“นี่มันบังเอิญเกินไปจริงๆ” ฟ้ากล่าวเสียงเครียด “วิชัยไปซื้อของที่ร้านขายยาใกล้ๆ ที่เกิดเหตุ ในวันที่น้องสาววายุประสบอุบัติเหตุ” “แล้วสารที่เขาซื้อมา… ก็ดูเหมือนจะเป็นสารที่ทำให้เกิดอาการมึนงง หรือมีผลต่อการตัดสินใจ” ดินเสริม “ลองคิดดูสิ ถ้าวิชัยแอบเอาอะไรบางอย่างไปใส่ในเครื่องดื่มของงามตา หรือทำให้เธอเสียสมาธิ… มันก็อาจจะทำให้น้องสาวของวายุเกิดอุบัติเหตุได้” วายุตัวสั่น เขานึกถึงคำพูดของน้องสาว “เหมือนมีคน… คนหนึ่งแอบอยู่แถวๆ ที่หนูจอดจักรยานไว้… แล้วเขาก็… เขาผลักหนู” “เขาผลักหนู… แล้วหนูก็ตกใจมาก… แล้วก็… แล้วก็มีเสียงดังโครม… เหมือนมีอะไรมาชนหนู” “ถ้าวิชัยเป็นคนผลักงามตาจริงๆ…” วายุพูดเสียงสั่น “มันก็หมายความว่า… เขาเจตนาทำร้ายน้องสาวฉัน!” เมฆหยิบรูปถ่ายชายที่บาดเจ็บในโรงพยาบาลขึ้นมาดูอีกครั้ง “จากบันทึกของวิชัย… เขาเคยมีปัญหากับหัวหน้าทีมคนเก่า… เรื่องการไม่ได้รับโอกาส… แล้วเขาก็เคยทำร้ายเพื่อนร่วมทีมคนหนึ่งจนต้องเลิกแข่งไป” “หมายความว่า… วิชัยอาจจะทำร้ายหลายคน?” ฟ้าถามอย่างไม่เชื่อหู “มันเป็นไปได้” เมฆตอบ “จากสิ่งที่เขาเขียนไว้… เขามีความทะเยอทะยานสูงมาก และพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ” “แล้วสารที่เขาซื้อมา… คืออะไรกันแน่?” ดินถาม “เราต้องไปหาข้อมูลเพิ่มเติม” เมฆตัดสินใจ “เราต้องรู้ว่าสารนั้นคืออะไร มีฤทธิ์อย่างไร และวิชัยเอาไปทำอะไร” “ผมว่าเราควรจะไปที่ร้านขายยานั่นนะ” วายุเสนอ “เราอาจจะได้เบาะแสเพิ่มเติม” “ดี” เมฆเห็นด้วย “แต่เราต้องระวังตัวด้วย” เมื่อทั้งหมดออกมาจากโรงเก็บเรือร้างแล้ว พวกเขาก็ตรงไปยังร้านขายยาที่อยู่ในใบเสร็จทันที ร้านยาตั้งอยู่ไม่ไกลจากบริเวณที่เกิดอุบัติเหตุของงามตามากนัก เมื่อเข้าไปในร้าน บรรยากาศภายในดูเก่าแก่ แต่สะอาดสะอ้าน เภสัชกรสูงอายุคนหนึ่งกำลังจัดยาอยู่หลังเคาน์เตอร์ “สวัสดีครับ” เมฆทักทาย “ผมมีเรื่องอยากจะสอบถามครับ” เภสัชกรเงยหน้าขึ้นมอง “มีอะไรให้ช่วยครับ” “เมื่อประมาณ 10 ปีที่แล้ว… ไม่ทราบว่าคุณยังจำลูกค้าที่เคยมาซื้อของที่นี่ได้ไหมครับ” เมฆถาม พยายามนึกถึงช่วงเวลาที่ใกล้เคียงกัน “สิบปีแล้วเหรอ” เภสัชกรขมวดคิ้ว “นานเหมือนกันนะ” “ผมมีใบเสร็จอันหนึ่งครับ” วายุยื่นใบเสร็จที่เก็บมาจากกล่องของวิชัยให้ “ผมอยากทราบว่า… ในวันที่ระบุบนใบเสร็จนี้… มีลูกค้าชื่อวิชัยมาซื้อของที่นี่จริงไหมครับ แล้วเขาซื้ออะไรไปบ้าง” เภสัชกรรับใบเสร็จไปดูอย่างพิจารณา “วิชัย… วิชัย… ผมพอจะจำได้นะ” เขาพยักหน้าช้าๆ “ลูกค้าคนนี้… ดูเงียบๆ ไม่ค่อยพูด แต่ดูเร่งรีบ” “แล้วเขาซื้ออะไรไปครับ” ฟ้าถามอย่างคาดหวัง “อืม… เขาสั่งยาหลายตัวอยู่” เภสัชกรตอบ “ส่วนใหญ่เป็นยาแก้ปวดทั่วไป… แต่มีตัวหนึ่ง… ผมไม่แน่ใจเหมือนกันว่าคืออะไร” “ไม่แน่ใจอย่างไรครับ” ดินถาม “คือ… ยาตัวนั้น… ไม่ใช่ยาที่ใช้กันทั่วไป” เภสัชกรอธิบาย “มันเป็นสารสกัดพิเศษ… ที่สั่งทำพิเศษ… ผมเองก็ไม่ค่อยได้ขายเท่าไหร่” “แล้วคุณทราบไหมว่ามันใช้ทำอะไรครับ” วายุถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง “ผมก็ไม่ทราบแน่ชัดหรอกครับ” เภสัชกรส่ายหน้า “แต่คนขายบอกว่า… มันมีสรรพคุณช่วยเพิ่มสมาธิ… และลดความเหนื่อยล้า… เหมาะสำหรับนักกีฬาที่ต้องใช้กำลังมาก” “นักกีฬา?” ทุกคนอุทานพร้อมกัน “ใช่ครับ” เภสัชกรยืนยัน “ตอนที่เขามาซื้อ… เขาก็ดูเหมือนจะเป็นนักกีฬาเหมือนกันนะ” “แล้ว… แล้วคุณพอจะจำได้ไหมว่า… สารนั้นมีชื่อว่าอะไรครับ” เมฆถาม เภสัชกรหลับตาลงครู่หนึ่ง พยายามรื้อฟื้นความทรงจำ “ชื่อมัน… ชื่อมันค่อนข้างแปลก… จำไม่ค่อยได้เลย… แต่… เหมือนจะเกี่ยวกับ… ‘แสง’ อะไรสักอย่างนะ” “แสง?” ฟ้าทวนคำ “แสงอะไรครับ?” “ผมจำไม่ได้จริงๆ ครับ” เภสัชกรกล่าว “นานเกินไปแล้ว… แต่ผมจำได้ว่า… เขาซื้อไปเยอะพอสมควรเลยทีเดียว” เมื่อออกจากร้านยา ทั้งหมดก็กลับมานั่งคิดทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้น “สารสกัดพิเศษ… ช่วยเพิ่มสมาธิและลดความเหนื่อยล้า… เหมาะสำหรับนักกีฬา” เมฆพึมพำ “แล้วชื่อมันเกี่ยวกับ ‘แสง’ สินะ” ดินเสริม “มันอาจจะเป็นสารกระตุ้นประเภทเดียวกับที่วิชัยใช้กับทีมของเราหรือเปล่า?” วายุถาม “ความเป็นไปได้สูงมาก” เมฆตอบ “แต่นี่มันน่าจะเป็นสารที่แรงกว่านั้นอีก” “แล้วเขาจะเอาสารนี้ไปทำอะไรกับงามตา?” ฟ้าถามด้วยความกังวล “อาจจะไม่ได้เกี่ยวข้องกับงามตาโดยตรงก็ได้” เมฆคิด “บางที… เขาอาจจะใช้สารนี้กับตัวเอง… เพื่อให้นักกีฬาคนอื่น… โดยเฉพาะคู่แข่ง… เสียเปรียบ” “หมายความว่า… อุบัติเหตุของงามตา… อาจจะเป็นเพียงอุบัติเหตุ… ที่วิชัยบังเอิญไปซื้อสารนั้นมาในวันนั้นพอดี?” วายุถามอย่างหวัง “ไม่แน่” เมฆกล่าว “จากบันทึกของเขา… เขามีความอิจฉาริษยาคู่แข่งสูงมาก… ถ้าเขารู้ว่างามตาเป็นน้องสาวของวายุ… และวายุเป็นคู่แข่งคนสำคัญของเขา… เขาก็อาจจะหาทางเล่นงานงามตาเพื่อลดกำลังใจของวายุได้” “หรือ… บางที… เขาอาจจะใช้สารนั้นกับงามตาโดยตรง… เพื่อทำให้เธอเสียสมาธิ… แล้วอุบัติเหตุนั้นก็เกิดขึ้น” ดินเสนอ “แต่ถ้าเขาใช้สารนั้นกับงามตา… แล้วทำไมเขาถึงต้องซื้อเยอะขนาดนั้น?” ฟ้าตั้งคำถาม “บางที… เขาอาจจะไม่ได้ใช้กับงามตาคนเดียว” เมฆกล่าว “หรือ… เขาอาจจะเตรียมไว้ใช้กับนักกีฬาคนอื่นๆ ด้วย” “เราต้องหาข้อมูลเกี่ยวกับสารนั้นให้ได้” เมฆตัดสินใจ “ถ้าเรารู้ชื่อมัน… เราอาจจะหาข้อมูลจากอินเทอร์เน็ต หรือจากแหล่งอื่นๆ ได้” “แล้ว… แล้วเรื่องที่วิชัยทำร้ายเพื่อนร่วมทีมคนนั้นล่ะ?” วายุถาม “เราจะตามหาเขาเจอไหม?” “ถ้าเราหาชื่อสารนั้นได้… บางทีเราอาจจะตามหาตัวนักกีฬาคนนั้นเจอด้วย” เมฆตอบ “ถ้าเขายังอยู่… เขาอาจจะเป็นพยานที่สำคัญอีกคนหนึ่ง” ขณะที่พวกเขากำลังถกเถียงกันอยู่นั้น โทรศัพท์ของเมฆก็ดังขึ้น เป็นสายจาก “อินทรีคลองเตย” “เมฆ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!” เสียงปลายสายฟังดูร้อนรน “มีข่าวว่าวิชัย… ถูกจับกุมไปแล้ว!” “ใช่ครับ พวกเรารู้แล้ว” เมฆตอบ “แต่… ไม่ใช่แค่นั้น!” ผู้จัดการทีมกล่าวต่อ “มีข่าวลือหนาหูว่า… วิชัยไม่ได้ทำคนเดียว! เขามีพวก! และ… มีข่าวว่า… คนที่เกี่ยวข้อง… อาจจะรวมถึง… ผู้บริหารระดับสูงบางคนในสมาคมด้วย!” ทุกคนเงียบไปด้วยความตกตะลึง “อะไรนะครับ!” เมฆอุทาน “ผู้บริหารระดับสูง?” “ใช่! นี่มันเรื่องใหญ่จริงๆ เมฆ! ถ้าเรื่องนี้แดงออกมา… วงการเรือพายทั้งหมดอาจจะสั่นสะเทือน!” เมฆมองหน้าเพื่อนๆ ของเขาด้วยความกังวล “ดูเหมือนว่า… เรื่องมันจะใหญ่กว่าที่เราคิดไว้เยอะเลยนะ” “แล้ว… แล้วเราจะทำยังไงต่อ?” ดินถาม “เราต้องสืบให้ถึงที่สุด” เมฆกล่าวหนักแน่น “เราต้องเปิดโปงทุกคนที่อยู่เบื้องหลัง… ไม่ว่าพวกเขาจะเป็นใครก็ตาม” “แล้ว… แล้วสารนั้นล่ะ?” วายุถาม “เรายังไม่ได้ข้อมูลอะไรเลย” “ใจเย็นๆ วายุ” เมฆปลอบ “เราจะค่อยๆ หาไปทีละอย่าง… ตอนนี้… เราต้องเตรียมพร้อมรับมือกับข่าวใหญ่ที่กำลังจะตามมา” พวกเขาตระหนักดีว่า การต่อสู้กับวิชัยเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น การเปิดโปงเครือข่ายลับที่ซับซ้อนนี้ จะต้องใช้ความกล้าหาญ ความอดทน และความสามัคคีอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน