"ก็ไม่เห็นมีอะไรที่เป็นรูปกระต่ายเลยสักก้อน!" แมนตะโกนเสียงดัง สะท้อนก้องไปทั่วทางเดินแคบๆ เขาโยนไฟฉายบนโทรศัพท์มือถือไปมาอย่างหงุดหงิด "แล้วต้นไม้ที่ยืนต้นตายก็ไม่มี! นี่มันแผนที่อะไรกันแน่มินนี่? หรือแกไปเก็บมาจากถังขยะ?" มินนี่หน้าเสียเล็กน้อย เธอพลิกแผนที่ในมือไปมาอีกครั้งอย่างพินิจ "มันก็เขียนอยู่นะ 'หินรูปกระต่าย' ตรงนี้ไง" เธอนิ้วชี้ไปที่รอยหมึกจางๆ บนกระดาษ "แล้วก็ 'ต้นไม้ที่ยืนต้นตาย' อยู่ถัดไป... หรือว่าเราเดินเลยมาแล้ว?" "เลยมาแล้ว? เราเพิ่งเข้ามาไม่ถึงชั่วโมงเองนะ!" ต้นแย้งขึ้นมาบ้าง "แล้วไงต่อ? เราจะเดินย้อนกลับไปเหรอ? เสียเวลาเปล่าๆ" เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ผนังหินชื้นแฉะที่ดูเหมือนกันไปหมด "ฉันว่าเราเดินหน้าต่อไปดีกว่า เผื่อมันจะเจอทางออกจริงๆ" "แล้วถ้าเราเดินไปเรื่อยๆ แล้วเจอทางตันล่ะ? หรือหลงเข้าไปในถ้ำที่ลึกกว่านี้ แล้วไม่มีทางออกกลับมาอีกเลยล่ะ?" แมนถามเสียงเข้ม นัยน์ตาเต็มไปด้วยความกังวล "ฉันเริ่มรู้สึกไม่ค่อยดีแล้วนะ" "อย่าคิดมากน่าพี่แมน" มินนี่พยายามปลอบ "เรามีกันสามคนนะ ยังไงก็ต้องหาทางออกได้แน่ๆ" "นั่นสิ! แค่นี้เอง" ต้นเสริม "เดี๋ยวเราลองไปทางนี้ดู" เขาชี้นิ้วไปทางแยกเล็กๆ ที่ดูเหมือนจะนำไปสู่ส่วนที่ลึกกว่าเดิมของทางเดิน "เห็นไหม! มันมีร่องรอยเหมือนมีคนเคยเดินไปนะ" แมนก้มลงมองตามที่ต้นชี้ "ก็แค่รอยน้ำที่ไหลลงไป หรืออาจจะเป็นรอยสัตว์ก็ได้ ใครจะไปรู้" "แต่มันก็ดีกว่าการยืนอยู่ที่นี่เฉยๆ นะ" ต้นคะยั้นคะยอ "ไปกันเถอะ!" ทั้งสามคนตัดสินใจเดินตามทางแยกเล็กๆ นั้นไป ทางเดินเริ่มแคบลงอีก จนพวกเขาต้องเดินเรียงแถวหน้ากระดาน มินนี่อยู่ตรงกลาง ต้นอยู่ข้างหน้าสุด และแมนอยู่ข้างหลังสุด เขาคอยส่องไฟฉายตามทางอย่างระแวดระวัง "ข้างหน้ามีแสง!" ต้นร้องขึ้นมาอย่างตื่นเต้น "เห็นไหม! ฉันบอกแล้วว่าเราจะเจอทางออก!" แสงที่เห็นริบหรี่ในตอนแรก ค่อยๆ สว่างขึ้นเรื่อยๆ เมื่อพวกเขาเดินเข้าไปใกล้ พวกเขาพบว่ามันคือช่องว่างขนาดใหญ่ที่ปลายทางเดิน เป็นเหมือนปากถ้ำที่เปิดออกสู่ภายนอก "ในที่สุด!" แมนถอนหายใจด้วยความโล่งอก "คิดว่าเราจะไม่ได้ออกไปเจอแสงตะวันอีกแล้วซะอีก" พวกเขาค่อยๆ ก้าวออกจากทางเดินแคบๆ นั้น สู่ลานหินโล่งกว้างที่โอบล้อมไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่ที่ดูแปลกตา อากาศที่นี่บริสุทธิ์และเย็นสบายกว่าในถ้ำมาก แสงแดดอ่อนๆ ส่องลอดกิ่งก้านสาขาลงมา เป็นภาพที่สวยงามอย่างไม่น่าเชื่อ "ว้าว..." มินนี่อุทานเบาๆ "ที่นี่มันที่ไหนกันนะ?" ต้นกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างตื่นเต้น "ไม่รู้สิ! แต่ดูเหมือนเราจะมาถึงดอยอาม่าแล้วนะ!" "แน่ใจเหรอ?" แมนถามอย่างไม่แน่ใจ "ดูเหมือนเราจะมาอยู่ในป่าลึกมากกว่านะ แล้วไหนล่ะเส้นทางที่เราจะเดินกลับหมู่บ้าน?" พวกเขาเริ่มสำรวจบริเวณนั้นอย่างละเอียด ต้นไม้ที่นี่มีขนาดใหญ่กว่าที่เคยเห็นในป่าแถวหมู่บ้านมาก มีดอกไม้ป่าสีสันสดใสที่ไม่เคยเห็นมาก่อนขึ้นอยู่ทั่วไป และมีเสียงนกร้องเจื้อยแจ้วที่ฟังดูไพเราะ "ฉันว่าเราเจอทางออกของทางลับแล้วล่ะ" มินนี่พูด "แต่เราจะกลับหมู่บ้านยังไงล่ะทีนี้?" "ก็เดินย้อนกลับไปไง" ต้นตอบอย่างง่ายดาย "เราจำทางเข้าได้นี่" "แต่ทางเดินเมื่อกี๊มันซับซ้อนมากนะต้น" แมนแย้ง "ถ้าเราจำผิดล่ะ? แล้วถ้าเราเดินกลับไปแล้วเจอทางตันอีก เราจะทำยังไง?" "ไม่เป็นไรน่า" มินนี่พูดพลางเดินสำรวจไปรอบๆ "เดี๋ยวฉันลองหาเส้นทางอื่นดู บางทีอาจจะมีทางที่ง่ายกว่านี้ก็ได้" ขณะที่มินนี่ยืดตัวมองไปที่ต้นไม้สูงใหญ่ จู่ๆ เธอก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ ใต้รากไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง มีวัตถุสีขาวขุ่นวางซ้อนกันอยู่หลายชิ้น "นั่นอะไรน่ะ?" เธอเดินเข้าไปดูใกล้ๆ ต้นกับแมนเดินตามมาดู เมื่อได้เห็นวัตถุเหล่านั้นชัดๆ พวกเขาก็ถึงกับอึ้ง มันคือเปลือกหอย! แต่ไม่ใช่เปลือกหอยธรรมดาทั่วไป เปลือกหอยพวกนี้มีขนาดใหญ่ผิดปกติ ใหญ่พอๆ กับฝ่ามือของคน แข็งแรง และมีลวดลายที่ซับซ้อน ส่องประกายระยิบระยับเมื่อต้องแสงแดด "เปลือกหอยอะไรเนี่ย?" ต้นเอ่ยถามอย่างสงสัย "ไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อนเลย" "ใหญ่มากเลยนะ" แมนเสริม "แล้วมันมาอยู่บนดอยลึกขนาดนี้ได้ยังไง?" มินนี่ก้มลงไปหยิบเปลือกหอยขึ้นมาดูอย่างพิจารณา "ลายพวกนี้... มันดูคุ้นๆ นะ" เธอนึกย้อนไปถึงตำนานที่เคยได้ยินมาเกี่ยวกับผีอาม่า "ผีอาม่า... เปลือกหอย..." มินนี่พึมพำกับตัวเอง "แกกำลังคิดอะไรอยู่?" ต้นถาม "เปล่าหรอก" มินนี่ส่ายหน้า "แค่สงสัยว่าทำไมถึงมีเปลือกหอยพวกนี้อยู่ที่นี่เยอะแยะไปหมด" เธอหยิบเปลือกหอยอีกชิ้นขึ้นมาดู แล้วก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อสังเกตเห็นสัญลักษณ์เล็กๆ ที่สลักอยู่บนเปลือกหอยด้านใน สัญลักษณ์นั้นดูคล้ายกับรอยนิ้วมือ "นี่มัน..." มินนี่ไม่รู้จะพูดยังไงต่อ "อะไรของแก? เจอของดีอะไรอีกแล้วเหรอ?" แมนถามอย่างไม่เข้าใจ "ฉันว่า... นี่อาจจะเป็นทางลับอีกทางหนึ่งก็ได้นะ" มินนี่พูดพลางชี้ไปที่สัญลักษณ์บนเปลือกหอย "ทางลับ? ทางลับไหนอีก?" ต้นถามอย่างงุนงง "ดูนี่สิ" มินนี่ชี้ให้ต้นกับแมนดู "สัญลักษณ์นี้... มันเหมือนกับที่สลักไว้บนหินหน้าทางเข้าป่าเลยนะ! ตอนที่เราจะเข้ามาครั้งแรกจำได้ไหม?" ต้นกับแมนพยายามนึกย้อนกลับไป "เออ... จริงด้วย! ตอนนั้นเราไม่ได้สังเกตเลย" แมนพูด "ถ้าอย่างนั้น..." มินนี่มองไปที่เปลือกหอยกองใหญ่นั้น "บางที... เปลือกหอยพวกนี้อาจจะไม่ได้อยู่ที่นี่โดยบังเอิญก็ได้นะ"