เส้นชัยอยู่ตรงหน้า เพียงไม่กี่ร้อยเมตรเท่านั้น เสียงเชียร์ของผู้คนดังกระหึ่มจนแทบจะกลบเสียงน้ำ เสียงพายกระทบน้ำดังถี่ขึ้นเรื่อยๆ เหมือนจังหวะหัวใจที่เต้นระรัว ทีม “พยัคฆ์เจ้าพระยา” และทีม “อินทรีคลองเตย” ยังคงพายเคียงข้างกันอย่างสูสี ไม่มีใครยอมใคร “รักษาจังหวะ! อย่าเสียสมาธิ!” เมฆตะโกนสั่งน้ำเสียงที่แหบพร่าเล็กน้อยจากการตะโกนต่อเนื่อง “เราทำได้!” “อีกนิดเดียว!” ดินสวนกลับด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “เร่ง!” ฟ้าตะโกนเสริม นักพายทั้งสองทีมต่างทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดที่มี พวกเขาเกร็งกล้ามเนื้อทุกมัด พายด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่จะทำได้ เหงื่อไหลโทรมกายจนแทบมองไม่เห็น “ทีม “พยัคฆ์เจ้าพระยา” กำลังจะแซง!” ผู้บรรยายการแข่งขันตะโกนอย่างตื่นเต้น “พวกเขาใช้จังหวะของกระแสน้ำได้อย่างยอดเยี่ยม!” จริงดังที่ผู้บรรยายกล่าว ทีม “พยัคฆ์เจ้าพระยา” อาศัยความได้เปรียบจากจังหวะการเข้าโค้งก่อนหน้า บวกกับพละกำลังที่ยังคงเหลืออยู่ ค่อยๆ ชนะระยะห่างของทีม “อินทรีคลองเตย” ได้ทีละน้อย “มาแล้ว! มาแล้ว!” ผู้ชมส่งเสียงเชียร์อย่างบ้าคลั่ง เรือของทีม “พยัคฆ์เจ้าพระยา” ค่อยๆ ขยับแซงเรือของทีม “อินทรีคลองเตย” ขึ้นมาทีละน้อย หัวเรือของพวกเขาค่อยๆ พ้นลำหน้าของคู่แข่ง “อย่าหยุด! อย่าหยุด!” เมฆตะโกนสุดเสียง นักพายทุกคนของทีม “พยัคฆ์เจ้าพระยา” ตั้งสมาธิกับการพาย พวกเขาไม่สนใจเสียงรอบข้าง ไม่สนใจความเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้ามา มีเพียงเป้าหมายเดียวคือเส้นชัย “ไม่นะ!” นักพายคนหนึ่งของทีม “อินทรีคลองเตย” ตะโกนอย่างผิดหวัง แต่การแข่งขันยังไม่จบเพียงเท่านั้น วายุซึ่งตามมาติดๆ กับทีม “อินทรีคลองเตย” ก็พยายามเร่งเครื่องขึ้นมาอีกครั้ง เขาเห็นโอกาสที่จะคว้าชัยชนะในวินาทีสุดท้าย “วายุ!” เมฆหันไปมองเรือของวายุแวบหนึ่ง “เขาจะมาแย่ง! ทุกคน! เร่งอีกนิด!” นักพายของทีม “พยัคฆ์เจ้าพระยา” สบตากัน พวกเขาเห็นความมุ่งมั่นในแววตาของเพื่อนร่วมทีมแต่ละคน “สู้!” เสียงตะโกนของเมฆดังขึ้นพร้อมกับจังหวะการพายที่หนักหน่วงขึ้นอีกครั้ง ทีม “พยัคฆ์เจ้าพระยา” เร่งฝีพายขึ้นไปอีก พวกเขาพยายามรักษาตำแหน่งผู้นำเอาไว้ให้ได้ “เหลืออีกไม่ถึงห้าสิบเมตร!” เสียงผู้บรรยายดังขึ้นเหมือนฟ้าร้อง การแข่งขันถึงจุดที่ตื่นเต้นที่สุดเท่าที่เคยมีมา เรือของทีม “พยัคฆ์เจ้าพระยา” นำหน้าทีม “อินทรีคลองเตย” อยู่เพียงปลายหัวเรือเท่านั้น ส่วนเรือของทีม “พยัคฆ์สมุทร” ของวายุก็ไล่ตามมาติดๆ “ไป! ไป! ไป!” เสียงตะโกนของผู้ชมดังราวกับพายุ เมฆออกแรงพายสุดกำลัง หัวใจของเขาเต้นรัวราวกับจะหลุดออกมา เขาเห็นเส้นชัยอยู่ตรงหน้า “เกือบแล้ว!” ในเสี้ยววินาทีสุดท้าย เมฆออกแรงพายครั้งสุดท้ายอย่างสุดกำลัง ดันเรือของทีม “พยัคฆ์เจ้าพระยา” พุ่งทะยานผ่านเส้นชัยไปก่อน “ทีม “พยัคฆ์เจ้าพระยา” ชนะแล้ว!” ผู้ประกาศตะโกนก้อง เสียงโห่ร้องดังสนั่นหวั่นไหว ผู้คนปรบมืออย่างกึกก้อง นักพายของทีม “พยัคฆ์เจ้าพระยา” ปล่อยไม้พายลงอย่างหมดแรง พวกเขาหันมายิ้มให้กันด้วยความดีใจ “เราทำได้!” ดินตะโกนด้วยความปลาบปลื้ม “พวกเราทำได้จริงๆ!” ฟ้าเสริม เมฆมองไปยังทีม “อินทรีคลองเตย” และทีม “พยัคฆ์สมุทร” ที่เพิ่งจะพายผ่านเส้นชัยไป เขาเห็นสีหน้าผิดหวังของพวกเขา แต่ก็สัมผัสได้ถึงความเคารพที่ส่งมาถึง “ยอดเยี่ยมมากทุกคน” เมฆกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ “พวกเราทำได้ตามแผน” เมื่อเรือจอดเทียบฝั่ง นักพายทุกคนของทีม “พยัคฆ์เจ้าพระยา” กระโดดลงจากเรือ โผเข้ากอดกันด้วยความดีใจ “เราชนะแล้ว!” “เราผ่านเข้ารอบสุดท้ายแล้ว!” เสียงหัวเราะและเสียงตะโกนแสดงความยินดีดังไปทั่วบริเวณ เมฆเดินไปหาฟ้าและดิน “พวกนายทำได้ดีมาก” “พี่เมฆต่างหากครับ” ฟ้ากล่าว “ถ้าไม่มีแผนของพี่ เราคงไม่สามารถเอาชนะทีมอินทรีคลองเตยได้” “และทีมเวิร์คของเราครับพี่” ดินเสริม “ทุกคนช่วยกันจริงๆ” เมฆยิ้ม “เราทำได้เพราะเราคือทีม” ทันใดนั้น เขาก็เห็นวายุกำลังเดินเข้ามาหา “ยินดีด้วยนะ เมฆ” วายุพูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ แต่ก็แฝงไปด้วยความยอมรับ “พวกนายสมควรได้รับชัยชนะ” “ขอบคุณ วายุ” เมฆตอบ “การแข่งขันครั้งนี้สนุกมาก” “รอบต่อไปเจอกันใหม่” วายุกล่าว ก่อนจะเดินจากไป เมฆมองตามหลังวายุไป เขาเข้าใจดีว่าการแข่งขันยังไม่จบเพียงเท่านี้ การแข่งขันรอบชิงชนะเลิศกำลังรอพวกเขาอยู่ และคู่แข่งที่แข็งแกร่งที่สุดอาจจะรออยู่ในรอบนั้น “เราต้องเตรียมตัวให้พร้อมกว่าเดิม” เมฆกล่าวกับลูกทีม “รอบชิงชนะเลิศจะไม่ง่ายแน่” “เราพร้อมเสมอครับพี่!” เสียงตอบรับดังมาอย่างมั่นใจ ทีม “พยัคฆ์เจ้าพระยา” ได้พิสูจน์ตัวเองแล้วว่าพวกเขาคือทีมที่แข็งแกร่ง แต่การเดินทางของพวกเขายังไม่สิ้นสุด การต่อสู้ที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น สายน้ำแห่งการแข่งขันยังคงไหลไปข้างหน้า และ “พยัคฆ์เจ้าพระยา” ก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่จะเข้ามา