วิชัยถูกพาตัวขึ้นรถกระบะคันใหม่ที่จอดรออยู่ โดยถูกจับมัดและปิดปากอย่างแน่นหนา ชายฉกรรจ์ทั้งสี่คนขึ้นรถตามมา โดยมีชายอีกสองคนขับรถกระบะคันที่พุ่งชนรถตำรวจนำไปก่อน “รีบไปที่โกดังริมแม่น้ำ” ชายที่ดูเหมือนหัวหน้าหน่วยสั่งเสียงเข้ม “อย่าให้มีใครตามเราทัน” รถกระบะเคลื่อนตัวออกจากที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงซากรถยนต์ของเจ้าหน้าที่ตำรวจที่พังยับเยิน และเจ้าหน้าที่ตำรวจสองนายที่ได้รับบาดเจ็บและหมดสติ ท่ามกลางสายหมอกยามเช้าที่เริ่มจางลง แต่ความมืดมิดของแผนการอันชั่วร้ายกลับยิ่งทวีความชัดเจนขึ้น ขณะเดียวกันที่สถานีตำรวจนครบาล วายุและทีม ‘เรือพยัคฆ์’ คนอื่นๆ กำลังรอฟังข่าวคราวจากเจ้าหน้าที่ที่ดูแลคดีของวิชัยอยู่ ความกังวลฉายชัดบนใบหน้าของทุกคน พวกเขาเชื่อมั่นในตัววิชัยว่าเขาจะไม่ยอมทรยศพวกเขา แต่สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ กลับทำให้เกิดคำถามมากมายในใจ “ทำไมเรายังไม่ได้ยินอะไรเลยวะ” ต้น มือพายจังหวะของทีม ‘เรือพยัคฆ์’ เอ่ยขึ้นพลางเท้าสะเอว “ปกติแล้ว พอเรื่องถึงโรงพักแล้ว มันต้องมีความคืบหน้าบ้างสิ” “ใจเย็นๆ ต้น” วายุพูดปลอบ “บางทีการสอบสวนอาจจะใช้เวลานานหน่อย” “แต่เราก็เห็นว่าวิชัยโดนจับไปเองนะ” โอม พายหน้าอีกคนเสริม “มันน่าแปลกที่เขาจะโดนจับไปแล้วเรื่องเงียบไปเลยแบบนี้” “ผมก็รู้สึกเหมือนกันครับ” เจ้าหน้าที่ตำรวจนายหนึ่งที่ร่วมสืบสวนคดีนี้อยู่ด้วย เดินเข้ามาสมทบ “ผมพยายามติดต่อเจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบในการเคลื่อนย้ายวิชัยไปที่อื่น แต่ก็ยังติดต่อไม่ได้เลยครับ มันผิดปกติมาก” ความรู้สึกไม่ชอบมาพากลของวายุทวีความรุนแรงขึ้น เขาจำได้ถึงน้ำเสียงและท่าทีของ ดร.นที ในการประชุมครั้งล่าสุด น้ำเสียงที่พยายามจะปกปิดบางสิ่งบางอย่าง และท่าทีที่ดูไม่เป็นธรรมชาติ “ผมว่า… เราต้องไปดูที่นั่นเอง” วายุตัดสินใจ “จะไปไหนวะวายุ” ต้นถาม “ไปที่ๆ พวกเขาจะพาวิชัยไป” วายุตอบ “ผมรู้สึกไม่ไว้ใจแผนการทั้งหมดนี่เลย โดยเฉพาะ… เมื่อนึกถึงเรื่องที่ ดร.นที เคยบอกเกี่ยวกับ ‘การจัดระเบียบ’ วงการเรือพายของเรา” “หมายถึง… เขาจะกำจัดวิชัย?” โอมถามอย่างตกใจ “ผมไม่แน่ใจ… แต่… ถ้าวิชัยกำลังจะเปิดเผยความจริงเกี่ยวกับ ‘สารสกัดแห่งชัยชนะ’… หรือแผนการของ ดร.นที… เขาอาจจะตกอยู่ในอันตราย” วายุพูด น้ำเสียงเคร่งเครียด “ถ้าอย่างนั้น… เราจะไปกันเลยไหม” ต้นเสนออย่างไม่ลังเล “รอเดี๋ยว” วายุเสริม “ผมจะลองติดต่อ ‘สารวัตรสมชาย’ ดูก่อน เขาเป็นคนเดียวที่ผมไว้ใจได้ในเรื่องนี้” วายุต่อสายหาสารวัตรสมชายทันที หลังจากรอสายอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ได้ยินเสียงคุ้นเคยตอบกลับมา “ว่าไงวายุ มีอะไรหรือเปล่า” “สารวัตรครับ พอดีผมมีเรื่องด่วนมากที่อยากจะขอความช่วยเหลือ” วายุรีบอธิบายเรื่องราวทั้งหมดที่เขาสงสัยเกี่ยวกับวิชัยและการหายตัวไปอย่างลึกลับ “ผมกลัวว่าวิชัยจะตกอยู่ในอันตรายครับ” สารวัตรสมชายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ฉันรู้เรื่องที่วิชัยให้ข้อมูลกับเราแล้ว และฉันก็กำลังตรวจสอบเรื่อง ‘สารสกัดแห่งชัยชนะ’ อยู่เช่นกัน… แต่เรื่องที่นายบอกมา… มันน่าเป็นห่วงจริงๆ… พิกัดสุดท้ายที่วิชัยควรจะถูกส่งตัวไปคือ… สถานีตำรวจภูธร… ฉันจะลองติดต่อผู้กำกับที่นั่นดู… นายรออยู่ที่เดิมก่อนนะ… อย่าเพิ่งไปไหน” หลังจากวางสายจากสารวัตรสมชาย ความกังวลของวายุก็ยิ่งเพิ่มสูงขึ้น เขารู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น และมันอาจจะสายเกินไปเสียแล้ว “สารวัตรสมชายกำลังจะช่วยเรา” วายุบอกเพื่อนๆ “แต่… ผมว่าเราไม่ควรรอช้า… ทุกนาทีอาจมีค่า… ต้น โอม… เตรียมรถ… เราจะไปตามที่ๆ เราเคยไปสืบเรื่องสารสกัดนั่นกัน… ที่โกดังร้างริมแม่น้ำ” “โกดังนั่นนะเหรอ” โอมถามอย่างไม่แน่ใจ “มันอันตรายนะวายุ” “เรารู้” วายุตอบ “แต่นั่นอาจเป็นที่เดียวที่เราจะได้คำตอบ… หรืออาจจะได้เจอกับวิชัย… ถ้าเขาไม่ได้ถูก… ส่งไปที่อื่นจริงๆ” ขณะที่วายุและทีม ‘เรือพยัคฆ์’ กำลังมุ่งหน้าไปยังโกดังร้างริมแม่น้ำ สภาพของวิชัยก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันนัก เขาถูกจับมัดไว้ในรถกระบะที่กำลังเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว แสงแดดที่เริ่มส่องผ่านรอยปริของหน้ากากอนามัย ทำให้เขารู้สึกแสบร้อนตามใบหน้า “พวกแกเป็นใคร! จะพาฉันไปไหน!” วิชัยพยายามตะโกน แต่เสียงอู้อี้เพราะถูกผ้าปิดปาก “ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดนะ!” “หุบปากไปซะไอ้โง่” ชายที่นั่งประกบเขาอยู่ พูดเสียงห้วน “แกมันก็แค่เบี้ยตัวหนึ่ง ที่ทำให้เรื่องมันยุ่งยาก” “เบี้ย? ฉันกำลังจะเปิดโปงความจริง! พวกแกต่างหากที่จะต้องรับผิดชอบ!” วิชัยยังคงพยายามต่อสู้ “เปิดโปง? ฮึ! แกคิดว่าจะมีโอกาสนั้นหรือไง” ชายอีกคนหัวเราะเยาะ “หลังจากนี้… แกก็จะหายตัวไป… ไม่มีใครรู้… ไม่มีใครหาเจอ… จบแค่นี้แหละ” คำพูดของชายคนนั้น ทำให้วิชัยรู้สึกหนาวไปถึงไขสันหลัง เขาไม่เคยคิดว่าเรื่องราวจะเลวร้ายได้ถึงขนาดนี้ การถูกทรยศโดยคนที่เขาเคยไว้ใจ และการถูกหมายหัวจากกลุ่มคนที่มีอิทธิพล มันหนักหนาสาหัสเกินกว่าที่เขาจะรับมือได้ “พวกแกทำแบบนี้… เพราะกลัวความจริงใช่ไหม!” วิชัยตะโกนเสียงหลง “เพราะกลัวว่าคนทั้งประเทศจะรู้ว่า… ‘สารสกัดแห่งชัยชนะ’… มันเป็นแค่เรื่องหลอกลวง… เป็นแค่ยาพิษ!” คำพูดของวิชัยทำให้ชายทั้งสองคนมองหน้ากันอย่างมีความหมาย “แกพูดมากไปแล้ว” หนึ่งในนั้นพูดพลางยกมือขึ้นจะทำร้ายวิชัย แต่ก่อนที่เขาจะได้ลงมือ เสียงโทรศัพท์มือถือของหัวหน้าที่นำทีมก็ดังขึ้น “ว่าไง… อะไรนะ… โกดังมันไม่ปลอดภัย?… พวกนั้นรู้แล้วเหรอ… บ้าเอ้ย!… งั้นเปลี่ยนแผน!… ไปที่ท่าเรือร้าง… เร็วเข้า!” เสียงสั่งการของหัวหน้า ทำให้วิชัยใจชื้นขึ้นมาเล็กน้อย อย่างน้อยก็มีความหวังว่าเขาจะยังไม่ถูกฆ่าปิดปากในทันที เขาพยายามจดจำทุกอย่างที่ได้ยิน และสังเกตสภาพแวดล้อมรอบตัวเท่าที่ทำได้ เพื่อหวังว่าจะมีใครสักคนช่วยเขาได้ ในขณะเดียวกัน วายุและเพื่อนๆ ก็ขับรถมาถึงบริเวณใกล้เคียงกับโกดังร้างที่พวกเขาเคยมา แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้พวกเขาต้องชะงัก “นั่นมัน… รถของตำรวจนี่?” ต้นชี้ไปยังรถยนต์ของเจ้าหน้าที่ตำรวจที่จอดอยู่ข้างทาง สภาพรถดูเสียหายอย่างหนัก “ดูเหมือนจะเกิดอุบัติเหตุ” โอมพูด วายุรีบจอดรถแล้วลงไปสำรวจ เขาเห็นรอยล้อรถที่บดถนนอย่างรุนแรง และเศษกระจกแตกกระจายอยู่ทั่วบริเวณ “ไม่ใช่แค่อุบัติเหตุธรรมดาแน่ๆ” เขาพูดพลางก้มลงมองพื้นดิน “มีรอยล้อรถที่นี่… เหมือนมีรถอีกคัน… พุ่งเข้ามาชน” “แล้ววิชัยล่ะ?” ต้นถาม วายุสังเกตเห็นรอยเลือดจางๆ บนพื้น และรอยลากบางอย่าง “ดูเหมือน… วิชัยจะถูกพาตัวไปจากที่นี่แล้ว” “ใครจะกล้าทำแบบนี้กับวิชัย?” โอมอุทาน “ผมว่า… เราพอจะเดาออกแล้วล่ะ” วายุพูด น้ำเสียงเคร่งขรึม “แผนของ ดร.นที… มันซับซ้อนกว่าที่เราคิด… เขาไม่ได้แค่ต้องการปิดปากวิชัย… แต่ต้องการทำให้เรื่องมันดูเหมือนอุบัติเหตุ… และกำจัดพยานหลักฐานทั้งหมด” “แล้วเราจะทำยังไงต่อ?” ต้นถาม “สารวัตรสมชายบอกให้เรารอ” วายุคิดอยู่ครู่หนึ่ง “แต่ผมว่า… เราต้องไปต่อ… ถ้าวิชัยถูกพาไปที่อื่น… เราต้องตามไปให้ถึงที่สุด… ผมจำได้ว่า… เมื่อคืนนี้… วิชัยพูดถึง ‘ท่าเรือร้าง’… ตรงนั้นอาจจะเป็นที่ที่พวกนั้นจะพาเขาไป” “งั้นเราไปกันเลย!” ต้นรีบกระโดดขึ้นรถ “เดี๋ยวก่อน” วายุเสริม “เราต้องระวังตัวให้มาก… พวกนั้นรู้ว่าเรากำลังสืบอยู่… การปรากฏตัวของเราที่นี่… อาจทำให้พวกเขาระแวง… เราต้องหาทางเข้าไปที่ท่าเรือร้างนั่นอย่างเงียบที่สุด” วายุสตาร์ทเครื่องยนต์ และขับรถมุ่งหน้าไปยังท่าเรือร้างที่อยู่ไม่ไกลนัก หัวใจของเขากำลังเต้นระรัวด้วยความกังวลและความมุ่งมั่น เขาต้องช่วยวิชัยให้ได้ และต้องเปิดโปงความจริงให้ได้ ไม่ว่าราคาที่ต้องจ่ายจะเป็นเท่าไร