หลังจากการแข่งขันรอบคัดเลือกอันดุเดือด ทีม “พยัคฆ์เจ้าพระยา” ก็สามารถผ่านเข้ารอบต่อไปได้สำเร็จ แม้ชัยชนะจะหอมหวาน แต่เมฆและลูกทีมก็รู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น การแข่งขันระดับประเทศย่อมไม่ใช่เรื่องง่ายดาย ความผิดพลาดเพียงเล็กน้อยอาจนำไปสู่ความพ่ายแพ้ได้ “วันนี้ทุกคนทำได้ดีมาก” เมฆกล่าวขณะที่ทีมกำลังเก็บอุปกรณ์ “แต่เราประมาทไม่ได้เลย โดยเฉพาะทีม ‘พยัคฆ์สมุทร’ พวกเขาคงแค้นเราน่าดู” “ไม่ต้องห่วงหรอกพี่เมฆ” ดินกล่าวพลางเช็ดเหงื่อ “รอบหน้าเอาใหม่ พวกนั้นเจอเราอีกก็ต้องแพ้เหมือนเดิม” “ใจเย็นๆ ดิน” ฟ้าเข้ามาแทรก “วายุไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่ายๆ เราต้องเตรียมตัวให้พร้อมกว่าเดิม” “ฟ้าพูดถูก” เมฆเสริม “พรุ่งนี้เราจะเริ่มฝึกซ้อมกันอย่างเข้มข้นขึ้น เราต้องพัฒนาทั้งความแข็งแรง ความเร็ว และการประสานงานให้ดียิ่งขึ้นไปอีก” ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกัน จู่ๆ ก็มีร่างหนึ่งเดินตรงเข้ามาหาด้วยท่าทีไม่พอใจ เขาคือ “วายุ” กัปตันทีม “พยัคฆ์สมุทร” “เมฆ!” วายุตะโกนเสียงดัง “แกนี่มันจริงๆ เลยนะ” เมฆหันไปเผชิญหน้ากับวายุด้วยสีหน้าเรียบเฉย “มีอะไรหรือเปล่า วายุ?” “มีอะไรหรือเปล่าเหรอ?” วายุหัวเราะเยาะ “แกคิดว่าชนะไปได้ง่ายๆ อย่างนั้นน่ะสิ? ความโชคดีของแกมันจะหมดแค่นี้แหละ” “ความโชคดี?” เมฆเลิกคิ้ว “ฉันคิดว่ามันคือฝีมือและความพยายามของเรานะ” “ฝีมือเหรอ?” วายุสบประมาท “ถ้าไม่มีฝนตกลงมาเมื่อกี้ แกไม่มีทางแซงเราได้หรอก!” “อย่าพูดเหมือนเด็กๆ วายุ” เมฆกล่าวเสียงเย็น “การแข่งขันกีฬา อะไรก็เกิดขึ้นได้ เราเตรียมพร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์” “เตรียมพร้อมเหรอ?” วายุยิ้มมุมปาก “งั้นเตรียมตัวให้พร้อมรับมือกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในรอบต่อไปได้เลย” พูดจบ วายุ ก็หมุนตัวเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกไม่พอใจและความรู้สึกท้าทายที่คุกรุ่น “ไอ้วายุ มันพูดอะไรของมันวะ?” ดินถามอย่างไม่เข้าใจ “มันคงกำลังหาทางแก้แค้นเรานั่นแหละ” เมฆตอบ “แต่เราไม่ต้องไปสนใจ ขอแค่เราตั้งใจฝึกซ้อมก็พอ” วันต่อมา ทีม “พยัคฆ์เจ้าพระยา” ก็เริ่มการฝึกซ้อมอย่างเข้มข้นกว่าเดิม พวกเขาต้องฝึกพายในสภาพอากาศที่หลากหลาย ทั้งลมแรง คลื่นจัด และกระแสน้ำที่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา “วันนี้เราจะเน้นการทรงตัวบนเรือ” เมฆสั่ง “จำไว้ว่าการควบคุมเรือให้มั่นคงในทุกสภาวะคือสิ่งสำคัญที่สุด” พวกเขาฝึกพายท่ามกลางลมที่พัดแรง จนแทบจะพยุงตัวไม่ไหว ใบพายต้องถูกปรับมุมให้รับกับแรงลมได้อย่างเหมาะสม “พี่เมฆครับ ผมว่าเรายังปรับจังหวะการพายได้ไม่ดีพอเวลาลมแรง” ฟ้าเอ่ยขึ้น “จริงด้วย” เมฆพิจารณา “เราต้องหาจังหวะที่ทำให้เรือเคลื่อนที่ไปข้างหน้าได้อย่างมีประสิทธิภาพที่สุดโดยไม่เสียแรงไปกับลม” การฝึกซ้อมเป็นไปอย่างยากลำบาก นักพายทุกคนต้องใช้พละกำลังอย่างมหาศาลเพื่อต่อสู้กับธรรมชาติที่ดูเหมือนจะเล่นตลกกับพวกเขา “เหมือนกับว่าธรรมชาติกำลังทดสอบเราเลยนะครับพี่” ดินกล่าวพลางเช็ดเหงื่อ “นั่นแหละคือความท้าทายของกีฬาประเภทนี้” เมฆตอบ “เราต้องเอาชนะทั้งคู่แข่งและธรรมชาติไปพร้อมๆ กัน” หลายวันต่อมา ความตึงเครียดระหว่างทีม “พยัคฆ์เจ้าพระยา” และ “พยัคฆ์สมุทร” ก็เริ่มก่อตัวขึ้น มีข่าวลือว่าวายุได้วางแผนบางอย่างเพื่อทำให้ทีมของเมฆเสียสมาธิ “พี่เมฆครับ ได้ยินว่าทีม ‘พยัคฆ์สมุทร’ กำลังซ้อมหนักมากเลยนะครับ” นักข่าวคนหนึ่งเข้ามาสอบถาม “พวกเขาดูมั่นใจว่าจะชนะเราในรอบต่อไป” “เราก็พร้อมเสมอสำหรับทุกการแข่งขัน” เมฆตอบอย่างใจเย็น “เราจะทำผลงานให้ดีที่สุด” “มีข่าวลือว่าทีม ‘พยัคฆ์สมุทร’ อาจจะใช้กลยุทธ์บางอย่างที่อาจจะ…ไม่ค่อยถูกต้องนักในรอบต่อไป พี่คิดว่ายังไงครับ?” นักข่าวคนนั้นถามต่อ เมฆมองหน้านักข่าวด้วยสายตาที่เด็ดเดี่ยว “เราจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับสิ่งที่คนอื่นทำ เราจะโฟกัสที่การแข่งขันของเราเอง และจะเล่นอย่างยุติธรรมเสมอ” “แต่ถ้าพวกเขาก่อกวนล่ะครับ?” “ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นเกินกว่าเหตุ เราก็จะแจ้งกรรมการ” เมฆตอบ “แต่เราจะไม่ยอมให้ใครมาข่มขู่หรือทำให้เราเสียสมาธิได้” ในระหว่างการฝึกซ้อม ทีม “พยัคฆ์เจ้าพระยา” เริ่มสังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ เรือของทีม “พยัคฆ์สมุทร” มักจะลอยลำอยู่ใกล้ๆ บริเวณที่พวกเขาฝึกซ้อม และบางครั้งก็มีเสียงตะโกนที่พยายามจะก่อกวน “พวกนั้นมันกวนประสาทจริง!” ดินบ่นอุบ “อย่าไปสนใจเลย” ฟ้ากล่าว “พวกเขากำลังพยายามทำให้เราหัวเสีย แต่เราต้องมีสติ” เมฆมองไปยังเรือของวายุ เขารู้ว่าคู่แข่งกำลังใช้จิตวิทยา แต่เขาก็ไม่ยอมให้มันส่งผลต่อทีมของเขา “ทุกคน! เรามาทำสมาธิกันใหม่” เมฆตะโกน “ให้เสียงพวกนั้นเป็นเหมือนเสียงลมที่พัดผ่านไป เราจะโฟกัสที่จังหวะของเราเท่านั้น” พวกเขาเริ่มการฝึกซ้อมอีกครั้ง พยายามตัดเสียงรบกวนภายนอกออกไป แม้จะทำได้ยาก แต่พวกเขาก็พยายามอย่างเต็มที่ “พี่เมฆครับ ผมรู้สึกว่าลมพัดแรงขึ้นกว่าเมื่อวานนี้มากเลยครับ” ดินกล่าว “เหมือนมันมาเป็นพักๆ แล้วก็หายไป” เมฆสังเกตเห็นเช่นกัน “ฟ้า คิดว่าไง?” “เหมือนมีอะไรบางอย่างที่ทำให้ลมมันแปรปรวนเป็นพิเศษค่ะ” ฟ้าตอบ “แต่มันก็เป็นส่วนหนึ่งของการแข่งขัน เราต้องปรับตัวให้ได้” เมฆพยักหน้า เขามองไปยังผิวน้ำเบื้องหน้า ลมที่พัดมาแต่ละครั้งก็สร้างคลื่นที่แตกต่างกันออกไป การควบคุมเรือในสถานการณ์แบบนี้ต้องใช้ทักษะและความเข้าใจในกระแสน้ำอย่างมาก “เราต้องซ้อมการรับมือกับคลื่นที่เกิดจากลมปะทะ” เมฆตัดสินใจ “ฟ้า ช่วยบอกจังหวะให้แม่นยำขึ้นหน่อยนะ ดิน กับคนอื่นๆ ออกแรงพายให้สม่ำเสมอที่สุดเท่าที่จะทำได้” การฝึกซ้อมดำเนินไปจนเย็นย่ำ ท่ามกลางสายลมที่ยังคงพัดกระโชกแรงเป็นระยะๆ แม้จะเหนื่อยล้า แต่ทุกคนก็รู้สึกว่าตนเองแข็งแกร่งขึ้น และพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความท้าทายในรอบต่อไป “วันนี้พอแค่นี้ก่อน” เมฆกล่าว “พรุ่งนี้เราจะมาฝึกกันต่อ” ขณะที่พวกเขากำลังจะเก็บเรือ จู่ๆ ก็มีเรือลำหนึ่งพุ่งเข้ามาใกล้ด้วยความเร็วสูง จนเกือบจะชนกับเรือของพวกเขา “ระวัง!” เมฆตะโกน เรือลำนั้นคือเรือของทีม “พยัคฆ์สมุทร” วายุอยู่บนหัวเรือและส่งยิ้มเยาะมาให้ “ไง เมฆ! เตรียมตัวแพ้ได้เลย!” วายุตะโกน “รอบหน้า ฉันจะทำให้แกเสียใจแน่!” “หึ!” เมฆแค่นเสียง “อย่าพูดดีกว่า รอเจอกันในสนามก็แล้วกัน” เรือของวายุแล่นจากไป ทิ้งไว้เพียงคลื่นที่ซัดสาดเข้ามายังเรือของทีม “พยัคฆ์เจ้าพระยา” “ไอ้บ้านั่น!” ดินสบถอย่างหัวเสีย “ปล่อยมันไปเถอะ” เมฆปลอบ “ยิ่งเราหงุดหงิดมากเท่าไหร่ มันยิ่งได้ใจ” “แต่ว่า…” “ไม่เป็นไร” เมฆขัดขึ้น “เรามีเวลาเตรียมตัวอีก เราจะทำให้มันรู้ว่าใครคือตัวจริง” แม้จะเผชิญกับอุปสรรคและความกวนใจจากคู่แข่ง แต่ทีม “พยัคฆ์เจ้าพระยา” ก็ยังคงมุ่งมั่นฝึกซ้อมต่อไป พวกเขารู้ดีว่าชัยชนะที่แท้จริงนั้นมาจากการเตรียมพร้อมที่ดีที่สุด และการไม่ยอมแพ้ต่ออุปสรรคใดๆ