าว เมฆหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาเปิดดู หน้าแรกเขียนด้วยลายมือหวัดๆ ว่า “บันทึกของวิชัย… ปี 2548” “ปี 2548?” วายุถาม “นั่นมันนานมากแล้วนะ” เมฆค่อยๆ เปิดหน้าถัดไป เขาเห็นการเขียนบรรยายถึงความฝัน ความทะเยอทะยาน และความรู้สึกอิจฉาริษยาที่มีต่อเพื่อนร่วมทีมคนอื่นๆ ในช่วงเวลานั้น เขายังเห็นการกล่าวถึงแผนการบางอย่างที่จะทำให้ตัวเองโดดเด่นเหนือคนอื่น “ดูนี่สิ” เมฆอุทาน “เหมือนเขากำลังวางแผนอะไรบางอย่างตั้งแต่สมัยนั้นเลย” ดินหยิบรูปถ่ายอีกใบขึ้นมาดู “รูปนี้… ผู้ชายคนนี้ หน้าตาคุ้นๆ นะ” “ใช่” เมฆเห็นด้วย “เขาดูเหมือน… เขาดูเหมือนคนที่เคยเป็นหัวหน้าทีมของเราเมื่อนานมาแล้วนะ” “หัวหน้าทีม?” วายุทวนคำ “หมายถึงพี่สมชายเหรอ?” “ไม่แน่ใจ” เมฆส่ายหน้า “แต่มีอะไรบางอย่างในบันทึกนี่ที่บอกว่า… วิชัยเคยขัดแย้งกับหัวหน้าทีมคนเก่ามาก่อน” “ขัดแย้งเรื่องอะไร?” ฟ้าถาม เมฆพลิกหน้ากระดาษไปเรื่อยๆ “ดูเหมือนจะเป็นเรื่องของการเลือกตัวนักกีฬา… วิชัยรู้สึกว่าเขาไม่ได้รับโอกาสที่คู่ควร” “แล้วรูปนี้ล่ะ” ดินชี้ไปที่รูปถ่ายอีกใบหนึ่ง เป็นรูปของชายคนหนึ่งที่นอนบาดเจ็บอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล “นี่ใคร?” เมฆเพ่งมองรูปนั้นอย่างพิจารณา “ผมจำไม่ได้เลย… แต่… แววตาของเขามันดู… เศร้ามาก” “ในบันทึกมีกล่าวถึงอุบัติเหตุด้วย” เมฆพูดต่อ “เหมือนจะมีคนได้รับบาดเจ็บสาหัส… และวิชัยก็ดูเหมือนจะ… เกี่ยวข้องกับเรื่องนั้น” หัวใจของวายุเต้นแรงเมื่อได้ยินคำว่า “อุบัติเหตุ” และ “บาดเจ็บสาหัส” เขานึกถึงอุบัติเหตุของน้องสาวตนเอง “วิชัย… เขาเคยทำร้ายใครมาก่อนหน้านี้แล้วเหรอ?” “จากบันทึกนี้… ดูเหมือนว่าเขาจะเคยทำร้ายเพื่อนร่วมทีมคนหนึ่ง จนคนนั้นต้องเลิกแข่งไปเลย” เมฆกล่าว “แต่รายละเอียดไม่ชัดเจนนัก… เหมือนเขาจะพยายามปิดบังเรื่องนี้” “แล้วผู้ชายในรูปนี้… คือคนคนนั้นเหรอ?” ฟ้าถาม “อาจจะใช่” เมฆตอบ “หรืออาจจะไม่ใช่… แต่ที่แน่ๆ คือวิชัยมีความลับดำมืดซ่อนอยู่มากมาย” ทันใดนั้น สายตาของเมฆก็ไปสะดุดกับเอกสารแผ่นหนึ่งที่ซ่อนอยู่ใต้รูปถ่าย มันเป็นใบเสร็จรับเงินจากร้านขายยาแห่งหนึ่ง “นี่มันอะไร?” เขาหยิบมันขึ้นมาดู “ใบเสร็จร้านขายยา?” ดินถาม “ใช่” เมฆกล่าว “และวันที่บนใบเสร็จ… มันตรงกับวันที่น้องสาววายุประสบอุบัติเหตุพอดี!” ทุกคนเงียบไปชั่วขณะ ความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของพวกเขา “ร้านขายยา… ที่อยู่ใกล้ๆ กับที่เกิดเหตุพอดี” ฟ้าพึมพำ “แล้ว… แล้ววิชัยไปซื้ออะไรที่ร้านยานั่น?” วายุถามอย่างร้อนรน เมฆรีบพลิกดูใบเสร็จอีกครั้ง “มันระบุว่า… ซื้อยาแก้ปวด… และ… สารบางอย่างที่… ไม่คุ้นเคย” “สารบางอย่าง?” วายุทวนคำ “เหมือนสารกระตุ้นหรือเปล่า?” “อาจจะ” เมฆตอบ “แต่ที่แน่ๆ คือ… วันที่น้องสาววายุเกิดอุบัติเหตุ วิชัยไปซื้อสารบางอย่างจากร้านขายยาใกล้ๆ ที่เกิดเหตุ… นี่มันบังเอิญเกินไปหรือเปล่า?” ความสงสัยเริ่มกลายเป็นความเชื่อมโยงที่น่าสะพรึงกลัวในใจของพวกเขา