"แล้ว... อา... อาม่าหมายถึงพวกเราจะไปช่วยโลกได้ยังไงคะ?" มินนี่ถามต่อ เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย มันผสมปนเปกันระหว่างความตื่นเต้น ความรับผิดชอบ และความไม่มั่นใจในตัวเอง อาม่าในร่างพลังงานยิ้มอย่างอ่อนโยน "พวกเธอ... จะเป็นผู้เชื่อมโยง" ท่านกล่าว "ดอกไม้แห่งแสงดาวที่พวกเธอได้มา มันคือเครื่องมือในการเชื่อมต่อ อดีต ปัจจุบัน และอนาคต" "เชื่อมต่อยังไงครับ?" ต้นถาม พลางกวาดตามองไปรอบๆ ห้องโถงหินที่ตอนนี้มีแสงสว่างจางๆ จากแท่นหินส่องนำทางอยู่บ้างแล้ว "มันเหมือนกับ... อินเทอร์เน็ตพลังธรรมชาติเหรอครับ?" แมนที่ยืนเงียบอยู่นาน อดหัวเราะออกมาไม่ได้ "ต้น แกนี่มันก็คิดไปได้นะ อินเทอร์เน็ตพลังธรรมชาติเนี่ย" "ก็มันใกล้เคียงที่สุดแล้วนี่นา!" ต้นเถียง "ลองคิดดูสิ มันเชื่อมต่อทุกอย่างเข้าด้วยกันได้" "ไม่ใช่แบบนั้นหรอกจ้ะ" อาม่าหัวเราะเบาๆ "มันคือการเชื่อมต่อถึงแก่นแท้ของธรรมชาติ การเข้าใจภาษาของสายลม เสียงของผืนดิน และความรู้สึกของสรรพสิ่ง" "หมายความว่า... เราจะคุยกับต้นไม้ใบหญ้าได้?" แมนถามด้วยสีหน้าครุ่นคิด "มากกว่านั้นอีก" อาม่ากล่าว "เมื่อพวกเธอเข้าใจ... พวกเธอจะสามารถสัมผัสได้ถึงพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ในธรรมชาติ และจะสามารถช่วยฟื้นฟูมันได้" "แต่... เราจะรู้ได้ยังไงว่าอะไรคือสิ่งที่ต้องทำ?" มินนี่ถาม "ความรู้สึก" อาม่าตอบสั้นๆ "หัวใจของพวกเธอจะนำทาง พวกเธอจะรู้สึกได้เมื่อธรรมชาติกำลังต้องการความช่วยเหลือ และจะรู้ว่าต้องทำอะไร" ทันใดนั้น แสงจากแท่นหินก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้มันสว่างกว่าเดิมมาก จนทั้งสามคนต้องยกมือขึ้นบังตา "นี่มันอะไรกันอีกเนี่ย!" แมนร้อง "ระวัง!" ต้นตะโกน "ดูเหมือนว่า... แสงมันกำลังดึงดูดอะไรบางอย่าง" เมื่อแสงเริ่มจางลง พวกเขาเห็นว่ามีกลุ่มควันสีฟ้าอ่อนๆ กำลังก่อตัวขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะค่อยๆ กลั่นตัวเป็นรูปร่างขึ้นเรื่อยๆ มันค่อยๆ ปรากฏเป็นใบหน้าของ... ชายชราคนหนึ่ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยริ้วรอย ดวงตาของเขาดูฉลาดเฉลียว และมีรอยยิ้มที่อบอุ่น "ยินดีต้อนรับ... เหล่าผู้สืบทอด" ชายชรากล่าว เสียงของเขาดังกังวานราวกับมาจากอีกมิติหนึ่ง "ท่านคือใคร?" มินนี่ถามด้วยความประหลาดใจ "ข้าคือผู้พิทักษ์แห่งป่าโบราณ" ชายชราตอบ "ข้าเฝ้ามองพวกเจ้ามานานแล้ว ตั้งแต่พวกเจ้ายังเป็นเพียงเด็กน้อยที่วิ่งเล่นอยู่ริมลำธาร" "ผู้พิทักษ์แห่งป่าโบราณ?" ต้นทวนคำ "แล้วท่านรู้เรื่องอาม่าได้ยังไงครับ?" "ข้าและอาม่า... คือสหายเก่าแก่" ชายชรากล่าว "พวกเราต่างมีหน้าที่ในการปกป้องสถานที่แห่งนี้ และในการส่งต่อความรู้ให้กับผู้สืบทอดรุ่นต่อไป" "ส่งต่อความรู้?" แมนถาม "ใช่แล้ว" ชายชราพยักหน้า "พวกเจ้าได้ผ่านบททดสอบแรกมาแล้ว การเดินทางที่ผ่านมาได้พิสูจน์ความกล้าหาญ ความอดทน และความรักที่มีต่อธรรมชาติของพวกเจ้า" "บททดสอบแรก?" มินนี่เลิกคิ้ว "หมายความว่า... การตามหาอาม่า การเข้าป่า การเจอถ้ำ... ทั้งหมดนี่คือบททดสอบเหรอคะ?" "แน่นอน" ชายชรากล่าว "เพื่อดูว่าพวกเจ้าคู่ควรกับความลับของบรรพชนหรือไม่" "แล้ว... บททดสอบต่อไปล่ะครับ?" ต้นถามอย่างกระตือรือร้น "มีอะไรอีกบ้าง?" ชายชราหัวเราะเบาๆ "บททดสอบต่อไป... จะทดสอบความกล้าหาญที่แท้จริงของพวกเจ้า" เขาโบกมือเบาๆ กลุ่มควันสีฟ้าก็เริ่มแปรเปลี่ยนรูปร่างอีกครั้ง คราวนี้มันกลายเป็นภาพของ... ป่าที่มืดมิด เต็มไปด้วยเงาที่เคลื่อนไหว และเสียงประหลาดๆ ที่ดังมาจากทุกทิศทาง "พวกเจ้าจะต้องเข้าไปในแดนมายา" ชายชรากล่าว "ที่นั่น... ความคิดและจิตใจของพวกเจ้าจะถูกทดสอบ พวกเจ้าจะต้องเผชิญหน้ากับความกลัวที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในตัวเอง" "แดนมายา?" แมนถาม เสียงของเขาเริ่มสั่นเล็กน้อย "ฟังดูไม่น่าไว้ใจเลยนะครับ" "มันเป็นสถานที่ที่สร้างขึ้นจากจิตนาการและความทรงจำ" ชายชราอธิบาย "มันจะสะท้อนสิ่งที่พวกเจ้ากลัวที่สุดออกมา" "แล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่าอันไหนคือของจริง อันไหนคือมายา?" มินนี่ถาม "พวกเจ้าต้องใช้หัวใจของพวกเจ้า" ชายชราตอบ "และต้องเชื่อมั่นในเพื่อนร่วมทางของพวกเจ้า" "เพื่อนร่วมทาง..." ต้นพึมพำ พลางมองไปที่แมนและมินนี่ "พวกเราจะอยู่เคียงข้างกันเสมอครับ!" "ดีมาก" ชายชรากล่าว "หากพวกเจ้าผ่านบททดสอบนี้ไปได้ พวกเจ้าก็จะได้รับกุญแจสำคัญที่จะไขความลับของพลังแห่งธรรมชาติ" "กุญแจ?" แมนถาม "ใช่แล้ว... กุญแจที่จะปลดล็อกศักยภาพที่แท้จริงของพวกเจ้า" ชายชรากล่าว "จงเตรียมตัวให้พร้อม... การเดินทางที่แท้จริงของพวกเจ้ากำลังจะเริ่มต้นขึ้น" เมื่อชายชราพูดจบ ร่างของเขาก็เริ่มสลายตัวไปในอากาศ กลายเป็นเพียงกลุ่มควันสีฟ้าอ่อนๆ ที่ค่อยๆ จางหายไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบและแสงสว่างที่ยังคงส่องมาจากแท่นหิน "แดนมายา..." มินนี่พึมพำ "เราจะทำยังไงดี?" "เราต้องทำสิ!" ต้นกล่าวอย่างแน่วแน่ "เรามาถึงขนาดนี้แล้ว จะถอยหลังกลับไปไม่ได้เด็ดขาด" "แต่... ฉันกลัวนะ" แมนยอมรับตรงๆ "ถ้ามันสะท้อนสิ่งที่ฉันกลัวที่สุดออกมาจริงๆ ฉันไม่รู้ว่าฉันจะรับมือไหวมั้ย" "ไม่ต้องห่วง" มินนี่วางมือบนไหล่ของแมน "เราจะผ่านมันไปด้วยกัน" ต้นพยักหน้าเห็นด้วย "ใช่แล้วแมน เราสามคนเป็นแก๊งเดียวกันนะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เราก็จะสู้ไปด้วยกัน" แมนมองหน้าเพื่อนทั้งสอง เขารู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในใจ แม้จะยังคงมีความกังวลอยู่บ้าง แต่ความมั่นใจที่ได้รับจากเพื่อนๆ ก็ทำให้เขารู้สึกดีขึ้น "โอเค" แมนตอบรับ "ไปก็ไปวะ! แต่ถ้าเจอไอ้แมงมุมยักษ์ ฉันจะให้ต้นวิ่งนำเป็นคนแรกเลยนะ!" ต้นหัวเราะ "ได้เลยเพื่อน! ฉันจะวิ่งให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้!" ทั้งสามคนมองหน้ากันและกัน เตรียมพร้อมสำหรับบททดสอบต่อไปที่กำลังจะมาถึง พวกเขารู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้าไม่ง่าย แต่ด้วยมิตรภาพและความมุ่งมั่น พวกเขาเชื่อว่าจะสามารถเอาชนะทุกอุปสรรคไปได้